اعداد، بی رحم تر از سلیقه اند. شش هفته ابتدایی نیم فصل اول با وحید هاشمیان، 8 امتیاز، بدون باخت. شش هفته ابتدایی نیم فصل دوم با اوسمار: 6 امتیاز، چهار شکست. همین مقایسه کافی است تا یک سؤال قدیمی دوباره زنده شود: آیا رفتن وحید هاشمیان، واقعاً به سود پرسپولیس تمام شد؟

هاشمیان انتخاب بی نقصی نبود؛ حتی انتخابی کم ریسک هم نبود. مربی ای بدون سابقه سرمربیگری در فوتبال باشگاهی، بدون جام، بدون کارنامه ای که تردیدها را از بین ببرد. نقد به اصل انتخاب او، کاملاً وارد بود. اما پرسپولیسِ او یک ویژگی داشت که حالا گم شده: حداقل امتیاز می گرفت.

پرسپولیسِ امروز، با اوسمار، شاید چشم نوازتر بازی کند، مالکیت دارد، موقعیت می سازد، اما ثبات ندارد. چهار باخت در شش بازی، برای تیمی که مدعی قهرمانی است، زنگ خطر نیست؛ آژیر است. تیمی که می بازد، حتی اگر زیبا ببازد، در جدول چیزی برای دفاع ندارد.

مقایسه، دفاع از هاشمیان نیست. او هم پاسخ همه سؤال ها نبود. اما این اعداد نشان می دهد تغییر نیمکت، حداقل در کوتاه مدت، پرسپولیس را جلو نبرده است. شاید فوتبال جذاب تر شده باشد، اما امتیازها کمتر شده اند؛ و در فوتبال، این مهم ترین معیار است.

سؤال نهایی ساده است و بی پرده: اگر قرار بود پرسپولیس ببازد، آیا لازم بود حتماً زیبا ببازد؟