فرارو- در دورانی که سینما اغلب بر دیالوگ و درام های انسانی متمرکز است، این 7 فیلم جدید با قرار دادن طبیعت در مرکز روایت، تجربه ای متفاوت از مواجهه انسان با نیروهای خاموش، کهن و بی اعتنا ارائه می دهند.

به نقل از اوتساید آنلاین، فصل جوایز اسکار معمولاً پرهیاهو و شلوغ است، اما امسال سکوت نقش اصلی را بازی می کند. اگر با دقت به رقابت ها نگاه کنید، متوجه تغییری معنادار در نگاه فیلمسازان برجسته به طبیعت خواهید شد. پیشتاز این موج، فیلم Train Dreams است؛ یک حماسه تأمل برانگیز درباره زندگی در دل طبیعت وحشی که موفق شده چهار نامزدی اسکار، از جمله بهترین فیلم، را به دست آورد. این اثر با بازی جوئل اجرتون داستان کارگری داغ دیده را روایت می کند که به غرب آمریکا پناه می برد. در این فیلم، طبیعت نه تنها پس زمینه، بلکه هم بازی، دشمن و در نهایت، نوعی رستگاری است؛ پیوندی میان انسان و چشم انداز که یادآور سینمای ترنس مالیک است.

اما Train Dreams یک استثنا نیست؛ بخشی از یک جریان است. در برخی از بهترین فیلم های امسال، طبیعت دیگر صرفاً منظره ای زیبا یا مکانی برای خودشناسی به سبک روایت های کلیشه ای نیست. این جا با نیرویی کهن، بی تفاوت و گاه بی رحم روبه رو هستیم؛ نیرویی که اجازه نمی دهد نادیده گرفته شود و حضورش را به عنوان بازیگر مکملی سرسخت تحمیل می کند.

برای آن دسته از تماشاگرانی که سینما را با چاشنی شگفتی هستی شناسانه دوست دارند، این ها فیلم هایی هستند که در آن ها بیرون رفتن فقط محل وقوع داستان نیست؛ خودِ داستان است.

این فیلم را می توان مهم ترین درام طبیعت محور سال 2025 دانست. اقتباسی از رمان کوتاه و تکان دهنده دنیس جانسون که در آن، جوئل اجرتون نقش رابرت گرینیه، کارگر اوایل قرن بیستم را بازی می کند؛ مردی که پس از از دست دادن خانواده اش، در جنگل های آیداهو ناپدید می شود. آنچه می بینیم، صرفاً بقا نیست، بلکه نوعی حل شدن تدریجی در طبیعت است. این فیلم، طبیعت آمریکا را نه به عنوان پناهگاهی رمانتیک، بلکه به مثابه شاهدی خاموش و کهن تصویر می کند. جنگل ها گرینیه را درمان نمی کنند؛ او را در خود جذب می کنند. و همین کوچک شدن انسان در برابر عظمت طبیعت است که به او وضوح و صداقت می بخشد.

مایلز تلر و آنیا تیلور-جوی در نقش دو تک تیرانداز نخبه ظاهر می شوند که در برج های دیده بانی دو سوی یک دره عظیم و محرمانه مستقر شده اند؛ شکافی که می تواند هم سنگ گودال ماریانا باشد، با این تفاوت که روی خشکی قرار دارد و شاید ماهیتی فراطبیعی داشته باشد. اسکات دریکسون از عناصر هیجان انگیز ژانر استفاده می کند، اما آنچه در ذهن می ماند، عظمت عمودی و ترسناک دره است؛ خلأیی که به دیگریِ مطلق بدل می شود. این جا طبیعت نه پرورش دهنده، بلکه زندانی از آسمان و سنگ است؛ استعاره ای دقیق از هر شغلی که از تو می خواهد به چیزی که مقابل چشمت است، خیره شوی و وانمود کنی معنایی ندارد.

