مهدی شیرزاد، فعال سیاسی میانه رو، درباره برگزاری مراسم چهلم جان باختگان اعتراضات دی ماه توسط دولت گفت وگویی انجام داده است.

به گزارش اعتماد، بخش هایی از این گفت وگو را می خوانید:

*من شخصا با رویکرد دولتی کردن مسائل و گزاره ها مخالفم. هرچند ایده مهربانی کردن و مرهم گذاشتن بر زخم های مردم آسیب دیده را می پسندم. اساسا یکی از ناراحتی های خانواده هایی که عزیزان خود را از دست داده اند این است که در برخی موارد برای مراسم تدفین و ختم کشته شدگان، محدودیت ها و موانعی پیش روی آن ها قرار داده شد. بهترین کاری که دولت برای این خانواده ها می توان انجام بدهد این است که اجازه داده شود به شیوه خود و با ساز و کار مدنظر خود عزاداری و سوگواری مورد نظرشان را انجام بدهند. هر خانواده ای سبک زندگی خاص خود را دارد و بهتر می داند چگونه باید این داغ و این درد را درمان کند.

*دومین مساله این است که دستگاه های امنیتی باید مشابه قصه قتل های زنجیره ای عمل کنند. پس از ماجرای قتل های زنجیره ای با پافشاری رییس جمهور وقت آقای خاتمی، وزارت اطلاعات بیانیه ای رسمی صادر کرد. اگر آقای پزشکیان به عنوان رییس شورای عالی امنیت ملی به هر دلیلی به این نتیجه رسیدند که احتمال بروز خطا حتی به صورت ناخواسته وجود دارد، باید مسوولیت پذیرفته و با فرد خطاکار از هر رده و جایگاهی که باشد، منطبق با قوانین کشور برخورد کنند تا اعتماد جامعه جلب شود. جامعه باید احساس کند که دولت و سیستم حاضر است فرد خطا کار را حتی اگر به ضررش تمام شود مجازات کند.

*سومین ضرورت هم این است که فضای جامعه باید از حالت امنیتی به فضای سیاسی بدل شود. این خشونت کلامی که در صحبت های برخی مسوولان تقنینی و قضایی به چشم می خورد باید پایان داده شود.

*بیان برخی دیدگاه ها ازجمله مصادره اموال برخی معترضان باید پایان داده شود تا سرمایه گذاران احساس امنیت بیشتری پیدا کنند. افرادی که کارآفرینی می کنند، سرمایه گذاری می کنند و قصد فعالیت های اقتصادی در ایران را دارند، نگرانند که با هر تکانه ای سرمایه آن ها مصادره شود! این دست از فعالان اقتصادی بدون تردید نسبت به سرمایه گذاری در ایران با احتیاط بیشتری عمل می کنند.

*دولت باید امنیت مالکیت و سرمایه گذاری را تضمین کند، افراد برای حفط اموال خود نباید به هر حقارتی تن بدهند. معتقدم بیانیه اخیر آقای ساعدی نیا تحقیرآمیز بود. این فرد که سرمایه گذاری قابل توجهی در کشور انجام داده بود، تحقیر شد. اگر جرمی مرتکب شده، متناسب با جرم خود در دادگاه علنی و با آیین دادرسی قانونی باید محاکمه و مجازات شود. اما اینکه فرد تهدید شد که اموالش مصادره می شود و بعد این فرد برای حفظ دارایی خود تن به یک چنین بیانیه حقارت آمیزی می دهد، نه تنها نتیجه مناسبی در بر ندارد، بلکه باعث پیچیده تر شدن مشکلات می شود. جامعه متوجه می شود که فرد تحقیر شده است. جامعه ایران از تحقیر خسته است، نسبت به تحقیر مستمری که صورت می گیرد، ناراحت و عصیانگر است.

*در مرحله نهایی هم برای خروج از فضای امنیتی، دولت هرچه سریع تر باید پیگیر بازداشت شدگان حوادث اخیر باشد. این روند پیگیری ها به خصوص در مورد افراد جوان، کم سن و سال و کسانی که برای بار اول است که دستگیر می شوند اهمیت بیشتری دارد. این جوانان باید در اسرع وقت آزاد شوند و به جمع خانواده های خود بازگردند.

*در جریان محاکمه این جوانان و نوجوانان هم باید نهایت رأفت و همکاری صورت بگیرد. جامعه خشمگین است و باید این خشم را فهمید. ریشه های خشم را باید شناسایی کرده و راه های درمان آن را جست وجو کرد. سرکوب جامعه خشمگین باعث می شود تا این خشم به صورتی متفاوت در موقعیتی دیگر بروز کند.