آهن ها نیمه ذوب، خمیده و سیاهند و آنچه از دور دیده می شود، یک هیولای فرو ریخته و سیاه است که در میان حصار آبی رنگ، در خود پیچیده و محوطه 2.3 هزار متری را تسخیر کرده. درون این همه سیاهی، تا همین چند هفته پیش زندگی 200 تا 300 غرفه دار در جریان بود اما حالا دیگر از آن خبری نیست.

به گزارش اعتماد، از روزی که آتش به جان بازار جنت افتاد غرفه دارها به شهرداری، شورا، شرکت ساماندهی مشاغل شهرداری و ستاد بحران شهر تهران رفته اند تا بلکه گره ای از مشکلات شان باز شود. وعده شنیده اند و هنوز معلوم نیست کدام یک از آن وعده ها کارکرد رسانه ای دارد و خاص فضای مجازی است و کدام یک واقعی. دم عید است و آن ها هم مانند تمام کسبه و بازاریان حتی در همین روزهای متاثر از اتفاقات دی ماه هم به خرید و جوش و خروش اسفند چشم دوخته بودند چرا که نان، اجاره خانه، هزینه های درمان و خرج زندگی شوخی بردار نیست.

بازار بزرگ جنت در تقاطع خیابان جنت آباد شمالی و آبشناسان؛ بازارچه خوداشتغالی زنان و بازار سنتی برای زنان سرپرست خانوار و افراد دارای معلولیت داشت، کافه دانتیسم و غرفه هایی که حتی در روزهای گرانی، قیمت های منصفانه تری نسبت به بقیه بازارها داشتند.

حدود دو هفته از روزی که ستون دود با رگه های سیاه و باریکه ای از رنگ زرد در غرب تهران، بر آسمان بلند شد، گذشته است، ساعت حدود 9 و نیم صبح سه شنبه 14 بهمن اغلب مردم شمال و غرب تهران این تصویر را از پنجره خانه می دیدند در حالی که گمانه های شروع یک جنگ را در ذهن می پروراندند. دست کم 250 غرفه دار در این بازار مغازه داشتند، که گفته می شود حدود 50 نفر از آنان سرپرست خانوار بودند.

لباس، روکش مبل، لوازم التحریر، آجیل، کیف و کفش، لوازم بهداشتی، سلمانی، کافه و خلاصه به قول قدیمی ها از شیر مرغ تا جان آدمیزاد در این بازار پیدا می شد. به نوعی عصای دست مردم محله در این روزها و سال های گرانی برای خریدهای روزمره بود و حتی افتتاح ساختمان غول پیکر نیایش در کنار آن هم نتوانسته بود، بازارش را کساد کند. کسادی هم اگر بود همان کسادی معمول بود که همه با آن دست به گریبانند.

محلی ها تصویر آن را خوب به خاطر دارند، زنانی که خانه شان در نزدیکی بازار جنت است در پارکی که در پشت آن قرار دارد نشسته اند و هر کدام روایتی از لحظه آتش سوزی را تعریف می کنند. هنوز بعد از حدود دو هفته شوک آتش سوزی و ترس از سرایت آن به خانه شان در کلام شان مانده. هوا تاریک است و ماشینی که آرم شهرداری دارد جلوی محوطه ورودی پارک شده و یک کانکس نگهبانی برای سازه هم در آنجا هست.

بعد از آتش سوزی غرفه دارها، زنان و مردان و دختران و پسران جوان تقریبا هر روز به اینجا سر می زدند تا از هم خبری بگیرند و به قول یکی شان خاکستر سرمایه های شان را تماشا کنند. روزهای اول بعضی از آن ها دوست داشتند تلاش کنند تا بلکه با اجازه نگهبانی به داخل بروند اما اگر ورودی بازار را از نزدیک دیده باشید، حتما می دانید این تلاش بی فایده است؛ نگهبانی اجازه نمی دهد و کمتر کسی هم جرئت می کند از میان آهن پاره هایی که همچنان در جای نامطمئنی ایستاده و خم شده اند، عبور کند.

