با پیشرفت سفرهای بشر به فضا و بررسی ایده احداث پایگاه های فضایی، دانشمندان می گویند که مرحله بعدی، فکر کردن به تولید مثل در فضا خواهد بود.

به گزارش ایسنا، همچنان که بشریت از ماموریت های فضایی کوتاه مدت به سمت اقامت های طولانی تر ناشی از جاه طلبی های تجاری برای احداث پایگاه های ماه و در نهایت سکونتگاه های مریخی حرکت می کند، دانشمندان با این موضوع روبه رو شده اند که چگونه شرایط فضا ممکن است بر تولید مثل انسان تأثیر بگذارد.

به نقل از اسپیس، یک پژوهش جدید استدلال می کند که فقدان شواهد روشن و استانداردهای مشترک پیرامون سلامت باروری در محیط بیرون از زمین، این موضوع را از یک احتمال انتزاعی به چیزی سوق داده است که نویسندگان آن را فوراً عملی توصیف می کنند.

9 پژوهشگر این پروژه شامل متخصصان تولید مثل، سلامت هوافضا و اخلاق زیستی به جای طرفداری از بارداری در فضا می گویند هدفشان شناسایی خطرات قابل پیش بینی و برجسته کردن شکاف های موجود در تحقیقات است که می توانند با گسترش فعالیت های انسانی در فضا و پیش از مشکل ساز شدن شتاب فناوری و تجاری از نظارت اخلاقی پیشی بگیرند.

پژوهشگران در مقاله خود نوشتند: همکاری بین المللی برای از بین بردن شکاف های حیاتی دانش و ایجاد دستورالعمل های اخلاقی برای محافظت از فضانوردان حرفه ای و خصوصی در حالی که به سمت حضور پایدار فراتر از زمین حرکت می کنیم، ضروری است.

لقاح آزمایشگاهی در فضا

این پژوهش با اشاره به اولین فرود انسان روی ماه و اولین لقاح موفقیت آمیز تخمک انسان در خارج از بدن از طریق لقاح آزمایشگاهی یا آی وی اف (IVF) نشان می دهد که بیش از نیم قرن پیش، این دو پیشرفت بزرگ توانستند ایده ها را درباره آنچه از نظر بیولوژیکی و فیزیکی امکان پذیر است، تغییر دهند.

جایلز پالمر (Giles Palmer)، جنین شناس بالینی ارشد در طرح بین المللی آی وی اف و سرپرست این پژوهش گفت: اکنون بیش از نیم قرن بعد، ما در این گزارش استدلال می کنیم که این انقلاب های مجزا در یک واقعیت عملی و کمتر بررسی شده در حال ادغام با یکدیگر هستند. اجرای فناوری های آی وی اف در فضا دیگر صرفاً حدس و گمان نیست. این یک پیشرفت قابل پیش بینی برای فناوری هایی است که در حال حاضر وجود دارند.

در همین مدت، پروازهای فضایی به مرزی به سرعت در حال گسترش تبدیل شده اند که توسط سرمایه گذاری های تجاری و همکاری های بین المللی شکل گرفته است. شهروندان عادی اکنون در کنار فضانوردان حرفه ای در ماموریت های تجاری پرواز می کنند؛ در حالی که آژانس ها و شرکت های فضایی در حال برنامه ریزی برای حضور پایدار انسان در فراتر از مدار پایین زمین هستند. پژوهشگران معتقدند فناوری های کمک به باروری اکنون پیشرفته تر، خودکارتر و در دسترس تر شده اند، اما هنوز پرسش های اساسی بیولوژیکی درباره تولید مثل به ویژه برای ماموریت های بلندمدت بی پاسخ مانده اند.

پالمر گفت: همچنان که فعالیت های انسانی از ماموریت های کوتاه مدت به حضور پایدار در ورای زمین تغییر می کنند، تولید مثل از یک امکان انتزاعی به یک دغدغه عملی تبدیل می شود.

آنچه دانشمندان درباره بررسی های آزمایشگاهی محدود و داده های به دست آمده از فضانوردان می دانند، این است که فضا محیطی طاقت فرسا را برای زیست شناسی انسان ارائه می دهد. قرار گرفتن در معرض تشعشعات کیهانی، تغییر گرانش، اختلال در ریتم شبانه روزی، استرس روانی و انزوای بلندمدت، خطرات بالقوه ای را برای عملکرد تولید مثل در زنان و مردان ایجاد می کنند.

تشعشعات از جدی ترین نگرانی ها هستند. برخلاف زمین که جو و میدان مغناطیسی آن محافظت قابل توجهی را ایجاد می کنند، فضانوردان در معرض پرتوهای کیهانی کهکشانی و تشعشعات خورشیدی قرار دارند.

این پژوهش خاطرنشان می کند که بافت های تولید مثل به طور ویژه به آسیب DNA حساس هستند و اثرات قرار گرفتن در معرض تشعشعات تجمعی بر باروری مردان در طول ماموریت های طولانی مدت، چیزی است که نویسندگان آن را یک شکاف حیاتی در دانش توصیف می کنند.

این پژوهش خاطرنشان می کند که در حال حاضر هیچ استاندارد پذیرفته شده و مورد قبولی در سطح صنعت برای مدیریت خطرات سلامت باروری در فضا وجود ندارد. پژوهشگران به پرسش های حل نشده درباره جلوگیری از بارداری زودهنگام ناخواسته در طول ماموریت ها، درک تأثیرات ریزگرانش و تابش بر باروری و تعیین مرزهای اخلاقی برای هرگونه تحقیقات مرتبط با تولید مثل در آینده فراتر از زمین اشاره می کنند.

پژوهشگران در این پروژه خاطرنشان کردند: اگر قرار است تولید مثل فراتر از زمین رخ دهد، باید با تعهد آشکار به ایمنی، شفافیت و صداقت اخلاقی انجام شود.

این پژوهش در مجله Reproductive Biomedicine Online به چاپ رسید.