عکس های ماهواره ای از دره های سرسبز جنوب غربی چین، افزایش سریع توان هسته ای این کشور را نشان می دهد، اقداماتی که برای عصر جدیدی از رقابت ابرقدرت ها طراحی شده است.

به گزارش ایسنا به نقل از نیویورک تایمز، یکی از این دره ها به نام زیتونگ در استان سیچوان قرار دارد؛ جایی که مهندسان در حال ساخت سنگرگاه ها و سدهای جدید بوده اند. یک مجموعه جدید با لوله هایی پوشیده شده که نشان می دهد این تأسیسات مواد بسیار خطرناکی را مدیریت می کند.

دره دیگر، محل تاسیسات با حصار دوجداره به نام پینگتونگ است، جایی که کارشناسان معتقدند چین هسته های کلاهک های هسته ای مملو از پلوتونیوم را در آن می سازد.

سازه اصلی که فضای بیشتر آن یک دودکش تهویه به ارتفاع 360 فوت است، در سال های اخیر با دریچه های جدید بازسازی شده است. همچنین ساخت و سازهای بیشتری در کنار آن در حال انجام است.

بالای ورودی تأسیسات پینگتونگ، یک جمله ی برجسته از شی جین پینگ رهبر چین، با حروف بسیار بزرگی که از فضا قابل مشاهده است، قرار دارد: به نهضت بنیانگذار وفادار بمانید و همیشه ماموریت ما را به خاطر داشته باشید.

اینها از جمله چندین سایت مخفی مرتبط با فعالیت های هسته ای در استان سیچوان هستند که در سال های اخیر گسترش و ارتقا یافته اند.

این اقدامات چین، تلاش ها برای احیای کنترل های تسلیحاتی در جهان پس از انقضای آخرین پیمان تسلیحات هسته ای بین آمریکا و روسیه را پیچیده می کند. واشنگتن معتقد است که هرگونه توافق نامه ی جایگزین باید چین را نیز شامل شود اما پکن هیچ علاقه ای به این موضوع نشان نداده است.

تصاویر ماهواره ای

رنی بابیارز کارشناس اطلاعات جغرافیایی که تصاویر ماهواره ای و سایر شواهد بصری این سایت ها را تجزیه و تحلیل کرده و یافته های خود را با نیویورک تایمز به اشتراک گذاشته است، گفت: تغییراتی که ما در این مکان ها می بینیم با اهداف وسیع چین برای تبدیل شدن به یک ابرقدرت جهانی همسو است. سلاح های هسته ای بخش جدایی ناپذیری از آن هستند.

او هر مکان هسته ای در چین را به قطعه ای از یک موزاییک تشبیه کرد که به طور کلی، الگویی از رشد سریع را نشان می دهد. او در ادامه گفت: در همه این سایت ها تکامل وجود داشته، اما به طور کلی، این تغییرات از سال 2019 سرعت گرفته اند.

گسترش برنامه های هسته ای چین منبع روز افزون تنش بین این کشور و آمریکا بوده است. توماس جی. دی ناننو معاون وزیر امور خارجه در امور کنترل تسلیحات و امنیت بین الملل، این ماه علناً چین را به انجام مخفیانه آزمایش های انفجاری هسته ای در نقض مهلت قانونی جهانی متهم کرد.

پکن این ادعا را نادرست خوانده و کارشناسان در مورد صحت و دقت شواهد ادعاهای دی ناننو بحث کرده اند.

طبق آخرین برآورد سالانه پنتاگون، چین تا پایان سال 2024 بیش از 600 کلاهک هسته ای داشته و می خواهد تا سال 2030 به هزار کلاهک هسته ای برسد.

متیو شارپ، یکی از مقامات سابق وزارت امور خارجه که اکنون عضو ارشد مرکز سیاست امنیت هسته ای در موسسه فناوری ماساچوست است، گفت: این ذخایر چین بسیار کمتر از هزاران کلاهک هسته ای است که آمریکا و روسیه در اختیار دارند، اما گسترش آن ها دردسرساز است.

او در ادامه صحبت هایش گفت: فکر می کنم بدون گفتگوی واقعی در مورد این موضوعات، که ما اکنون فاقد آن هستیم، واقعاً دشوار است که بگوییم به شرایط به کجا ختم می شود و این از نظر من خطرناک است، چون اکنون مجبوریم واکنش نشان دهیم و بر اساس بدترین تفسیر از این شرایط برنامه ریزی کنیم.