بازار جنت از سمت غرب به نیایش مال چسبیده است، دقیقا همان قسمتی که بازارچه خوداشتغالی وجود داشت. سه شنبه هفته قبل حدود ساعت سه و نیم ظهر تعدادی از همین زنان و غرفه داران زیر باران و اغلب بدون چتر باز هم به محل آمده بودند تا ببینند چه کاری از آن ها بر می آید و در نهایت باید چه کنند. چند ساعت قبل از آن همگی به خیابان بهشت رفته بودند تا از مسوولان شهرداری پاسخی بگیرند اما ناامید می گفتند؛ هیچ کس پاسخی نمی دهد.

آیلین آگاهی یکی از افرادی است که همانجا ایستاده و با حسرت نگاه می کند. او موسس و بنیانگذار کافه دانتیسم است که از 26سال پیش به عنوان معلم موسیقی با این کودکان و نوجوانان کار کرده است. کافه دانتیسم سال 97 در آینه ونک متولد شد و بعد از مدتی به محدوده چیتگر کوچ کرد اما با آمدن کووید- 19 تعطیل شد و در نهایت دوسال قبل به پیشنهاد مدیر شهر زنان به این قسمت از بازار جنت نقل مکان کرده بود.

حدود 40 کودک و نوجوان سندروم داون و مبتلا به اوتیسم به صورت شیفتی و ساعتی در این کافه مشغول به کار بودند و بودن و ماندن در این فضا برایشان، انگیزه زندگی شان بود. حالا بسیاری از آن ها حتی نمی دانند که کافه دانتیسم با تمام خاطرات و کاردستی هایشان و حتی پیانویی که به دست هایشان چشم دوخته بود، سوخته و سیاه شده.

حال بچه هایی که در کافه مشغول به کار بودند، مناسب نیست. این چند روز به چند جا از جمله شورای شهر مراجعه کرده ام و نمی دانم دیگر باید به کدام نهاد مراجعه کنم و صدای خود را به کجا برسانم. آیا واقعا حتی امکان اختصاص یک غرفه کوچک وجود ندارد تا این بچه ها بتوانند با گذاشتن یک سماور ساده، فعالیت خود را ادامه بدهند؟ فقط وعده و وعید… و تاکنون هیچ اقدام عملی برای ما انجام نشده است. کافه ما دو سال پیش از دل شهر زنان کارآفرین در این بازار شکل گرفت و کودکان و نوجوانان دارای سندروم داون و اوتیسم در آن مشغول به کار بودند. در واقع ما در فروشگاه مدیریت مجموعه شهر زنان مستقر بودیم و در گوشه ای از آن، فروشگاه فعالیت می کردیم. تنها هزینه ای که پرداخت می کردیم، 10 میلیون تومان بابت شارژ به طور ماهانه بود.

حدود دو، سه سال پیش زمانی که کافه همچنان به واسطه کووید موقتا تعطیل مانده بود آیلین آگاهی در مراسم تقدیر از زنان کارآفرین با نسرین خادمی آشنا شد و همان جا پیشنهاد احیا و استقرار دوباره کافه در شهر زنان میان آن ها رد و بدل شد. او می توانست مانند خیلی ها که از ما حمایت نکردند، مسوولیتی نپذیرد اما از ما حمایت کرد، سختی های زیادی را هم تحمل کرد.

حضور و فعالیت در این کافه در رشد مهارت های اجتماعی و شغلی کودکان تاثیر زیادی داشت به طوری که حتی در حوزه هایی مانند طراحی، تزیین کیک و تولید صنایع دستی فعالیت می کردند و محصولات خود را با قیمت گذاری مستقل به فروش می رساندند اما به گفته بنیانگذار کافه در حال حاضر وضعیت روحی آنان به هیچ وجه مناسب نیست: شدت تأثر کودکان به گونه ای است که توصیف آن دشوار است چون ذهن ما از جایی به بعد می تواند یک اتفاق را بپذیرد و به دنبال راه حل بگردد، اما برای این عزیزان، پذیرش و هضم چنین شرایطی، فرآیندی بسیار پیچیده تر و دشوارتر است. بچه ها از مناطق مختلفی مانند ورامین، کرج، لواسان و یافت آباد به این کافه می آمدند و حضورشان به صورت شیفتی و بر اساس شرایط شان بود. اهمیت این کافه برایشان به حدی بود که شب ها از شوق حضور در محل کارشان خوابشان نمی برد. صبح ها با وجود خستگی می آمدند و می گفتند تمام شب نخوابیده اند چون نگران بوده اند که مبادا خواب بمانند. فعالیت در کافه تأثیر زیادی بر روابط اجتماعی و اعتماد به نفس آن ها داشت. خود را صاحب شغل می دانستند و در جامعه ای که با مشکلات و دشواری های فراوان روبه روست، تلاش می کردند جایگاه خود را حفظ کنند، بجنگند و حضوری موثر داشته باشند و این مهم ترین دستاورد این مسیر بود که متأسفانه به خاکستر تبدیل شد.

