فتح الله جوادی، روزنامه نگار، در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:

راهپیمایی های گسترده و سراسری 22 بهمن چون همیشه، و به ویژه امسال که شاید حساسیت بسیار ویژه ای هم داشت، یکبار دیگر اهمیّت حضور و مشارکت مردم و لزوم توجه به نقش مردم و رفع مشکلات آنان و خدمت شایسته تر به مردم را به عنوان پشتوانه اصلی نظام و کشور نشان داد.

امام خمینی (ره) ، به عنوان معمار اصلی انقلاب، جدای از تأکید بر این نکته مهم که مردم ولی نعمتِ ما هستند، همواره یک عبارت کلیدی دیگر را هم به عنوان توصیه به مردم و مسئولان تکرار می کرد و آن اینکه وحدت کلمه را حفظ کنید. رمز پیروزی نهضت وحدت کلمه بوده و هست. وحدت کلمه ای که امام می گفت مُرادفِ مُوَسَّعِ گفتمان انسجام ملی است که این روزها به عنوان رمز موفقیتِ مُلک و ملت بسیار مطرح است.

واقعیت آن است که رمز پیروزی مردم دقیقاً همین بود. وحدت و اتحاد ملی، وحدت در رهبری، و وحدت در آرمان و هدف. مطالبه و شعارِ مطرح که تقریباً در تمامی تظاهرات میلیونی مردم هم دیده یا شنیده می شد، استقلال؛ آزادی و جمهوری اسلامی بود. چون هم استقلال کشور با وابستگی به خارج و جهان غرب سیمایی کاریکاتوری داشت و هم دهه ها بود که آزادی به محاق رفته بود و عملاً چیزی از آن نمانده بود.

هدف امت و امام (ملّت و رهبر) در نهضت این بود که ضمن برچیدن بساط ظلم و فساد و نابرابری و تبعیض و وابستگی و تحقیر و فاصله های کاملاً نمایان طبقاتی، نظمی نو در اندازند تا دین و دنیای بهتری داشته باشیم و احساس تحقیر نکنیم، و امام این اعتماد به نفس را در مردم ایجاد کرد که مردمِ گرفتار آمده در سکوت و تحقیر و فقر و بغض و تماشا را به صحنه آورد و ناله های تنهایی بدل به فریاد جمعی شد.

هم امام و بنیانگذاران انقلاب و هم مردم، آرمان ها و ارزش هایی داشتند و مطالبه می کردند که همه در جهت اعتلای ایران و ایرانی و نیل به رشد و اعتلای معنوی و مادی کشور بود. و دیدیم که چه شوری در مردم پدید آمد. و در همان سالهای نخست با وجود همه توطئه ها و تحمیلِ یک جنگ استعمار خواسته تجاوز کارانه، چه نیروی مقاومتی در مردم ایجاد شد و چه دستاوردهایی که حاصل این انقلاب فکری و معنوی و روحی بود، به دست آمد.

برای آنکه درک بهتری نسبت به وضع ایران در گذشته داشته باشیم، لازم نیست که آثار نویسندگان داخلی و طرفداران انقلاب را ورق بزنیم، همان آثاری که خبرنگاران و رسانه ها و مورخین خارجی در آن دوران و از وضعیت رژیم سلطنتی نوشته اند و نیز آثار و خاطرات شفاهی و کتبی که چهره های وابسته در همان دوران گفته و نوشته اند کفایت می کند.

مرور دستاوردها هم که بیشتر زبان بی طرفانه آمار و ارقام است کار چندان سخت و شاقی نیست. از میزان سواد، تعداد دانشگاهها، بیمارستان ها، تحصیلکرده ها و رشد علمی گرفته تا میزان برخورداری از امکانات بهداشتی، درمانی، برق، آب لوله کشی، گاز شهری و…، از متوسط طول عمر گرفته تا میزان مرگ و میر کودکان و زنان، از مقایسه زیرساخت های بزرگ صنعتی، معدنی، پتروشیمی و رشد تولید در همه بخش ها گرفته تا پیشرفت های کم نظیر علمی و خودکفایی دفاعی و نظامی، خدمات گسترده و دستاوردها قابل مقایسه و انکار نیست. با این همه اما آیا انقلاب به همه اهدافش رسیده است؟ نسل امروز شاید بپرسد و به درستی هم بپرسد که وضع امروز چیست؟ و بگوید با ما درباره کارنامه امروز انقلاب پس از 47 سال صحبت کنید. اصلا حرف شما درباره هر چه که از رژیم گذشته می گویید، درست. اینکه مردم باید انقلاب می کردند و آن رژیم وابسته فاسد را ساقط می کردند هم سَلَّمنا (تسلیم شدیم، قبول کردیم). حالا آیا آنچه هست واقعاً همانی است که می بایست می بود و شما می خواستید؟! آیا مردمی که انقلاب کردند جدای از استقلال و مطالبات دینی و احترام اعتقادی، به دنبال آزادی، رفاه، پیشرفت و در یک کلام زندگی نبودند؟!

