زهره نوروزپور در خبرآنلاین نوشت: خوابی که آن ها برای کشورمان دیده اند آبادانی و آزادی نیست، این یک توهم است. کما اینکه در همسایه غربی و شرقی اثرات این حمله را می بینیم. همانطور که لاش خورها بر سر ایران در حال پرواز هستند از ایران جز یک زمین سوخته برای ارتزاق بیشتر منابع و صنایع نمی خواهند. ویرانی کامل زیرساخت های ایران، ویرانی معادن و کند و کاو برای ثروت بیشتر، به معنای شخم زدن ایران و درنهایت سودانیزه شدن ایران!

واژه ای کثیف تر از جنگ نیست! چه داخلی و چه خارجی؛ اما وقتی داخل فروپاشید تجاوز به خاک سرعت عمل بیشتری برای پیشروی دارد.

نسل امروز چیزی از جنگ نمی داند حتی نسل قدیم نیز، چرا که جنگ هم، همراه با نسل بشر پیشرفت کرده است. دهه 60 زمانی که آژیر خطر پخش می شد و ما مجبور به رفتن به زیر زمین خانه بودیم، هنوز در ذهن دهه پنجاهی ها و شصتی ها می چرخد، آن روزهایی که وقتی از زیر زمین بالا می آمدیم، گاز روشنایی که در هر خانه وجود داشت و برخی هم چراغ زنبوری را روشن می کردیم تا از تاریکی شب و جنگ در امان بمانیم. گاهی حتی گاز هم نبود و چراغ نفتی جایگزین بود و وقتی هم نفت به خانه ها نرسیده بود، یک شمع کافی بود که نوری باریک در دل وحشت شب سوسو کند.

ما کوچکتر بودیم اما نسل 50 که بزرگتر از ما بودند آن را بسیار با جزییات به یاد دارند. به یاد دارند که آن زمان هم کشور دچار یک درگیری داخلی با منافقین بود، مردم دیگر عادت کرده بودند که از کنار ماشین ها با احتیاط گذر کنند مبادا بمب دست ساز داخل آن باشد. آن ها (مردم عادی) در صف نفت و کوپن ایستادن را به یاد دارند. به یاد دارند و داریم که تلوزیون آهنگ های حماسی و آهنگ محلی دایه دایه وقته جنگه پخش می کرد. (ترانه ای که قدمت آن به بیش از یکصد سال بوده که ریشه آن به جنگ جهانی اول و زمان حضور قوای روس و انگلیس در ایران برمی گردد. زمانی که اقوام لُر در آزار اقوام خارجی قرار گرفته بودند و این ترانه را برای اتحاد و تقویت روحیه سلحشوری در قوم خود ساختند که نشان دهنده رشادت و مقاومت این اقوام بوده که معمولاً هم با کمانچه، مهم ترین ساز اقوام لر اجرا می شود.)

وقتی خرمشهر آزاد شد خواندند: ممد (جهان آرا) نبودی ببینی شهر آزاد شد… آزاد شد و واقعا نبود که ببیند 8 سال ادامه داشت و نتیجه آن هزاران هزار شهید، هزاران هزار یتیم، هزاران بیوه، هزاران جانباز که همچنان با اثرات آن به بدترین وضع ممکن در حال زندگی نکردن هستند. هنوز هم هستند خانواده هایی که از تروماهای جنگ تحمیلی صدام علیه ایران رنج می برند. بسیار هستند؛ از آن هایی که در سن کم اعزام شدند تا آن هایی که پشت خاکریز برای جنگ و سربازان خدمت می کردند. امار شهدای ایران برای جنگی بود که نه از هوش مصنوعی خبری بود، نه حملات سایبر و لیزری نه این بمب های هیدروژنی هوشمند نه از بی 2 خبری بود نه از سلاح هسته ای! اینبار فرق می کند.

اینبار فرق می کند چون ما هیچ چیز از جنگ نمی دانیم هنوز هم نمی دانیم!

امروز پس از 4 دهه ایران ما بار دیگر زیر سایه جنگی فراتر از جنگ تحمیلی 8ساله قرار گرفته است. جنگی که مشخصا و واضحا بر سر تامین منابع قدرت و ثروت است نه سلاح هسته ای! این جنگ تنها برای آیندگان جهان برنامه ریزی می شود. آرایش متفقین برای 100 سال آینده جهان که حالا با جنگ ها مشخص خواهد کرد که ژئوپلوتیک و ژئواستراتژیک ایران دست کدام بازیگر باشد؟ چین؟ روسیه؟ آمریکا یا اسراییل؟

خوابی که آن ها برای کشورمان دیده اند آبادانی و آزادی نیست، این یک توهم است. کما اینکه در همسایه غربی و شرقی اثرات این حمله را می بینیم. همانطور که لاش خورها بر سر ایران در حال پرواز هستند از ایران جز یک زمین سوخته برای ارتزاق بیشتر منابع و صنایع نمی خواهند. ویرانی کامل زیرساخت های ایران، ویرانی معادن و کند و کاو برای ثروت بیشتر، به معنای شخم زدن ایران و درنهایت سودانیزه شدن ایران!

آیا کشوری خواهیم شد که به مثابه سر سگ در آن جوشیدن است؟ دیر نیست که اگر ایران این جنگ را ببازد آینده ای جز این نخواهد داشت. نظم جهانی بین الملل همانطور که مارک کارنی با سخنرانی بی سابقه و دقیق ابراز کرد جایی برای کشورهای کوچک منطقه ای و ضعیف ندارد. مارک کارنی نخست وزیر کانادا به خوبی نظم نوین آینده را در اجلاس داووس ترسیم کرد. قدرت های میانی در حال له شدن هستند و در آینده نیز نقشی نخواهند داشت.

