اوسمار و تیمش خوش شانس هستند که با وجود نتایج دور از انتظار و ضعیف در نیم فصل دوم هنوز کاندیدای قهرمانی به حساب می آیند و به نظر نمی رسد چیزی از دست رفته باشد.

شاید اگر شرایط جدول لیگ و رقابت مدعیان شبیه فصول گذشته لیگ برتر بود، پرسپولیس با سه باختی که در نیم فصل دوم متحمل شد فاصله زیادی با مدعیان اصلی قهرمانی می گرفت و جام از همین حالا از دست رفته بود اما امسال همه چیز فرق دارد و هیچ تیمی واقعاً مدعی جدی قهرمانی نیست تا جایی که همین حالا گل گهر با مهدی تارتار هم می تواند برای رسیدن به جام خیز بردارد.

پرسپولیس از پنج مسابقه ابتدایی نیم فصل دوم فقط 6 امتیاز به دست آورده و 9 امتیاز از دست داده است. میانگین امتیازی این پنج بازی تنها 2/1 بوده در حالی که طی نیم فصل اول میانگین امتیازی سرخ ها بالای 2 و در حد قهرمانی بود. در حقیقت این آمار متناسب با قهرمانی نیست و در صورتی که تداوم داشته باشد بعید است سرخ ها همچنان مدعی قهرمانی بمانند اما از خوش شانسی اوسمار و تیمش آنها در پایان هفته بیستم فقط یک امتیاز کمتر از صدر جدول فاصله دارند و این یعنی اینکه مدعیان دیگر قهرمانی هم در پنج هفته ابتدایی نیم فصل دوم شرایط خوبی نداشته اند.

پرسپولیس 10 مسابقه در پیش دارد و طبیعتاً نباید روند پرنوسان پنج هفته ابتدایی ادامه داشته باشد و بازیکنان و اوسمار با خیال اینکه دیگر مدعیان امتیاز خواهند داد به این روند عجیب و غریب خود ادامه دهند. پرسپولیس در فرم بازی نیاز به یک رفرم درونی دارد تا به شرایط مطلوب تری برسد و البته در نتیجه گیری ثبات داشته باشد. برای این رفرم حتماً لازم نیست تا بازیکن دیگری به اسکواد اضافه شود و دوباره همه روی کمبودها انگشت بگذارند. بلکه کافی است نفرات مصدوم و آسیب دیده به شرایط بازی برگردند و آنهایی که افت کرده اند فرم خوبی پیدا کنند.

واقعیت اینکه تعدد مصدومان بخصوص در فاز حمله و افت کیفی برخی نفرات در نتایج ضعیف هفته های اخیر تأثیر زیادی داشته اند و چنانچه شرایط در این دو زمینه تغییر کند می توان امیدوار بود اوسمار و تیمش به روند مثبت و کم نوسان نیم فصل اول خود برگردند.

در عین حال آنچه که می تواند پرسپولیس و هوادارانش را امیدوار کند تجربه تیم فعلی است. با اینکه هر فصل تعداد زیادی از بازیکنان تغییر می کنند و از آن تیم پرقدرت ساخت برانکو چیز زیادی باقی نمانده اما پرسپولیس بازیکنان باتجربه زیادی دارد که همه در تیم تأثیرگذارند و می توانند شرایط را تغییر دهند. امید عالیشاه، سروش رفیعی، علی علیپور، مرتضی پورعلی گنجی، حسین کنعانی، میلاد محمدی و میلاد سرلک سال ها در لیگ برتر و تیم ملی بازی کرده اند و پایین و بالاهای فوتبال را دیده اند. آنها مدل رقابت در لیگ برتر را خوب می شناسند و از توانمندی تیم خود و حریفان بیشتر از هر کسی خبر دارند. حتماً آنها در حین تمرینات و رختکن تیم اطلاعات مفید خود دراین زمینه را به بازیکنان جوان انتقال می دهند و می توان انتظار داشت جوان های پرسپولیس هم نسبت به شرایط فعلی آگاه باشند و خودشان را جمع و جور کنند.

به نظر می رسد اوسمار که مسئول تغییر شرایط فنی تیم و البته بازگرداندن تیم به ریل موفقیت است جدا از دقت روی مسائل فنی و جزییات آن می تواند روی تجربه بازیکنانش حساب ویژه باز کند چرا که با احتساب این ویژگی همه چیز از جمله بازگشت سریع بازیکنان افت کرده به فرم مطلوب، اتحاد و همدلی بیشتر برای رسیدن به تنها هدف پیش رو و رفع نواقص و ضعف ها در مسابقات آتی خیلی سریع تر پیش خواهد رفت.

پرسپولیس خوب می داند که هنوز هیچ چیز از دست نرفته اما دیگر شاید دوران خوش شانسی هم تمام شده باشد چرا که اگر تیم اوسمار در کسب نتایج مطلوب به ثبات نرسد ممکن است دیگر رقبا شرایط خود را تغییر داده و کم کم فاصله بگیرند که در این صورت رقابت با آنها سخت و فاصله از صدر جدول بیشتر خواهد شد.