وقتی صحبت از موشک ها در نبردهای هوایی مدرن می شود، معمولاً نام موشک هوا به هوای AIM-120 AMRAAM یا همتای کوتاه بردتر و 70 ساله اش، AIM-9 Sidewinder، به ذهن می آید؛ موشکی که همچنان در خط مقدم خدمت قرار دارد. AIM-120 در دوران جنگ سرد توسعه یافت و در دهه 1990 وارد خدمت شد و محبوب ترین گزینه در میان نیروهای مسلح ایالات متحده محسوب می شود.

اما در آن سوی اقیانوس اطلس، در اروپا، موشک متفاوتی وجود دارد که ممکن است در یک جنبه بسیار مهم از AMRAAM پیشی بگیرد. نام این موشک Meteor است.

موشک Meteor توسط شرکت اروپایی MBDA توسعه داده شد و با فاصله ای زمانی نسبت به AMRAAM معرفی شد؛ آن هم به دلیلی مشخص. هر دو موشک در دسته BVRAAM یا موشک های هوا به هوای فراتر از میدان دید قرار می گیرند. همان طور که از نام این دسته پیداست، هر دو موشک می توانند به اهدافی شلیک شوند که تنها از طریق رادار شناسایی شده اند و هر دو دارای حسگرهایی هستند که امکان انفجار موشک در لحظه برخورد یا در مجاورت هدف را فراهم می کند.
اما Meteor به طور خاص برای برطرف کردن یک محدودیت کلیدی در موشک AMRAAM توسعه داده شد؛ مفهومی که با عنوان منطقه بدون امکان فرار یا NEZ شناخته می شود.

منطقه بدون امکان فرار، محدوده ای تقریبی پیرامون موشک است که پس از قفل شدن موشک روی هدف، فرار هواپیمای دشمن از آن بسیار دشوار یا حتی غیرممکن می شود. اندازه دقیق منطقه بدون امکان فرار به عواملی مانند شرایط هدف، مانورهای گریز و موارد دیگر بستگی دارد، اما MBDA ادعا می کند که منطقه بدون امکان فرار موشک Meteor تقریباً سه برابر موشک AMRAAM است و این برتری یک دلیل اصلی دارد: سامانه پیشران.

در بحث برد موشک، دو عامل اصلی مطرح است. اگرچه اعداد دقیق همچنان به شدت محرمانه هستند، اما گمان می رود که هر دو موشک از نظر برد کلی عملکردی مشابه داشته باشند. با این حال، برد موشک تنها زمانی معنا دارد که هواپیمای دشمن هیچ اقدامی برای گریز انجام ندهد؛ برای مثال مانورهای فرار. به همین دلیل، ثبت طولانی ترین شلیک شناخته شده با AIM-120 اگرچه جالب است، اما اطلاعات چندان معناداری ارائه نمی دهد. در مقابل، منطقه بدون امکان فرار معیار بسیار بهتری برای سنجش اثربخشی یک موشک محسوب می شود.

موشک AMRAAM از یک موتور راکتی با سوخت جامد استفاده می کند که تقریباً تمام سوخت خود را در همان مرحله اولیه مصرف می کند تا موشک به سرعت و ارتفاع لازم در مسیر هدف برسد. پس از آن، موشک می تواند برای تعقیب هدف مانور دهد، اما دیگر قادر به حفظ سرعت خود نیست. این موضوع باعث می شود کارایی موشک در تعقیب اهداف، به ویژه در فاصله های نزدیک تر، کاهش یابد و در نتیجه منطقه بدون امکان فرار کوچک تری داشته باشد.

در مقابل، موشک Meteor از سامانه پیشران رم جت با سوخت جامد بهره می برد که امکان حفظ نیروی رانش در طول پرواز را فراهم می کند. این ویژگی به موشک اجازه می دهد مانورپذیری بیشتری داشته باشد و حتی در مراحل پایانی پرواز نیز هدف را با دقت بالاتری تعقیب کند. همین موضوع دلیل اصلی بزرگ تر بودن منطقه بدون فرار Meteor است. وقتی موشکی نه تنها قادر به تعقیب و مانور باشد، بلکه بتواند نیروی رانش خود را نیز حفظ کند، فرار از آن به مراتب دشوارتر خواهد بود.

موشک Meteor با جنگنده های رافال، یوروفایتر تایفون، گریپن و اف-35 سازگار است. همچنین باید اشاره کرد که تا امروز، این موشک هنوز موفق به ثبت شکار رزمی واقعی نشده است؛ بنابراین باید منتظر ماند و دید در میدان نبرد چه عملکردی از خود نشان خواهد داد.