کارنی در اجلاس داووس به خوبی این را روشن کرد او گفت: امروز می خواهم درباره گسست در نظم جهانی سخن بگویم؛ درباره پایان یک روایت خوشایند و آغاز یک واقعیت خشن که در آن، ژئوپلیتیکِ قدرت های بزرگ دیگر تابع هیچ قید وبندی نیست. هر روز به ما یادآوری می شود که در عصر رقابت قدرت های بزرگ زندگی می کنیم؛ عصری که در آن نظم مبتنی بر قواعد در حال رنگ باختن است؛ عصری که در آن قوی ها هرچه بخواهند انجام می دهند و ضعیف ها آنچه را باید، تحمل می کنند .

این گزاره مشهور توسیدید، اغلب به عنوان امری گریزناپذیر عرضه می شود؛ گویی منطق طبیعی روابط بین الملل دوباره خود را تحمیل کرده است. و در مواجهه با این منطق، گرایش نیرومندی وجود دارد: همراهی برای بقا، سازگاری، پرهیز از دردسر، و امید بستن به اینکه تبعیت، امنیت به ارمغان آورد.

اما این گونه نخواهد بود. بگذارید صریح باشم: ما در میانه یک گسست هستیم، نه یک گذار.

کارنی در شرایطی این هشدار را به قدرت های میانی می دهد که ما در ایران هنوز در جدال مذاکره و جنگ هستیم. هنوز به چندجانبه گرایی با کشورهای دیگر روی خوش نشان نداده ایم و الان برایمان تعجب آور است که کشورهای منطقه در حال حل و فصل مسائل دیپلماتیک ایران هستند. همان کشورهایی که تا دیروز دشمن منطقه ای ایران به حساب می آمدند و همان کشوری که قاتل رییس جمهور مشروع کشورش را بر خیابان اصلی تهران نام گذاری کردیم!

آن ها دلشان برای ایران نمی سوزد آن ها عمق فاجعه این جنگ را می دانند چیزی که ما در داخل به آن ناآگاهیم. ناآگاه به خطر تجزیه، ناآگاه به خطر سودانیزه شدن، ناآگاه به زمین سوخته ای که برای فرزندانمان و 10 نسل بعد از ما می ماند!

در شرایط فعلی جهان که مشکلات اعم از اقلیمی، محیط زیستی، نبود آب و گسترده شدن اعتراضات داخلی در کشورها، آیا فرصتی برای بازسازی پس از جنگ می ماند؟ آیا فرصتی برای آبادانی مجدد ایران می ماند؟ وضعیت جهان این را تضمین نمی کند. چرا که دنیا بار دیگر ظاهرا مسیر همان جنگ دوم را می رود که قدرت بین 5 کشور تقسیم شد. آیا جنگ بر سر ایران به ماننده معاهده ورسای می شود؟ که آغازگر جنگ دوم بود؟ یا نه حالا که 75ساله و اندی از معاهده صلح سانفرانسیسکو و تاسیس سازمان ملل می گذرد بناست که به همان روش با یک حمله اتمی (هیروشیما و ناکازاکی) و با یک دادگاه نمایشی (نورنبرگ)، قدرت در جهان تقسیم شود و هزینه آن را به قول نخست وزیر کانادا قدرت های میانی دهند؟

اینبار دیگر جنگ تحمیلی صدام نیست، چون غرب می خواست ایران با ثبات بماند اما امروز اغلب قدرت های غربی این ثبات را نمی خواهند حتی برخی کشورهای عربی منطقه هم نمی خواهند. آن ها تنها به دنبال امان نامه گرفتن از ایران و آمریکا هستند نه اینکه نگران ویرانی ایران باشند و چه بسا ایران ضعیف ثروت و قدرت آن ها را دوچندان خواهد کرد.

اینبار جنگ از سوی قدرت اول جهان علیه ایران است. اینبار سپاه پاسداران تروریستی اعلام شده و حتی ناتو هم مجوز حمله به ایران را به خود خواهد داد. حال که خبرها نشان از مذاکره و عقب نشینی از جنگ است، بازهم مطابق تجربه فرصت سوزی های گذشته تندروهای داخلی و اپوزسیون خارج نشین همسو با اسراییل بار دیگر بر طبل جنگ می کوبند و مخالف مذاکره شده اند. الان دیگر وقت فرصت سوزی نیست و در مرز باریکی از جنگ و صلح قرار گرفته ایم، صدای تندروها که بخش اقلیت جامعه هستند نباید شنیده شود.

اینبار قصه پرغصه ایران ما متفاوت است، اگاه باشیم، صدای معترضان را بشنویم، آن ها که مظلومانه رفتند را دلجویی کنیم، آگاه باشیم که این نزاع داخلی، ایران را به زمین سوخته ای بدل خواهد کرد که امروز را روز خوشمان به یاد می آوریم. بر طبل جنگ نکوبیم، همچنان مذاکره مستقیم بهترین گزینه برای ایران است حتی از میان بد و بدتر بازهم مذاکره همچنان گزینه بهترین است چه مذاکره با غرب چه مذاکره با مردم خودمان، چراکه تاریخ جنگ ها و تاریخ ملل نشان داده که زیر سایه جنگ نیز می توان در دیپلماسی موفق بود.