استقلال در فصل جاری بارها نشان داده تیمی نیست که با یک شکست از مسیر خارج شود. آبی پوشان هر زمان که تحت فشار قرار گرفته اند، در بازی های بعد بازگشت های بزرگی داشته اند. واکنشی که می توان آن را نوعی نظم بازگشت نامید. نگاهی به مسیر استقلال در لیگ برتر و لیگ قهرمانان دو آسیا، این گزاره را به خوبی تأیید می کند.

پاسخ به شکست سوپرجام

نخستین نشانه از این روحیه، خیلی زود و در ابتدای فصل نمایان شد. استقلال پس از شکست مقابل تراکتور در سوپرجام، در هفته اول لیگ برتر بار دیگر مقابل همین تیم قرار گرفت. این بار اما نتیجه کاملاً متفاوت بود. استقلال در تبریز با یک بازی حساب شده موفق شد تراکتور را شکست دهد؛ بردی که نه تنها سه امتیاز داشت، بلکه از نظر روحی اهمیت زیادی برای تیم داشت. این پیروزی، اولین بازگشت استقلال در فصل جدید بود؛ بازگشتی که نشان داد استقلال باخت را می پذیرد، اما در آن متوقف نمی شود.

آزمون های سخت آسیایی

با این حال، این برد آغازی بر یک مسیر هموار نبود. استقلال پس از آن، وارد دوره ای از ناکامی شد. شکست مقابل همنام خوزستانی در لیگ برتر، سپس باخت سنگین برابر الوصل و شکست پرگل مقابل المحرق بحرین در لیگ قهرمانان دو آسیا، شرایط را برای آبی ها بحرانی کرد. بسیاری در آن مقطع، استقلال را تیمی متزلزل می دانستند که توان عبور از بحران را ندارد. در واقع استقلال بعد از شروع خوبش در لیگ برتر در گرداب افتاد و حتی عرصه بشدت به ساپینتو و شاگردانش تنگ شد.

از الوحدات تا صعود

اما استقلال بار دیگر چهره واقعی خود را نشان داد. پیروزی مقابل الوحدات اردن در آسیا، نقطه عطفی در مسیر بازگشت بود. پس از آن، استقلال در دیدار برگشت مقابل الوصل به تساوی رسید؛ نتیجه ای که با توجه به شرایط تیم، قابل قبول و امیدوارکننده بود. در ادامه، دو برد پرگل در لیگ برتر برابر فجر و آلومینیوم، اعتمادبه نفس ازدست رفته را به تیم بازگرداند.

اوج این روند، پیروزی 3 بر صفر مقابل المحرق بحرین بود؛ بردی قاطع که استقلال را از گروه خود به مرحله بعد رساند. این صعود نشان داد که استقلال حتی پس از شکست های سنگین نیز می تواند دوباره خود را بسازد و فرهنگ بازگشت نه یک بار بلکه بارها می تواند تکرار شود.

باخت به گل گهر، برد مقابل سپاهان

روحیه بازگشت استقلال تنها به آسیا محدود نماند و این روند در لیگ نیز ادامه یافت. این تیم پس از شکست در هفته پانزدهم لیگ برتر مقابل گل گهر سیرجان، بار دیگر تحت فشار قرار گرفت. اما واکنش استقلال، یک برد بزرگ دیگر بود. آبی پوشان در اصفهان موفق شدند سپاهان را شکست دهند؛ پیروزی ای که بار دیگر مهر تأییدی بر شخصیت بازگشت پذیر این تیم زد و روحیه ای که ساپینتو توانسته به خوبی آن را تقویت کند. برد در اصفهان نشان داد که استقلال اتفاقاً در خانه حریف عرصه را برای بازگشت های خود هموار تر هم می بیند چون در تبریز نیز تراکتور را برده بود و صعود آسیایی نیز خارج از خانه به چنگ آمده بود.

تکرار الگوها

در هفته های اخیر نیز همین الگو تکرار شد. استقلال پس از شکست مقابل پیکان، با برتری برابر شمس آذر بار دیگر به مسیر موفقیت بازگشت. این نوسان ها، هرچند از نظر فنی قابل نقد است، اما یک نکته مثبت روشن دارد: استقلال هرگز در شکست باقی نمی ماند. به طور قطع و بدون تعارف نقش ریکاردو ساپینتو در شکل گیری این ذهنیت غیر قابل انکار است. تیم های او معمولاً واکنش گرا هستند و شاید زمین بخورند، اما برخاستن را خوب بلدند. استقلالِ ساپینتو تیمی است که خود را زنده نگه می دارد، ناامید نمی شود و برای هر شکست، پاسخی در آستین دارد.

و احتمالاً الحسین

حالا و پس از شکست استقلال در دیدار رفت مقابل الحسین اردن، شرایط بار دیگر آشناست. این تیم یک بار دیگر در نقطه ای ایستاده که باید واکنش نشان دهد. شواهد نشان می دهد روحیه بازگشت، بار دیگر در اردوی آبی ها جریان دارد. تجربه پستی وبلندی های لیگ برتر و آسیا، این تیم را به جایی رسانده که بداند چگونه از دل بحران عبور کند. استقلال قصد دارد دوباره بازگردد؛ بازگشتی که این بار نیز می تواند با انرژی و انگیزه ای مضاعف همراه باشد. برای تیمی که مرد بازگشت ها لقب گرفته، این چالش نه تهدید، بلکه فرصتی دیگر برای اثبات هویت خود است. بازی در اردن یک فرصت طلایی است تا استقلال بار دیگر در خانه رقبا روحیه بازگشت پذیر خود را به رخ آسیا بکشد. استقلال از این روحیه برخوردار است.