55 سال پیش، در یکی از نفس گیرترین مسابقات استقامتی جهان، یک سدان بزرگ و غیرمنتظره آلمانی به خط پایان رسید و دوم شد؛ نتیجه ای که شاید روی کاغذ فقط یک نایب قهرمانی بود، اما در واقع جرقه شکل گیری اسطوره ای به نام AMG را زد.

داستان AMG با پیروزی آغاز نشد، با جسارت آغاز شد. جسارت بردن یک سدان لوکس و سنگین به دل رقابتی که معمولا قلمرو کوپه های سبک و خودروهای خالص مسابقه ای بود. آنچه بعدها به امضای همیشگی مهندسان افلترباخ تبدیل شد، یعنی ترکیب تجمل و قدرت بی رحمانه، ریشه در همان تجربه ای دارد که کمتر کسی در آن زمان جدی اش می گرفت.

براساس گزارش carbuzz، همه چیز از معرفی مرسدس بنز 600 در سال 1963 آغاز شد؛ خودرویی که مرسدس آن را برای رقابت با رولزرویس و بنتلی ساخته بود، نه برای تاخت وتاز در پیست. این لیموزین باشکوه با کد W100، ویترینی از فناوری های روز بود: تعلیق بادی خودتراز، نسخه های مختلف بدنه و یک موتور V8 شش ونیم لیتری که نخستین هشت سیلندر تولید انبوه مرسدس محسوب می شد.

هزینه توسعه این موتور چنان بالا بود که نسخه پولمن در میانه دهه 60 به گران ترین خودروی صفرکیلومتر جهان تبدیل شد. با این حال، تولید محدود آن (2677 دستگاه در دو دهه) نشان می داد که این خودرو بیشتر یک بیانیه فنی بود.

در سال 1966، مهندسی جوان به نام Erich Waxenberger تصمیم گرفت که معادله را برهم بزند. او موتور عظیم 600 را درون بدنه سدان جمع وجورتری با کد W109 جا داد؛ پروژه ای که ابتدا محرمانه پیش رفت، اما خیلی زود توجه اسطوره مهندسی مرسدس، Rudolf Uhlenhaut را جلب کرد.

نتیجه این جسارت، تولد Mercedes-Benz 300 SEL 6.3 در سال 1968 بود؛ سدانی که عملکردش برای زمان خود شگفت انگیز بود و در چهار سال بیش از 6500 دستگاه فروش رفت. با این حال، تلاش برای حضور رسمی در مسابقه 24 ساعته اسپا در سال 1969 به دلیل مشکلات تایر به سرانجام نرسید؛ ناکامی ای که غرور اشتوتگارت را آزرد.

در همین زمان و در کارگاهی کوچک، Hans-Werner Aufrecht و Erhard Melcher مشغول شکل دادن به رویای خود بودند؛ رویایی که بعدها نام Mercedes-AMG را جهانی کرد. آن ها باور داشتند که موتور V8 مرسدس هنوز ظرفیت پنهان زیادی دارد.

وقتی یک دستگاه 6.3 300SEL برای توسعه بیشتر در اختیارشان قرار گرفت، فرصت طلایی فراهم شد. دو سال بعد، نتیجه کارشان همه را غافلگیر کرد.

برای تبدیل یک سدان لوکس به خودرویی آماده مسابقه، تقریبا همه چیز تغییر کرد: باک سوخت بزرگ تر شد، رول کیج استاندارد نصب شد، ترمزها و تعلیق تقویت شدند و ارتفاع خودرو کاهش یافت. قطعات سنگین جای خود را به نمونه های سبک تر دادند و ظاهر خودرو با گلگیرهای پهن و رینگ های عریض حال و هوایی تهاجمی گرفت.

رنگ قرمز کاردینال، لقب ماندگارش را ساخت: Rote Sau یا همان خوک قرمز. با وجود کاهش وزن، هنوز خودرویی سنگین به حساب می آمد، اما حالا نیرویی در دل داشت که می توانست رقبای سبک تر را به چالش بکشد.

حجم موتور به 6٫8 لیتر افزایش یافت و با اصلاحات گسترده در اجزای داخلی، خروجی به حدود 428 اسب بخار رسید؛ عددی که برای اوایل دهه 70 خیره کننده بود. گیربکس اتوماتیک کنار گذاشته شد و جعبه دنده دستی جای آن را گرفت تا کنترل کامل در اختیار راننده باشد.

شتاب و سرعت نهایی این سدان دو تُنی، بسیاری از خودروهای اسپرت زمان خود را شرمنده می کرد.

در رقابت 24 ساعته اسپا سال 1971، خوک قرمز در میان انبوهی از فورد کاپری ها و بی ام وهای مسابقه ای ایستاد. کمتر کسی آن را جدی می گرفت، اما با رانندگی حساب شده و عملکردی فراتر از انتظار، این مرسدس غول پیکر در پایان مسابقه به مقام دوم رسید.

شاید مصرف سوخت بالا و فشار بر تایرها مانع رسیدن به پیروزی شد، اما همین نتیجه کافی بود تا نام AMG در دنیای موتوراسپرت طنین انداز شود.

سرنوشت خوک قرمز چندان شاعرانه نبود. پس از مدتی مسابقه و حتی تغییر رنگ، خودرو فروخته شد و برای آزمایش ارابه فرود هواپیما مورد استفاده قرار گرفت. در نهایت اسقاط شد و شاسی اصلی آن هرگز پیدا نشد. با این حال، داستانش زنده ماند.

در دهه 80، AMG با پروژه های جاه طلبانه تری بازگشت؛ از جمله ساخت نسخه ای از W124 که به چکش مشهور شد و حتی عملکردی فراتر از برخی سوپراسپرت های زمان خود داشت. همکاری رسمی AMG و مرسدس در دهه 90 تثبیت شد و مسیر برای خلق نسل های بعدی خودروهای پرفورمنس هموار شد.

امروز، هر محصول AMG میراث دار همان فلسفه ای است که با یک سدان سرخ و سنگین در اسپا شکل گرفت.

نسخه اصلی خوک قرمز دیگر وجود ندارد، اما مرسدس سال ها بعد نمونه ای بازسازی شده از آن را معرفی کرد تا یاد آن روز تاریخی زنده بماند. داستان AMG یادآوری می کند که همیشه پیروزی مطلق نیست که تاریخ می سازد؛ گاهی یک مقام دوم، اگر با جسارت و نوآوری همراه باشد، می تواند سرآغاز یک افسانه باشد.