صدور گواهینامه موتورسیکلت برای زنان، اگرچه خبر خوب و خاصی است اما نباید به عنوان یک امتیاز روایت شود، چراکه در حقیقت به رسمیت شناختن چالشی قدیمی در کشور به خصوص کلان شهرهاست؛ مشکل رفت وآمد بانوانی که باید مسافت های طولانی را بدون خودروی شخصی با حمل و نقل فرسوده عمومی و… طی کنند؛ سرکار بروند، بچه ها را مدرسه ببرند و خیلی اقدامات دیگر. البته این خبر در هیاهوی روزهای ملتهب ابتدای بهمن گم شد؛ در این مسیر، مخالفت های پراکنده برخی نمایندگان هم نتوانست اصل ماجرا را متوقف کند و واقعیت خیابان زود تصمیمش را گرفته بود. نشانه اش هم روشن است: افزایش تقاضا برای موتورهایی که به اصطلاح زنانه نامیده می شوند.

به گزارش خراسان، کمابیش خانم هایی را می بینیم که سوار بر موتور هستند درحالی که بعید است در این زمان کوتاه موفق به دریافت گواهینامه شده باشند. در این پرونده به برخی از ابعاد این موضوع، به خصوص ملاحظات مربوط به خرید موتوری مناسب برای بانوان اشاره می کنیم.

برخلاف تصویری که گاهی در شبکه های اجتماعی ساخته می شود، موتورسواری برای بسیاری از خانم ها نه یک انتخاب هیجان محور است و نه نشانه ای از مُد تازه، بلکه راه حلی عملی برای یک مسئله روزمره است. وقتی ترافیک، زمان را می بلعد و حمل ونقل عمومی یا ناکافی است یا فرسوده، موتور به ابزاری برای مدیریت زندگی تبدیل می شود. برای خانمی که باید صبح سرِکار حاضر باشد، ظهر به مادر سالخورده سر بزند و عصر بچه را از کلاس برگرداند، زمان یک منبع لوکس نیست؛ سرمایه ای حیاتی است. موتور در چنین زیستی، نه نماد هیجان و تخلیه انرژی، بلکه ابزار فشرده سازی مسیرهاست.

از سوی دیگر، هزینه ها هم بی تأثیر نیست: خرید و نگهداری موتور، برای بسیاری از خانواده ها به مراتب مقرون به صرفه تر از خودرو است؛ آن هم در شرایطی که قیمت بنزین، تعمیرات و پارکینگ به دغدغه دائمی بدل شده. مهم تر از همه، موتور پاسخی است به ناکارآمدی ساختاری حمل ونقل شهری؛ جایی که برنامه ریزی ها اغلب چندوظیفگی روزانه بانوان را نادیده می گیرد. در این معنا، موتورسواری زنان بیشتر از آن که انتخابی لوکس باشد، انتخابی ناگزیر است؛ اتفاقی خوب که حتی شاید دیر محقق شده و تصمیمی برای عقب نماندن از ریتم زندگی، نه جلو زدن از دیگران.

با رسمی شدن امکان موتورسواری بانوان، پرسش اصلی این است که چه موتوری، با چه ویژگی هایی و برای چه نوع سبک زندگی ای انتخاب می شود. بازار، خیلی زود به این تغییر واکنش نشان داده و برچسب موتور زنانه را روی برخی مدل ها چسبانده؛ اما واقعیت این است که زنانه یا مردانه بودن، معیار فنی معتبری در انتخاب موتور نیست. آنچه اهمیت دارد، تناسب موتور با بدن، مسیرهای شهری و کارکرد روزمره است.

