فرارو- در روزهای اخیر و همزمان با افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه غرب آسیا و به طور خاص در خلیج فارس و آب های مجاور با ایران، شاهد انتشار سیل قابل توجهی از تحلیل و تفسیرها با محوریت قریب الوقوع بودن حمله نظامی آمریکا به ایران بوده ایم. در واقع، بسیاری از ناظران و تحلیلگران سعی داشته اند امکان سنجی کنند و به این سوال پاسخ دهند که تا چه اندازه حمله آمریکا به ایران در شرایط کنونی منطقی و شدنی است و در عین حاال، تبعات این مساله چه خواهد بود؟

به گزارش فرارو؛ اهمیت این سوال در این نکته نهفته است که در روزهای گذشته شمار قابل توجهی از مقام های ارشد ایرانی هشدارهای روشنی را با مواضع خود به واشینگتن فرستاده اند. به عنوان مثال، مقام معظم رهبری هشدار داده است که اگر آمریکا جنگی تازه را علیه ایران آغاز کند، این مرتبه پاسخ ایران در قالب یک جنگ منطقه ای نمود خواهد یافت و یا سرلشگر موسوی رییس ستاد کل نیروهای مسلح ایران هم در موضع گیری معناداری از تغییر دکترین نظامی ایران به آفندی خبر داده و تاکید کرده که تهران برای سرکوب هر تهدیدی علیه امنیت ملی خود آمادگی کامل دارد.

با این همه، یکی از موضوعاتی که ذهن بسیاری از تحلیلگران را به خود جذب کرده و آنها سعی داشته اند آن را پاسخ دهند این است که براستی در ذهن ترامپ در مورد ایران چه می گذرد و وی می خواهد چه کند؟ آیا چراغ سبز وی به مذاکرات مسقط نمایشی و عملیات فریب است یا خیر وی در مورد گزینه نظامی علیه ایران در بن بست است و دیپلماسی را تنها راه با تهران یافته تا شاید بتواند به توافقی با این کشور دست یابد؟ تهِ گزاره های مذکور این می شود که آیا ترامپ علیه ایران جنگ راه می اندازد یا خیر؟ برای اینکه این سوال مهم را پاسخ دهیم، فارغ از پارامترهای متنوعی که وجود دارند، به نظر می رسد ابتدا باید دو سوال مهم دیگر را پاسخ دهیم.

اول اینکه پس از هفتم اکتبر سال 2023 و حمله بزرگ حماس به عمق فلسطین اشغالی، منطقه غرب آسیا با تکانه های جدی رو به رو شد. روندی که همچنان نیز ادامه دارد. کافی است توجه داشته باشیم تنها در یک مورد نظام سیاسی سوریه سقوط کرد و یا سید حسن نصرالله ترور شد و یا چند دور زد و خورد میان ایران و اسراییل به وقوع پیوست که نقطه اوج آن جنگ تحمیلی 12 روزه بود.

آنچه واضح است منطقه غرب آسیا دیگر بر پایه مولفه های متوازن کننده نظم منطقه ای قدیمی قادر به ادامه حیات نیست. از یک سو، اسراییل و آمریکا و شماری از کشورهای عربی سعی دارند نظمی جدید را پایه ریزی کنند و در سوی دیگر، ایران و محور مقاومت در منطقه نیز سعی در حراست از موقعیت خود و گلوگاه هایی دارند که به راحتی حاضر به از دست دادن آن ها نیستند.

در این میان، اصرارهای واشینگتن بر استقرار یک نظم جدید منطقه ای که با اشتیاق از سوی رژیم اسراییل نیز دنبال می شود، ما را با این سوال رو به رو می کند که آیا نباید روند تحولات سال های اخیر و اقدامات ماجراجویانه تل آویو و واشینگتن در منطقه را به مثابه تکه های یک پازل دید که هدف کلان آن استقرار نظمی تازه در خاورمیانه است؟

چیزی که هم صهیونیست ها و هم آمریکا به صراحت از آن حرف می زنند؟ اگر از این زوایه به ماجرا نگاه کنیم، تحرکات نظامی آمریکا و اسراییل در اطراف ایران نیز باید یک تکه مهم از همان پازل درنظر گرفته شود و در این میان، دیپلماسی با ایران، عملا کل بازی و طرحی که در ذهن آن ها است را به هم می ریزد(با توجه به تسلیم ناپذیری ایران). اگر از این زوایه به ماجرا نگاه کنیم، وزن تقابل جویی از سوی آمریکا در مورد ایران به مراتب سنگین تر است و دیپلماسی از سوی آن در قبال تهران را می توان بیش از همه چیزی شبیه به یک نمایش دانست.

نکته دومی که جای طرح دارد این است که مذاکرات مسقط که اخیرا در پایتخت عمان میان ایران و آمریکا برگزار شد، محدود به مساله هسته ای بوده است. ایران در قالب مذاکرات مذکور تقریبا با هیچکدام از خواسته های واشینگتن از خود نظیر غنی سازی صفر و یا تعطیل کردن توان هسته ای و همچنین خارج سازی 400 کیلوگرم اورانیوم غنی شده 60 درصدی از این کشور موافقت نکرده است.

آنچه ایران بر آن تاکید دارد رقیق کردن ذخیره اورانیوم مذکور و نهایتا کاهش سطح غنی سازی آن هم در ازای گام های عملی از سوی آمریکا است. حال اگر واشینگتن قرار باشد به توافقی با ایران دست یابد، این توافق تا حد زیادی ماهیتِ همان برجام را خواهد داشت. توافقی که ترامپ خود آن را در سال 2018 آتش زد. در این چهارچوب، باید از خود بپرسیم آیا ترامپ بار دیگر می خواهد برجام را با اسمی دیگر احیا کند؟ اگر چنین کند، آیا افکار عمومی آمریکا و جهان و یا مخالفان سیاسی وی از او نمی پرسند اساسا چرا از توافق برجام در سال 2018 خارج شدی که اکنون در صدد احیای نسخه ای شبیه به آن هستی؟ آیا نمی پرسند اساسا اگر به دیپلماسی در پرونده هسته ای ایران اعتقاد داشتی چرا برجام را به نابودی کشاندی؟

اگر از این زاویه نیز به مذاکرات مسقط نگاه کنیم، نه یک جا بلکه چند جای کار می لنگد! شاید همین نشانه ها باشد که با استناد به آن ها چندان نتوان حرکت آمریکا به سمت گزینه دیپلماسی با ایران را جدی گرفت. جالب اینکه همچنان شاهد جابجایی فعالانه ادوات و امکانات نظامی آمریکا و انتقال آن ها به پایگاه های این کشور در اقصی نقاط خاورمیانه هستیم. به طور کلی، اکنون ایران بیش از همه به این نقل قول کلاسیک در عرصه روابط بین الملل و سیاستِ جنگ چشم دارد که می گوید: اگر صلح می خواهید آماده جنگ شوید!