حالا با گذشت حدود دو هفته از آتش سوزی، برخی از بچه ها هنوز از ماجرا اطلاع دقیقی ندارند و خانواده ها، از ترس مواجه شدن فرزندان شان با این شوک سنگین، به آن ها گفته اند که چنین اتفاقی برای کافه افتاده و به سفر رفته اند تا از مواجهه مستقیم بچه ها با صحنه تخریب جلوگیری کنند؛ زیرا دیدن چنین صحنه ای می تواند آسیب روانی جدی برای آن ها به همراه داشته باشد. گروهی از بچه ها که از موضوع مطلع شده اند هم به شدت تحت تأثیر قرار گرفته اند، تا جایی که بیان میزان تأثیر آن برای آیلین آگاهی دشوار است.

اقلام و تجهیزاتی که برای کافه تهیه شده بود، مربوط به همان شب حادثه نبود؛ این وسایل طی سال های گذشته خریداری شده بودند و ارزش تقریبی آن ها به سه میلیارد تومان می رسید. چند روز پیش پس از برگزاری جلسه ای در شهرداری، یکی از مسوولان اعلام کرد که بخشی از خسارت ها قرار است به صورت نقدی و بخش دیگر در قالب تسهیلات و وام پرداخت شود اما تاکنون زمان مشخصی برای اجرای آن اعلام نشده است. در جلساتی که این مدت با مسوولان شهرداری داشته اند به آن ها وعده 6 تا 8 ماهه برای ساخت و تکمیل دوباره بازار جنت داده شده است و این مدت برای چهل کودکی که در این کافه فعالیت داشتند دشوار است. شاید من بتوانم طاقت بیاورم اما بچه ها نمی توانند.

زن میانسالی که حدودا 54 سال دارد، کنار کانکس نگهبانی ایستاده و هیچ نگرانی از خیس شدن در زیر باران تند ندارد. از حدود 17سال قبل در این بازار مشغول به کار شده، ابتدا به صورت سرپرست خانوار و با حمایت های شهرداری کار خود را شروع کرده و بعد از توانمند شدن، توانسته به قول معروف روی پای خود بایستد و غرفه اجاره کند. خرجی 5 نفر را می دهد و سال ها زحمت کشیده بود تا به اینجا برسد اما یک شبه همه چیزش دود شد. صبح روز سه شنبه با یک تماس فهمید که بازار آتش گرفته اما فکر نمی کرد چنین حجمی را در بر بگیرد.

او درباره پیگیری هایشان در این مدت می گوید: شهرداری ما را به سازمان ساماندهی مشاغل پاس می دهد و سازمان هم به پیمانکار. در نتیجه هیچ کس پاسخگوی وضعیت ما نیست. هرچند اعلام شده بازسازی انجام خواهد شد اما این فرآیند زمانبر است. ما نزدیک به 10 ماه چشم انتظار شب عید بودیم، اما بخش عمده زندگی و سرمایه مان در این حادثه از بین رفته است. ماهانه 15 میلیون تومان اجاره پرداخت می کردم و خسارتم بر اساس فاکتورها بیش از 4 میلیارد است. آقای چمران هم اعلام کردند که موضوع را پیگیری می کنند اما این اقدامات تا زمان بازسازی و جبران واقعی سرمایه ها، برای ما کارساز نیست. گفته شده است که محل موقت برای ادامه فعالیت در اختیار ما قرار خواهد گرفت، اما بدون سرمایه اولیه و موجودی کالا، امکان راه اندازی مجدد کسب وکار وجود ندارد. بسیاری از غرفه داران، مانند من، پیش از حادثه شب عید مقادیر زیادی کالا خریداری کرده بودند که هنوز هزینه آن تسویه نشده و برای تأمین دوباره جنس، نیاز به منابع مالی داریم. در نهایت، وضعیت خسارت مشخص نیست و روشن نیست چه کسی مسوول جبران آن خواهد بود. آخرین اظهارات مسوولان این بوده که خسارت نقدی پرداخت نخواهد شد و تنها تسهیلات و وام ارائه خواهد شد؛ اما چنین وامی برای جبران سرمایه ازدست رفته و ادامه کسب وکار ما کافی نیست.

