بی نظیر جلالی، همسر فیروزآبادی دبیر پیشین شورای عالی فضای مجازی که در حوزه مشاوره فعال است در یادداشتی در خبرآنلاین نوشت:

در زمانه هایی که جامعه زیر فشار بحران قرار می گیرد، انسان بیش از هر چیز به دیگری نیاز پیدا می کند به جایی برای تکیه دادن، به صدایی که او را بفهمد، و به حضوری که یادآوری کند هنوز تنها نیست. شاید به همین دلیل است که روان شناسان، پیوندهای خانوادگی و دوستی های معنادار را یکی از مهم ترین سپرهای روانی در برابر استرس های جمعی می دانند.

پژوهش های گسترده در روان شناسی سلامت نشان داده اند افرادی که از حمایت اجتماعی قوی تری برخوردارند، نه تنها اضطراب و افسردگی کمتری تجربه می کنند، بلکه بدن آن ها نیز در برابر بیماری ها مقاوم تر عمل می کند. نظریه سپر حمایتی توضیح می دهد که روابط گرم انسانی می توانند اثرات مخرب استرس را تعدیل کنند؛ گویی حضور یک شبکه امن، شدت ضربه های روانی را کاهش می دهد.

اما در روزهای پرتنش، یک هیجان بیش از همه در فضای جمعی دیده می شود: خشم.

خشم احساسی طبیعی است و اغلب از ادراک بی عدالتی یا درماندگی سرچشمه می گیرد، اما اگر مزمن شود، بدن را در وضعیتی شبیه آماده باش دائمی نگه می دارد. افزایش سطح هورمون های استرس، بالا رفتن فشار خون، التهاب مزمن، تضعیف سیستم ایمنی و حتی افزایش خطر بیماری های قلبی، از پیامدهایی هستند که پژوهشگران برای خشم کنترل نشده برشمرده اند. بدن، میان تهدید واقعی و تهدیدی که ذهن تجربه می کند، تفاوت چندانی قائل نیست.
در چنین شرایطی، دیدارهای خانوادگی و جمع های دوستانه می توانند نقشی شبیه یک داروی ضروری داشته باشند؛ دارویی که به تنظیم هیجان ها کمک می کند و احساس تعلق را بازمی گرداند. اما همان گونه که هر دارویی شیوه مصرف دارد، این دیدارها نیز به نوعی آگاهی نیاز دارند.

بیایید از خود بپرسیم:
آیا وقتی دور هم جمع می شویم، آرام تر می شویم یا مضطرب تر؟
آیا این فضاها ما را به هم نزدیک تر می کنند یا شکاف های پنهان را عمیق تر می سازند؟

روان شناسی رابطه به ما یادآوری می کند که امنیت عاطفی، پیش شرط هر گفت وگوی سازنده است. گاهی بهتر است به جای تلاش برای قانع کردن یکدیگر، صرفاً شنونده باشیم. گاهی لازم است مرزی نانوشته بگذاریم و نگذاریم هر مهمانی به میدان بحث های فرساینده تبدیل شود. محافظت از رابطه، خود نوعی بلوغ هیجانی است.
نظریه تنظیم هیجان نیز بر این نکته تأکید می کند که انسان ها می توانند با انتخاب موقعیت های آرام تر، فاصله گرفتن موقت از منابع تنش، و جهت دادن آگاهانه به توجه خود، شدت هیجان های منفی را کاهش دهند. یک گفت وگوی ساده، یک خنده جمعی، مرور خاطرات مشترک یا حتی سکوتی راحت در کنار کسانی که به آن ها اعتماد داریم، همگی به سیستم عصبی پیام امنیت می فرستند.

در این میان، نباید فراموش کنیم که کودکان و نوجوانان، دقیق ترین خوانندگان فضای هیجانی خانه اند. آن ها بیش از آنکه به کلمات گوش دهند، به حال وهوای رابطه ها نگاه می کنند. اگر خانه به مکانی پرتنش تبدیل شود، جهان در نگاه آن ها ناامن جلوه خواهد کرد؛ اما اگر اختلاف ها با احترام مدیریت شوند، آنان تاب آوری را خواهند آموخت.
شاید امروز یافتن انسان های امن دشوارتر از گذشته به نظر برسد، اما هر یک از ما می توانیم برای دیگری چنین حضوری باشیم: کسی که با او می توان بدون ترس سخن گفت، سکوت کرد، یا حتی فقط نفس کشید. و اگر احساس می کنیم فشارها از توانمان فراتر رفته است، کمک گرفتن از متخصصان سلامت روان نه نشانه ضعف، بلکه نشانه مسئولیت پذیری است.

حقیقت این است که امید، اغلب نه در رویدادهای بزرگ، بلکه در همین مراقبت های کوچک روزمره زنده می ماند. حفظ روتین های ساده، تحرک بدنی، موسیقی، مطالعه، و مهم تر از همه، نگه داشتن رشته های ارتباط، به ما کمک می کند در میانه طوفان، تعادل خود را از دست ندهیم.

شاید نتوانیم همه ابهام های زمانه را برطرف کنیم، اما می توانیم مراقب باشیم که در این مسیر، یکدیگر را از دست ندهیم. دیدارهای خانوادگی و دوستانه را جدی بگیریم — نه به عنوان عادتی اجتماعی، بلکه همچون دارویی برای سلامت روان. دارویی که تنها زمانی اثر می کند که با مهربانی، خویشتن داری و ترجیح دادن رابطه بر جدل همراه باشد.