نخستین و مهم ترین معیار، ارگونومی است. ارتفاع زین نه به گونه ای باشد که هر دو پا در حالت توقف به زمین برسند؛ این موضوع نه فقط برای راحتی، بلکه برای حفظ تعادل و کاهش اضطراب در ترافیک سنگین حیاتی است. وزن موتور هم نقش تعیین کننده ای دارد؛ موتورهای سنگین در سرعت های پایین، دور زدن، پارک کردن و حتی در توقف های ناگهانی، فشار مضاعفی به بدن وارد می کنند. عرض زین و فرمان هم باید متناسب با قد، عرض شانه و قدرت دست ها باشد تا کنترل موتور به فرسایش جسمی روزانه منجر نشود.

در میان گزینه ها، مدل های اسکوتری مثل وسپا به دلیل گیربکس اتوماتیک، وزن کمتر، ارتفاع مناسب زین و سهولت استفاده، برای بسیاری از بانوان انتخاب اول هستند؛ به ویژه برای ترددهای شهری کوتاه و متوسط. با این حال، این مدل ها در خیابان های ناهموار، مسیرهای شیب دار یا استفاده های طولانی مدت محدودیت هایی دارند. موتورهای دنده ای سبک گزینه ای مناسب برای زنانی اند که تجربه قبلی دارند یا مسیرهای طولانی تری را روزانه طی می کنند، اما نیازمند مهارت بیشتر و آمادگی جسمی بالاتری هستند.

در سال های اخیر، موتورهای برقی هم به عنوان انتخابی نو مطرح شده اند؛ صدای کمتر، آلودگی پایین و هزینه سوخت ناچیز از مزایای آن هاست. اما محدودیت برد، زمان شارژ، قیمت اولیه و کمبود زیرساخت شهری، باعث می شود این گزینه هنوز برای همه عملی نباشد. در نهایت، انتخاب موتور برای بانوان نه باید از سر هیجان باشد و نه بر اساس برچسب های بازاری؛ موتور مناسب، موتوری است که ایمن، قابل کنترل و هماهنگ با واقعیت زندگی شهری باشد نه صرفاً مد روز بازار.

موتورسواری بانوان، هرچند می تواند بخشی از مسئله تردد شهری را حل کند، اما راه حلی بی دردسر و بدون حاشیه نیست. نادیده گرفتن این ملاحظات، نه به نفع زنان است و نه به نفع ایمنی شهر. نخستین مسئله، فاصله قانون تا اجراست. صدور گواهینامه یک گام مهم است، اما الزاماً به معنای حل مشکل زیرساخت ها و حتی رفتار ترافیکی مردم شهر به خصوص آقایان راننده نیست.

مسئله بعدی، ایمنی است؛ نه فقط از منظر مهارت رانندگی، بلکه از زاویه کیفیت خیابان ها. چاله ها، آسفالت ناهموار، خطوط پاک شده، نور نامناسب شبانه و بی توجهی به موتور به عنوان وسیله ای آسیب پذیر، خطر را دوچندان می کند. برای بانوانی که تازه وارد این تجربه می شوند، این شرایط می تواند استرس زا و حتی بازدارنده باشد. استفاده از کلاه ایمنی استاندارد، دستکش، لباس مناسب و آموزش واقعی نباید به توصیه ای حاشیه ای تقلیل یابد.

از سوی دیگر، فشارهای اجتماعی و نگاه قضاوت گر را هم نمی توان نادیده گرفت. موتورسواری زنان هنوز برای بخشی از جامعه غیرعادی تلقی می شود؛ از نگاه های متعجب گرفته تا قضاوت های مستقیم و غیرمستقیم. این فشار روانی، به ویژه در ماه های ابتدایی، می تواند تجربه ای فرساینده بسازد؛ مسئله ای که در روایت های تبلیغاتی کمتر دیده می شود.

در نهایت، موتورسواری بانوان زمانی می تواند به انتخابی پایدار و مفید بدل شود که با آمادگی ذهنی، شناخت محدودیت ها و پذیرش واقعیت های خیابان همراه باشد. این هشدارها نه برای ترساندن، بلکه برای واقع بینانه کردن تصمیم اند؛ چراکه حق تردد، وقتی معنا پیدا می کند که با ایمنی، آگاهی و امکان زیست روزمره همراه باشد.