سومین سفر جیمز کامرون به سیاره پاندورا، این بار به زیست بوم های آتشفشانی و قبیله ای موسوم به مردمان خاکستر می پردازد. جلوه های بصری، طبق انتظار، عظیم و خیره کننده اند: لوله های گدازه، دهانه های حرارتی و اکوسیستم هایی نورانی که در دل ویرانی زنده اند. با وجود افراط در جلوه های ویژه، هسته مضمونی فیلم همچنان جدی و صادقانه است: تقابل نگاه بومی به طبیعت با خشونت بهره کشانه. کامرون با جهان های خیالی اش مانند یک زیست شناس میدانی رفتار می کند. تناقض ماجرا این جاست که گران ترین فیلم طبیعت محور تاریخ، عمدتاً روی هارددیسک ها وجود دارد؛ اما نتیجه، همچنان تأثیرگذار است.

داستان این فیلم در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم و در روستایی دورافتاده در کوه های ایتالیا می گذرد. مائورا دلپرو اجازه می دهد آلپ همان کاری را بکند که همیشه می کند: جداکردن، بالا بردن و تحمیل سکوت. برف این جا کارت پستالی نیست؛ واقعیتی است خشن و محدودکننده. این فیلم نمونه ای از سینمای آرام است برای کسانی که می دانند ارتفاع و هوای رقیق، حتی شیوه فکرکردن را تغییر می دهد. کوه ها شرور نیستند؛ صرفاً شرایط زندگی اند و انسان ها ناچارند خود را با آن تطبیق دهند.

انیمیشنی بدون دیالوگ درباره گربه ای که در زمینی پساآدمی و غرق در آب حرکت می کند. گینتس زیلبالودیس، کارگردان فیلم، از انسان واره سازی آسان پرهیز می کند و به غریزه و همکاری خاموش حیوانات میدان می دهد. نتیجه، چیزی میان اسطوره و مستند طبیعت است: جهانی که پس از ما، بی تفاوت به نبودمان، خود را بازسازمان دهی می کند. شهرها به رودخانه بدل می شوند و حیوانات قواعد تازه ای می آموزند. عجیب آن که فیلم غم انگیز نیست؛ حتی امیدوارکننده است. طبیعت برای فقدان ما سوگواری نمی کند؛ فقط به کارش ادامه می دهد.

کلویی ژائو با همان نگاه شاعرانه سرزمین آواره ها ، به سراغ تراژدی خانوادگی شکسپیر می رود؛ مرگ پسرش، همنت. فیلم که در طبیعت واقعی انگلستان ساخته شده، می پرسد آیا جهان طبیعی می تواند مرهم فقدانی تحمل ناپذیر باشد یا فقط منظره ای زیبا فراهم می کند تا زمان کار خودش را بکند. این جا طبیعت نمادین نیست؛ کاربردی است. گیاهان دارو هستند، خاک نقش درمانگر دارد و راه رفتن به آیینی روزمره بدل می شود. تصویری از دورانی که انسان ها پیش از مد شدن اصطلاح لمس طبیعت ، به آن تکیه می کردند.

اقتباس مورد انتظار گی یرمو دل تورو از فرانکنشتاین ، بر قاب بندی قطبی رمان مری شلی تمرکز دارد؛ تعقیب نهایی در گستره های یخ زده ای که در آن، جاه طلبی به آنتروپی می رسد. یخ ها باشکوه اند، مرگبار و کاملاً بی تفاوت. تمدن و بهانه های انسانی در این سرما به سرعت فرو می پاشد. دل تورو به خوبی می داند که شمال، مکانی هم زمان خشن و فلسفی است؛ جایی که هرآنچه در انسان شکننده است، در سرمای مطلق می شکند.

این فیلم ها یادآورند که گاهی، برای دیدن حقیقت، باید از مرکز صحنه کنار رفت و اجازه داد طبیعت حرف آخر را بزند؛ حتی اگر آن حرف، سکوت باشد.