احسان کاظم لو در اطلاعات نوشت: این روزها سیاست شده نقل هر مجلس و موضوع محوری اغلب نقلِ قول های تمامی محافل؛ چنان که گویا وظیفه داریم از اعتراضات اخیر گرفته تا واکنش سیاست مداران داخلی و خارجی، هر حرف و هر اقدامی در دنیا را بلافاصله تحلیل کنیم. انگار همه ما ناخواسته وارد یک گفت وگوی دائمی سیاسی شده ایم.

مسئله این نیست که چرا همه ما تحلیل می کنیم، مسئله این است که چرا مجبوریم این قدر درگیر سیاست باشیم؟ این که سواد سیاسی داریم یا نه، موضوع بحث نیست؛ واقعیت این است که سیاست مستقیم به زندگی روزمره ما وارد شده است. وقتی کسی یک کسب وکار اینترنتی دارد و با کندی یا قطعی اینترنت مواجه می شود، اولین دلیلی که برای آن به ذهنش می رسد، سیاست است. وقتی وارد فروشگاه می شویم و با قیمت ها روبه رو می شویم، باز هم سیاست مقصر اصلی می شود. این مثال ها کم نیستند و هر روز تکرار می شوند.

باور کنیم اغلب ما فقط یک آدم معمولی هستیم و وقتی سوار تاکسی می شویم، مسافرهستیم، نه تحلیل گر. آدمی که فقط می خواهد بدون استرس، سالم و آرام به مقصد برسد. وقتی وارد دانشگاه می شویم، وقتی به جمع دوستان می رویم یا به محل کار هم، کماکان یک آدم معمولی هستیم آدمی که پیگیر بحث و جدل نیست. ولی حتی همین فواصل کوتاه هم پر می شود از پیش بینی جنگ، ناامنی و ترس.

حال سؤال اصلی اینجاست: آیا با وجود همه این ها، باید تمامی زندگی ما درگیر سیاست باشد؟ چرا در خانواده، در جمع دوستان، در محل کار، دانشگاه و حتی تاکسی، بحث ها ناخودآگاه به سیاست کشیده می شود؟ چند درصد از این تحلیل ها واقعاً درست هستند؟ اصلا چه کسی می داند کدام حرف درست است و کدام فقط حدس، شایعه یا برداشت شخصی؟

ما اینک بین دو واقعیت گیر کرده ایم؛ از یک طرف نمی شود انکار کرد که سیاست بخش بزرگی از زندگی ما را درگیر کرده و دلایل کافی هم برای این درگیری وجود دارد. وقتی تصمیم های سیاسی مستقیماً روی کار، معیشت و آینده اثر می گذارند، بی تفاوت بودن تقریباً غیرممکن است. اما از طرف دیگر، نمی شود چشم را روی آسیب هایی بست که همین بحث های مداوم، تحلیل های بی وقفه و پیش بینی های نگران کننده به روان ما می زنند. شاید مشکل توجه به سیاست نباشد، بلکه این باشد که اجازه داده ایم سیاست، بدون مرز وارد تمام لحظه های زندگی مان شود؛ سیاستی که نه تغییری ایجاد می کند و نه کنترل آن دست ماست، فقط اضطراب را بیشتر و زندگی را سخت تر می کند.

جنگ می شود ، آمریکا می زند ، شایدهمه چیز تمام است ، جمله هایی است که در عالم واقع شاید هرگز اتفاق نیفتند، اما اثرشان کاملاً واقعی روی زندگی ما حس می شود؛ روی آرامش ما، روی روابط خانوادگی، روی پدر و مادرهایی که توان تحمل این حجم از استرس را ندارند و روی بچه هایی که ناخواسته شنونده و شریک ترس های ما شده اند. اسفناک تر این که در بسیاری از مواقع، همین تحلیل های بی پایه باعث کدورت، تنش و فاصله بین آدم ها می شود. نه به این دلیل که اختلاف نظر بد است، بلکه چون فراموش می کنیم هر حرفی، هر جایی قابل گفتن نیست.

شاید راه حل، نیاز به اقدامات بزرگ نداشته باشد و شاید لازم نباشد دنیا را عوض کنیم، اما می توانیم از خودمان شروع کنیم؛ این که در جمع های کوچک تر، حداقل در محافل شخصی و خانوادگی، آگاهانه از بحث های سیاسی فاصله بگیریم.

فکر می کنم حرف های قشنگ تر، بحث های مثبت تر و گفت وگوهای انسانی تری وجود دارد که می توانند جای این همه اضطراب را بگیرند.

بسیاری از اوقات، از جزیی ترین انتخاب ها می شود به تغییرات بزرگ تر رسید. از نظر ما آدم های معمولی، ضروری ترین اتفاق، خود زندگی و آرامش است. با حرف ها و تحلیل ها، استرس هایمان را برون ریزی و تکثیر نکنیم. اول برای حال خودمان تلاش کنیم. شاید همین، اولین قدم برای داشتن جامعه ای آرام تر و بهتر باشد. به قول معروف: اضطراب، هیچ سرنوشتی را عوض نمی کند. پس بیاید دلیل آرامش هم باشیم.