زن دیگری که از حدود 14 سال پیش در این بازار غرفه پوشاک مردانه داشته است هم با ناراحتی تعریف می کند که کارش را با 10 میلیون تومان شروع کرده اما همه سرمایه اش پودر شده است: هیچ امکاناتی نداشتیم اما اجاره و شارژمان سر وقت بود. سرپرست خانوار نیست اما کمک خرج همسری است که با حقوق بازنشستگی 15 میلیونی باید ماهانه 25 میلیون تومان کرایه پرداخت کند. حدود 800 میلیون در مغازه جنس داشتم و تازه یک ماه پیش 30-40 تومان هزینه ویترین مغازه کرده بودم که موعد پرداخت چک آن برای بعد از عید است. ما را بیمه نمی کردند، چند وقت پیش هم برای آن مراجعه کردیم اما گفتند چون همگی سقف واحد دارید و غرفه ها سیم کشی جدا ندارد امکان بیمه وجود ندارد و فقط پیمانکار سازه را بیمه کرده است.

الهه خانم هم وضعیت مشابهی دارد و خودش می گوید از 25 سال پیش در اینجا کار می کرده و زن سرپرست خانوار است. هیچ کس را ندارد و طی این سال ها تمام مسوولیت زندگی و کسب وکار را بر دوش کشیده است. قبل از حادثه، حدود یک میلیارد و نیم تومان کالا خریداری کرده بود تا در هفته بعد از عید که می خواهد برای آنژیوی قلب به بیمارستان بروند، کسری کالا برای فروشنده اش به وجود نیاید اما او هم مثل بقیه، همان کلمات و جملات را می گوید: همه چیز دود شد. بعد آرام، طوری که بقیه نشنوند ادامه می دهد: در 65سالگی مانده ام که دستم را جلوی چه کسی دراز کنم؟

چند ماه پیش به همین کوچه روبه رویی بازار جنت، نقل مکان کرده تا برای رفت و آمد مجبور نباشد کرایه اسنپ بدهد و در روزهایی که بیمار است، فاصله میان غرفه و خانه آزارش ندهد. ماهانه 20 میلیون کرایه خانه می دهد، 8 میلیون کرایه مغازه پرداخت می کرد و ماهانه 500 هزار تومان هم برای شارژ. حتی اگر یک روز در پرداخت اجاره تأخیر داشتیم باید جریمه پرداخت می کردیم. دو، سه سال اول رایگان و به صورت سرپرست خانوار در این بازار فعالیت می کردم، اما بعدها مجبور شدم خودم غرفه ای تهیه کنم. سرمایه ای که در این سال ها جمع کرده بودم، حدود سه میلیارد و نیم تومان بود حالا شهرداری اعلام کرده که هیچ پولی نمی دهد و گفته اند از هر کسی که مقصر است، شکایت کنیم اما در این شرایط چطور می توانیم پول وکیل بدهیم. کاری کنید وضع ما دیده شود و مسوولان، از جمله آقای زاکانی خسارت از دست رفته ما را جبران کنند.

در روز حادثه، تقریبا از اولین نفراتی بود که لحظات آتش گرفتن بازار و حرکت سریع آن به سمت سقف و غرفه ها را از نزدیک دید. می خواست اجناسش را به درون مغازه هل بدهد تا به خیالش از آتش در امان باشد، چه می دانست این آتش به هیچ چیز رحم نمی کند. برق قطع بود و کرکره بالا نمی رفت. سرعت سرایت آتش سوزی را که دید به سمت خروجی حرکت کرد که بخشی از طاق جلوی پاهایش فرو ریخت. گرمای آتش را روی پوست خود حس می کرد و هنوز در شوک بود که چه اتفاقی در حال رخ دادن است.

