احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود نوشت: بازداشت و احضار تنی چند از سران جبهه ی اصلاحات در این وضعیت دشوار و پرابهام باعث تأسف بسیار است.

این نوع بازداشت ها در کوتاه مدت به التهاب روانی جامعه می افزاید و اثر بلندمدت آن نیز تعمیق شکاف در بین نیروهای سیاسی در کشور است.

تجربه نشان داده است که پس از هر ناآرامی خیابانی، بخشی از اصلاح طلبان چه در آن دخالت داشته و چه نداشته باشند قربانی آن شده اند و علاوه بر بازداشت و محکومیت نیروهای انسانی، امکانات محدود تشکیلاتی خود را نیز از دست داده اند.

شاید اراده ای نامریی برای از هم پاشیدن تشکیلات نیم بند و شکننده ی اصلاح طلبان همواره وجود داشته باشد، اما از منظر آسیب شناسی درونی هم موضوع قابل بحث است.

بارها تکرار کرده ام که اصلاح طلبی به خلاف تصورات عمومی، کنشی بسیار حساس و ظریف و لغزنده است و مسیر آن به عبور از پل صراط می ماند که گفته شده از مو باریکتر و از شمشیر تیزتر است!

به عبارت دیگر، اصلاح طلبی حرکت بین دو خط متنافر محافظه کاری و انقلابی گری است، اما این کار به خلاف ظاهرش، به هیچوجه امری سهل و آسان نیست و بخصوص در زمانه ی اوج گیری بحران ها، خطر غلتیدن به یکی از آن دو سو، اصلاح طلبی را تهدید می کند.

به همین جهت، اصلاح طلبی به خلاف دو شق ساده ی کنشگری رقیب آن، نیازمند استراتژی بسیار روشن و تحلیل سیال و پویا و دائمی از شرایط است و این هم کاری بسیار طاقت فرسا و پرزحمت است.

الان دل و دماغ ادامه ی این بحث مبسوط را ندارم و نمی خواهم در حالی که سران جبهه ی اصلاحات زیر ضرب امنیتی رفته اند به صورت مصداقی نقدی به آنان وارد کنم.

فقط امیدوارم که چهره های دستگیر شده هر چه زودتر آزاد شوند و این داستان هر چه زودتر به اتمام برسد.

واقعیت این است که من چند هفته پیش در باره ی آینده ی ایران به مرز نومیدی مطلق رسیدم، اما اکنون به رغم بگیر و ببندهای تازه، احساس می کنم که شعاع نوری در انتهای این تونل تاریک به چشم می خورد به طوری که بتوان از بحران داخلی و خارجی جاری، کشور را بدون فروپاشی عبور داد.

کار من شکار هر جرقه ای از امید و دلگرم کردن خود و مخاطبانم به آن است. جرقه های امید متأسفانه پی در پی خاموش می شوند اما ظاهراً تمامی ندارند. تا زمانی که جرقه ای هست، به قول سهراب سپهری زندگی باید کرد.