این کشف در جریان بررسی های باستان شناسی معمول به دست آمد؛ بررسی هایی که پیش از آغاز یک پروژهٔ ساخت وساز مسکونی انجام می شد. همان طور که در شهر قدیمی و لایه لایهٔ رگنسبورگ انتظار می رفت، تیم حفاری با نشانه هایی از سکونت انسان از دوران پیشاتاریخ، دورهٔ رومی و قرون وسطی روبه رو شد و در ابتدا هیچ یک از یافته ها غیرعادی به نظر نمی رسید.

اما پس از چندین ماه حفاری که به دلیل محدودیت های فیزیکی محل در چند مرحله بین بهار تا پاییز 2023 انجام شد، اهمیت واقعی این یافته ها آشکار شد. مجموعهٔ کشفیات نشان می داد که در این محل زمانی یک میترایوم ، یعنی نیایشگاه پیروان آیین میتراس، وجود داشته است. اگرچه خود معبد از چوب ساخته شده بود و بخش عمدهٔ آن از بین رفته، اما شواهد مختلف نقش تعیین کننده ای داشتند. از جمله یک سنگ نذری با کتیبه ای ناخوانا، قطعاتی از لوح های نذری که معمولاً در نیایشگاه های میترایی دیده می شود، اجزای مربوط به طاقچهٔ آیینی و تعداد زیادی سکه.

نمونه هایی از سکه های یافت شده در معبد که مربوط به دوران حکومت امپراتور هادریان هستند

بر اساس شواهد به دست آمده از سکه ها، این نیایشگاه بین سال های 80 تا 171 میلادی فعال بوده است؛ یعنی در دوره ای که دژ نظامی رومی در کومپف مول و سکونتگاه دانوبیِ وابسته به آن وجود داشت، پیش از آنکه اردوگاه لژیونرها در رگنسبورگ تأسیس شود. یافته های دیگری نیز این شناسایی را تقویت کرد؛ از جمله قطعات ظروف سفالی با نقش مار، بخوردان ها و کوزه های دسته دار. چنین اشیایی به طور مستقیم با آیین های میترایی مرتبط اند.

بخشی از یک کتیبه یافت شده در معبد

ماکسیمیلیان اونتروپ، کارشناس باستان شناسی رومی در موزه های شهر رگنسبورگ، اهمیت این کشف را چنین توضیح می دهد: این کشف از دو جهت بی نظیر است؛ نخست اینکه اولین نیایشگاه رومی است که تاکنون در شهر قدیمی رگنسبورگ شناسایی شده و دوم اینکه قدیمی ترین نیایشگاه از میان نه نیایشگاه میترایی شناخته شده در بایرن به شمار می رود. آیین میتراس در اواخر سدهٔ دوم میلادی به اوج خود رسید، اما با گسترش مسیحیت در سده های چهارم و اوایل پنجم میلادی رو به افول گذاشت و سرانجام ناپدید شد. میتراس ایزد مورد پرستش در این فرقه رومی بود که در سده های یکم تا چهارم میلادی میان سربازان و بازرگانان محبوبیت داشت؛ ریشهٔ این ایزد به خدای ایرانی میترا بازمی گردد.