صدای مامور آتش نشانی را می شنید که با تشر فریاد می زد خانم سریع برو بیرون، مگه نمی بینی خطرناکه! بعد هم یک نفر او را با خود گرفت و به سمت بیرون جهیدند. وضع قلبی اش چندان خوب نیست و یکی از همین روزهایی هم که برای اعتراض به شهرداری رفته بودند حالش خراب شد و اورژانس او را به بیمارستان برد. هزینه بستری ام صد میلیون تومان بود و من هم تا این را فهمیدم از بیمارستان فرار کردم.

تعداد زنانی که در قسمت شرقی بازار و مقابل در ورودی ایستاده اند زیاد است و چند پسر جوان هم آن طرف تر در حال گفت وگو هستند. تقریبا حرف همه یک چیز است: خسارت ما را بدهید. آن ها نه در ایمن سازی سازه موثر و مقصر بودند و نه در وقوع آتش سوزی، فقط طعمه اتفاق شومی بودند که شاید قابل پیشگیری بود اما شهرداری به تذکرات و اخطارهای سه باره در این باره توجهی نکرد.

در این شرایط اما مهدی بابایی، رییس کمیته ایمنی و بحران شورای شهر می گوید که در این باره صحبت نمی کند. او حدود یک هفته پیش از این حادثه نوشته بود: بر اساس این بازدیدها ساختمان های ناایمن جدید به لیست اضافه می شود، اما در کنار این موضوع هم خود سازمان آتش نشانی و مناطق 22گانه و نواحی موظف شده اند که مالکان را به حوزه ایمن سازی الزام کنند، ولی اغلب این فرآیند نسبت به افزایش لیست، خروجی کمتر و ورودی بیشتری دارد؛ در نتیجه اکثر این آمار در حال افزایش است.

طبق گزارش ها تعداد ساختمان هایی که در حال حاضر در وضع بحرانی قرار دارند 54 مورد است اما مشخص نیست که آیا سازه این بازار محلی غرب تهران در لیست ساختمان های بحرانی شهرداری تهران قرار داشته یا خیر.

به هر ترتیب چند روز پیش کامران عبدولی، معاون سازمان عملیات آتش نشانی اعلام کرد که اتصالی برق بازار را به آتش کشانده است. اما یکی از غرفه داران می گوید که تاکنون هیچ گونه اخطار مستقیمی درباره نا ایمنی بازار به آن ها ابلاغ نشده است: اگر مکاتبه ای صورت گرفته، میان شهرداری و بخش ساماندهی بوده و این موضوع هرگز به ما منتقل نشده است. در حالی که در این یک سال- اسفندماه سال گذشته و مجددا در مردادماه- دو بار با ما قرارداد منعقد شد، در هیچ یک از این قراردادها اشاره ای به مشکلات سیستم اطفای حریق یا نواقص ایمنی نشده بود. ما صرفا کاسب و مستأجر بودیم و از هیچ گونه مشکل ایمنی مطلع نبودیم. من برای یک غرفه 6 متری ماهانه 12 میلیون تومان اجاره پرداخت می کردم و یک سفته هم به عنوان ضمانت از ما دریافت شده بود.

آقا امین که از سه سال پیش به کار فروش روکش و کاور مبل در آنجا مشغول بوده درباره پیگری های چند روزه و نتیجه آن توضیح می دهد که تاکنون هیچ تعهد رسمی و مشخصی برای جبران خسارت ها به ما داده نشده و هر آنچه مطرح شده، صرفا در سطح رسانه ها و شبکه های اجتماعی بوده است. هفته گذشته زمانی که خبرنگار اعتماد با او تماس گرفت، با دیگر غرفه داران جلوی ساختمان شهرداری تجمع کرده بودند تا مشخص شود آیا به وضعیت آن ها رسیدگی خواهد شد یا خیر و برنامه شهرداری برای جبران خسارت ها چیست.

مطالبه اصلی آن ها این بود که ابتدا خسارت وارده بر آن ها جبران شود و سپس بازار جنت مجددا برای فعالیت آماده سازی شود. باید زمان بندی و نحوه آماده سازی آن به صورت شفاف اعلام شود تا بتوانیم کسب وکار خود را از سر بگیریم. فعلا پیشنهاد شده که در محل دیگری برای ما چادر یا غرفه موقت برپا کنند، اما این راه حل عملی نیست. مشتریان ما متعلق به همین منطقه هستند و سال ها زمان برده تا مشتری پیدا کرده ایم و آغاز فعالیت در یک محل جدید مستلزم زمان طولانی برای جلب اعتماد و جذب مشتری است و در این مدت، معیشت ما به طور کامل از بین خواهد رفت.

