محمدعلی فیاض بخش در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:

نخبه فرهنگی و اصلاحگر اجتماعی بداند که مردمِ نشسته در تاکسی و ایستاده در صف ارزاق و انتظارکشیده در ایستگاه مترو و هرگوشه دیگر جامعه، قطعاً بیش از ایشان بلدِ اعتراض و شکایت اند و آماده نفس درنفس شدن با ادبیاتِ آه و ناله و شِکوه و دریغ و افسوس.

آقای نخبه اگر هنری دارد -و از سر همان هنر، منّت نخبگی بر این مردم می گذارد و در جایش نانش را می خورَد- هنرِ یافتنِ برون رفت است از گوشه رینگِ غبارگرفته و حصارکشیده، و آن، این است که مربی وار به مشت خورده ناتوان، توان و امید دهد و اجازه ندهد که ازپایْ نشسته به تماشای مرگ خویش بنشیند؛ وگرنه برای فریادزدنی که در پی اش آرام و سکونی ماندگار و کارساز نباشد، مردمانِ دست وپنجه نرم کرده در مشکلات، از آقایانِ نخبگان، کاربلدترند! نقش نخبگی آن نیست که اگر خونی از بدن مجروحی می رود، به سوگ مرگِ نیامده او بنشینیم؛ بلکه اگر بلدِ کاریم، خونش را بند بیاوریم، اگر نیستیم، لااقل بختکِ جلوی رویش نشویم.

اکنون تکلیف امثال من -که گرچه نخبه نیستند، اما به سبب تجربیات و زیسته ها، درگیر هیجانات و عصبانیت ها نمی شوند- آن است که اگر یارِ مردم نتوانند بود، خاری بر انبان کاهشان نشوند. غرولندافزایی، بدون پذیرشِ مسئولیت انسانی و اجتماعی، یا طفره رفتن از عذاب وجدان است و یا کلاه بافی از نمَدِ یأس و حِرمان. امروزِ روز، روز تبدیل دلمردگی و یأس و نومیدی به مسئولیت پذیری مدنی و اخلاقی و عاطفی است. نه کاسب باید منتظر ادب مشتری بماند تا انصاف ورزد، نه مشتری پیش از ادب ورزیِ خود منتظر انصاف کاسب بمانَد. انصاف و آداب، تا همزادانِ توأمان نشوند، وضعیت همین است که هست؛ یعنی کاسب منتظر ادب مشتری است و مشتری منتظر انصاف کاسب؛ چرخه ی معیوب!

همه شِکوه و ناله و غرولند دارند و معلوم نیست که بالأخره مخاطب کیست؟ مخاطب، من هستم، شما هستید، آنها هستند. من و شما و آنها، هر سه با هم، و نه منتظر هم، آیا تصمیم داریم کمی عوض شویم؟