فرارو- غزاله علیزاده از نویسندگان مهم ادبیات معاصر ایران است که علارغم عمر کوتاهی که داشت، آثار مهمی را از خود به یادگار گذاشت.

به گزارش فرارو، غزاله علیزاده در 27 بهمن 1327 در مشهد متولد شد و در 21 اردیبهشت 1375 در رامسر از دنیا رفت. مرگ خودخواسته علیزاده برای مدت ها جامعه ادبی ایران را در بهت فروبرد.

آقای دکتر براهنی و آقای گلشیری و کوشان عزیز، رسیدگی به نوشته های ناتمام خودم را به شما واگذار می کنم. ساعت یک و نیم است. خسته ام. باید بروم. لطف کنید و نگذارید گم وگور شوند و در صورت امکان چاپشان کنید. نمی گویم بسوزانید. از هیچ کس متنفر نیستم. برای دوست داشتن نوشته ام. نمی خواهم. تنها و خسته ام، برای همین می روم.

غزاله علیزاده این چند خط را نوشت و دقایقی بعد در حالی که چهل وهفتمین سال عمرش را سپری می کرد، در روستای جواهرده از توابع شهرستان رامسر خودش را به دار آویخت. این آخرین سکانس از زندگی نویسنده ای حساس و دغدغه مند بود که حالا دراثر چیرگی چندین ساله بیماری سرطان، مرگ را به زندگی ترجیح می داد.

علیزاده روحیات لطیفی داشت. این روحیه لطیف را به سادگی می توان در سبک زندگی و نوشته های وی پیگیری کرد. زمانی که در دهه 70 برای نخستین بار رمان دوجلدی خانه ادریسی ها را منتشر کرد، سروصدای زیادی حول محور این رمان شکل گرفت. همین مسئله باعث شد که نام غزاله علیزاده درمیان بخش زیادی از اهالی فرهنگ در ایران دهان به دهان در چرخش باشد. اگرچه که این خانه ادریسی ها بود که از علیزاده چهره ای جدی ساخت، اما تاثیر دیگر آثار وی در به شهرت رسیدن او به هیچ عنوان کم نبود.

خودکشی علیزاده باوجوداینکه اتفاق بسیار تلخی بود، اما برای شخص او حکم صحنه ای از یک رمان را داشت. این بود که ازپیش همه چیز را برنامه ریزی کرده بود. درخت، طناب و مکانی که در مرگ علیزاده دخیل بودند، همگی ازپیش تعیین شده بودند و علیزاده می رفت تا آخرین صحنه از آخرین رمان زندگی اش را به تنانه ترین حالت ممکن بر صفحه روزگار حک کند.

علاوه بر زندگی حرفه ای، زندگی شخصی علیزاده نیز از فرازونشیب های بسیار زیادی برخوردار بود. روابط عاطفی او یکی پس از دیگری با شکست روبه رو می شدند و همه این ها باعث می شد تا او هر روز بیشتر از دیروز احساس تنهایی داشته باشد. از ازدواج علیزاده با بیژن الهی، شاعر سرشناس، دختری به نام سلمی متولد شد. بااین حال زندگی مشترک این دو چندان دوامی نداشت و درنهایت کار به جدایی کشید.

ازاین گذشته، تحصیلات نصفه نیمه او در فرانسه، احساس جداافتادگی از جامعه و تفاوت تمایلات ذهنی وی با واقعیت های جهان، زمینه را برای افسردگی هایش فراهم می کرد. همه این ها باعث شده بود تا روح علیزاده رفته رفته دچار فرسایش بشود.

به هرحال درنهایت این بیماری سرطان بود که تیر آخر را به پیکره لاغر و نحیف زندگی علیزاده وارد کرد. به رغم تلاشی که برای زندگی می کرد، هر روز تلخ تر و تلخ تر می شد و درنهایت در یک روز دل انگیز بهاری تصمیم گرفت تا جهان هستی را برای همیشه ترک کند.