روز حادثه، در مسیر رفتن به مغازه بود که به او اطلاع دادند که آتش سوزی رخ داده است. زمانی که رسید، کل بازار در حال سوختن بود. ایستاد و کنار بقیه همسایه ها دود شدن هستی اش را تماشا کرد. تمامی اموال او از بین رفته است؛ حتی پیشخوان بشکه ای که در مغازه داشت، به صورت نیمه ذوب و دفرمه در آمده است.

به نظر می رسید تمرکز نیروهای آتش نشانی هم بیشتر بر جلوگیری از سرایت حریق به مجتمع نیایش بوده تا مهار آتش در غرفه های ما. حتی در فیلم های موجود مشاهده می شود که برخی تجهیزات اطفای حریق با نقص فنی مواجه بوده اند. در داخل بازار نیز غرفه داران تلاش کردند با کپسول های آتش نشانی حریق را مهار کنند، اما کپسول ها کارایی لازم را نداشتند و ظاهرا محتویات آن ها فاسد شده بود.

او هم به همان روایت هایی که در این هفته مطرح شد اشاره می کند؛ اینکه دو سال پیش می خواستند این محل را برای ایجاد پارکینگ در اختیار مجتمع نیایش قرار بدهند، اما پس از اعتراض غرفه داران، این تصمیم متوقف شد و حالا جای تعجب دارد که چطور پس از دو سال، چنین حادثه ای رخ داده است. در این شرایط اگر 6 تا 8 ماه بعد، تصمیم دیگری جز در اختیار قرار دادن بازار جنت به این غرفه داران گرفته شود، احتمالا شاهدی می شود بر همان شایعات.

در هر صورت هنوز جزییات و برنامه شهرداری درباره این موضوع مشخص نیست، برخی از وام کم بهره یک میلیاردی سخن گفته اند و برخی دیگر از وام 300 میلیاردی و کمک بلاعوض. آن هم در شرایطی اگر قرار بر بازپرداخت وام باشد، غرفه دارها در این شرایط که تمام سرمایه های شان را از دست داده اند، توان بازپرداخت ندارند. داود گودرزی، معاون شهردار تهران هم به تازگی گفته است که پیمانکار مقصر این حادثه است و باید خسارت غرفه داران را پرداخت کند.

با وجود این مجتبی اقوامی پناه، مدیرعامل شرکت ساماندهی صنایع و مشاغل تهران می گوید که در حال برنامه ریزی برای کمک به کسبه آسیب دیده بازار جنت و جمع بندی هستند و هنوز تصمیمات نهایی اتخاذ نشده است. جلساتی داشتیم که هم تا شب عید کمک بلاعوض به آن ها داده شود و همزمان در بازارهای دیگر مستقر شوند تا شب عیدشان را داشته باشند.

او از هماهنگی با بنیاد علوی برای ارائه تسهیلات به غرفه داران آسیب دیده خبر داد و گفت که هنوز در حال جمع بندی هستیم و سعی داریم که رقم تسهیلات را افزایش بدهیم. اینها به جز 300میلیون تومانی است که امور بانوان پیگیری کرده است. شهردار تهران هم به دنبال اعطای تسهیلات از طریق بانک شهر است و همچنین چندین مکان را هم در منطقه 5 برای آن ها پیش بینی کردیم. برخی از افراد در چند منطقه اعلام آمادگی برای کمک کرده اند اما هنوز هیچ کدام به نتیجه نرسیده است.

اقوامی پناه درباره زمان بازسازی دوباره بازار جنت هم توضیح داد که فعلا موضوع کارشناسی آوار و سپس آواربرداری و فروش آن مطرح است: برای این کار باید تشریفات قانونی را طی کنیم و بعد از قیمت گذاری توسط کارشناس پرونده را به حراج عمومی ببریم. او اظهار امیدواری کرد این کار انجام شود که زودتر آواربرداری انجام و کار جمع بندی شود تا درباره بقیه کار هم تصمیم گرفته شود آن هم در شرایطی که مدت زمان ساخت سازه مقاوم متفاوت با زمانی است که سازه به شکل گذشته ساخته شود.