خودروی فراری 365 GTB 4 دیتونا نارت اسپایدر (NART Spider) با طراحی بدنه میشلوتی ، به این دلیل وجود دارد که گروه کوچکی از مشتریان خواهان چیزی بودند که فراری هرگز به طور رسمی ارائه نکرده بود. دیتونا در اصل به عنوان یک کوپه سقف بسته، سخت و هدفمند طراحی شده بود و شخص انزو فراری دلیل چندانی برای تولید نسخه روباز آن نمی دید؛ با این حال، لوییجی چینتی و تیم مسابقه ای آمریکای شمالی او (NART) این ایده را دنبال کردند.

نسخه NART اسپایدر بیش از آنکه محصول توسعه کارخانه باشد، در واقع یک تغییر کاربری محسوب می شد. جیووانی میشلوتی مأموریت یافت تا بدنه را بازطراحی کند؛ او سقف را حذف کرد و بخش عقب و شیشه جلو را تغییر داد تا تناسبات خودرو حفظ شود. از نظر ساختاری، این یک چالش بزرگ بود، زیرا دیتونا هرگز برای یک خودروی روباز طراحی نشده بود. با وجود اضافه شدن تقویت کننده ها، نتیجه نهایی به ناچار سنگین تر و دارای صلبیت کمتری نسبت به نسخه کوپه بود.

از نظر مکانیکی، خودرو تا حد زیادی استاندارد باقی ماند. پیشرانه نام آشنای 4.4 لیتری V12 حدود 352 اسب بخار قدرت تولید می کرد که با یک گیربکس پنج سرعته دستی و سیستم تعلیق مستقل جفت شده بود. عملکرد خودرو به طور کلی مشابه نسخه کوپه بود، اما تجربه رانندگی بیشتر بر نمایش و هیجان تمرکز داشت تا دقت مطلق؛ چرا که بدون سقف، صدا و ارتعاشات خودرو بسیار خام و مستقیم احساس می شد.

نمای ظاهری این مدل حتی در زمان عرضه نیز نظرات متفاوتی را به همراه داشت؛ برخی خطوط تمیزتر آن را نسبت به مدل های بعدی می پسندیدند و برخی دیگر معتقد بودند فرم کشیده دیتونا با سقف ثابت زیباتر است. داخل خودرو نیز با تریم و جزییات اصلاح شده، منعکس کننده طراحی روباز آن بود.

تولید این خودرو بسیار محدود بود و طبق آمار پذیرفته شده، تنها حدود 12 دستگاه از آن به صورت سفارشی ساخته شد. همین نایابی، دلیل اصلی ارزش بالای نارت اسپایدر در بازارهای امروزی است. اگرچه این خودرو از دید کارشناسی یک پاورقی جالب در تاریخ فراری است که نایاب تر و نمایشی تر از نسخه اصلی محسوب می شود، اما لزوماً از نظر فنی بهتر از آن نیست.