این مکان ها در استان سیچوان شش دهه پیش به عنوان بخشی از جبهه سوم مائو تسه تونگ ساخته شدند؛ پروژه ای برای محافظت از آزمایشگاه ها و کارخانه های تولید سلاح های هسته ای چین برابر حملات آمریکا یا اتحاد جماهیر شوروی.

ده ها هزار دانشمند، مهندس و کارگر مخفیانه تلاش کردند تا در مرکز کوهستان، چیزی بسازند که دنی بی. استیلمن، دانشمند هسته ای آمریکایی که از این منطقه بازدید کرد، در کتابی آن را یک امپراتوری هسته ای درون مرزی نامید.

هنگامی که تنش ها بین چین با واشنگتن و مسکو در دهه 1980 فروکش کرد، بسیاری از تأسیسات هسته ای جبهه سوم بسته یا تقلیل یافتند و اغلب دانشمندان آن ها به یک آزمایشگاه سلاح جدید در شهر مجاور یعنی میانیانگ نقل مکان کردند.

بابیارز گفت سایت هایی مانند پینگتونگ و زیتونگ به فعالیت خود ادامه دادند اما تغییرات در سال های پس از آن تدریجی بوده و منعکس کننده سیاست آن زمان چین مبنی بر حفظ زرادخانه هسته ای نسبتا کوچک بود.

این ساخت وسازها شامل یک آزمایشگاه احتراق لیزر وسیع در میانیانگ است که می تواند برای بررسی و مطالعه کلاهک هاس هسته ای بدون منفجر کردن سلاح های واقعی استفاده شود.

به گفته بابیارز، طراحی مجتمع پینگتونگ نشان می دهد که از آن برای ساخت گودال های کلاهک های هسته ای (هسته فلزی که اغلب حاوی پلوتونیوم است) استفاده می شود. او در بخش بعدی افزود که معماری آن مشابه تأسیسات ساخت گودال در کشورهای دیگر، از جمله آزمایشگاه ملی لوس آلاموس در آمریکا است.

کارشناسان می گویند در زیتونگ، سنگرها و خاکریزهای جدید احتمالا برای آزمایش مواد منفجره قوی استفاده می شوند که به ترکیبات شیمیایی اشاره دارد که منفجر می شوند تا شرایط واکنش زنجیره ای در مواد هسته ای را ایجاد کنند.

هوی ژانگ، فیزیکدانی که در دانشکده کندی دانشگاه هاروارد در مورد برنامه های هسته ای چین تحقیق می کند و یافته های دکتر بابیارز را بررسی کرده، گفت: شما یک لایه از مواد منفجره قوی دارید و همزمان موج شوک در مرکز آن منفجر می شود. این امر نیاز به آزمایش های انفجاری برای تکمیل و بهود یافتن دارد.

این مجموعه شامل یک منطقه بیضی شکل به اندازه تقریباً 10 زمین بسکتبال است.

هدف دقیق این گسترش ها همچنان موضوع بحث است. دکتر ژانگ گفت که تصاویر ماهواره ای به تنهایی اطلاعات محدودی ارائه می دهند. او در این زمینه گفت: ما نمی دانیم چه تعداد کلاهک تولید شده است و تنها شاهد گسترش کارخانه هستیم.

ژانگ، نویسنده کتاب جدید داستان ناگفته آزمایش و توسعه سلاح هسته ای چین گفت: برخی از تغییرات اخیر ممکن است صرفا نشان دهنده ارتقاء ایمنی باشند. او گفت که مهندسان هسته ای چین ممکن است به تأسیسات و اماکن آزمایشی بیشتری در زیتونگ نیاز داشته باشند تا طرح های کلاهک برای سلاح های جدیدی مثل موشک های پرتاب شونده از زیردریایی را اصلاح کنند.

یکی از نگرانی های اصلی واشنگتن این است که چگونه این زرادخانه بزرگتر و مدرن تر ممکن است رفتار چین را در یک بحران، به ویژه بر سر تایوان، تغییر دهد.

مایکل اس. چیس، معاون سابق وزیر دفاع آمریکا در امور چین که اکنون دانشمند ارشد علوم سیاسی در RAND است، گفت: چین می خواهد در موقعیتی قرار گیرد که باور داشته باشد تا حد زیادی از اجبار هسته ای آمریکا مصون باشد. فکر می کنم آن ها احتمالا معتقدند که این می تواند در درگیری احتمالی بر سر تایوان نقش داشته باشد.