سوال خوبی است که باید بدان پاسخ داد. هم امام و هم مردم تمامی این مطالبات را در یک نظام به نام جمهوری اسلامی می دیدند، و مطالبه داشتند که دین و دنیای بهتری برای شان رقم بزند. حالا در کنار همه این دستاوردهایی که انقلاب داشت و مهمتر از همه اش پایان دادن به تحقیر ایران و ایرانی بود و همه اعتماد به نفسی که در سایه آن به وجود آمد که توانستیم بسیاری از کارهای غیرممکن را ممکن کنیم و در عرصه های بسیاری به ما می توانیم عینیت بخشیم و با درک همه توطئه ها و دشمنی هایی که دنیای استکبار به کار بست و چشم دیدن یک ایران مقتدر را نداشت و همه جور فشار و تحریمی را به ما تحمیل کرد، اگر به اشتباهات و غفلت ها و سوء عملکردها و روندهای نامطلوبی که هر روز احساس کارآمدی نظام را در نزد مردم مورد تشکیک و تردید قرارداد و این شکافِ قابل توجه میان دولت ملت را پدید آورد توجه نکنیم و درصدد اصلاح برنیاییم، راهی به سوی رستگاری باز نخواهیم کرد.

از این روی باید موشکافانه آفات و روندهای نامطلوبی که کارها را به اینجا رساند به دقت رصد شده و با آسیب شناسی درست تا دیر نشده درصدد اصلاح آن برآمد. در آموزه های دین، هماره مردم و رای مردم اصل بود. آیا به آن توجه کافی شد؟ مردم را دسته دسته نکردیم؟ برای انتخاب آزادانه آنان در انتخاب ها محدودیت ایجاد نکردیم؟ با فساد و رانت و فاصله های طبقاتی و قدرت گرفتن الیگارشیِ پیدا و پنهان مقابله کردیم یا مماشات؟ همه مقامات و مسئولان ما طبق همان آموزه ها و ارزش ها مثل مردم زندگی می کنند یا طبقه جداگانه ای شده اند؟ آیا قانون که باید با همه یکسان رفتار کند و همه را به یک چشم ببیند چنین می کند و می بیند؟ آیا همه، امکان و فرصت یکسان و برابر برای کار و زندگی و رشد و پیشرفت دارند؟ آیا شایسته سالاری در مدیریت هایمان حاکم است یا نفوذ و رانت و نسبت فامیلی و وابستگی حزبی و فکری و…؟ در یک کلام، آیا همه مردم را به یک چشم دیده ایم؟ آیا مشکلات اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی جامعه را حل کرده ایم؟ و…

فهرست این مشکلات و کوتاهی ها و ترک فعل ها و حتی فعل ها و عملکردهای ناصواب و ناثوابِ کم نیست. حال باید به ضرورتِ اندیشه کردن و پرداختن به اینها در نظام تصمیم گیری بر اساس خواسته و نظر مردم به منظورِ جبران اشتباهات پی ببریم و به مردم برگردیم و مطالبات اصلی و اساسی مردم را در اولویت قرار دهیم.

یادمان باشد که به گفته امام خمینی ، مردم ولی نعمت ما بوده اند و هستند و نیز فراموش نکنیم که وحدت کلمه رمز پیروزی بوده و هست. اما شکرانه مشارکت این مردم باصفا، صمیمی، استوار، وفادار و بصیر، خدمت صادقانه تر و فراهم آوردن زندگی آبرومندانه تر، رفع مشکلات آنان، و حفظ انسجام ملی همه ایرانیان است، چه آنان که در راهپیمایی دیروز بودند و چه آن ها که نبودند. همه زندگی بهتر برای همه مردم ایران می خواهند. تنها می ماند سپاس بیکران از مردم قهرمان ایران که بهترین مردم دنیایند.