هر رنگ، ویژگی ها و احساسات خاصی را برمی انگیزد و نمایان می کند. رنگ های آبی، خاکستری و سیاه از دیرباز رنگ های غم و اندوه و مالیخولیا شناخته شده اند. آبی یادآور روزهای سرد زمستان است که با باران آمیخته شده و یادآور اشک های ماست.

خاکستری آسمان صبحگاهی بدون خورشید و غم بی چهره ای است که اغلب تجربه می کنیم. سیاه هم نماد مرگ، فقدانِ همه رنگ ها و فرو رفتن به پرتگاه جدایی است.

رنگ آبی تأثیر چشمگیری بر احساسات ما دارد. به عنوان رنگ آب، آبی از دیرباز با سیال بودن حالات عاطفی ما مرتبط بوده است. دمای سردِ رنگ آبی، احساسات ما را در سطح عصبی تحریک می کند. برپایه ی یک بررسی MRI، این رنگ هیپوکامپ را که مسئول حافظه ماست، هیپوتالاموس را که مسئول ریتم های زیستی ماست و مهم تر از همه آمیگدالای مغز (بخشی از مغز که احساسات را پردازش و تنظیم می کند) تحریک می کند. هر روز به کمک نور خورشید در معرض رنگ آبی هستیم که در واقع نور آبی است. در طول روز، نور آبی می تواند حال و هوای ما و بهره وری ما را افزایش دهد و به ما کمک کند احساسات خود را تنظیم کنیم.

اگر احساسات ما همچون آب باشند، غم مانند اقیانوس عمیق آبی است. دمای سرد رنگ با لرزهای تنهایی، سردی فاصله و تاریکی اندوه هماهنگ است. قرن هاست آبی رنگ برجسته غم و اندوه شناخته می شود. حتی در زبان انگلیسی عبارت I’m feeling blue یکی از طبیعی ترین راه ها برای بیان این احساسات است.

خاکستری نمایانگر غم، افسردگی و نومیدی است. اگر آبی اقیانوسِ عمیق اندوه باشد، خاکستری یادآور آسمان تیره و بی امید است. این رنگ طعم مشخصی از غم ایجاد می کند که با بی تفاوتی، بی علاقگی و افسردگی شناخته می شود. خاکستری به عنوان یک رنگ خنثی، به اندازه آبی تحریک کننده احساسات نیست و به همین دلیل برای نشان دادن نوعی غمِ ملایم و کرخت کننده مانند افسردگی، ایده آل است.

در مطالعه ای که سال 2020 توسط آچینت کائور انجام شد، او رابطه ای بین احساسات کم انرژی مانند غم و رنگ های خنثی مانند خاکستری پیدا کرد. او دریافت شرکت کنندگان خاکستری را با افسردگی و غم مرتبط می دانستند . خاکستری به خاطر بی طرفی اش همان حس بی روحی و یکنواختی را منتقل می کند که در روزهای غم و نومیدی تجربه می کنیم. وقتی در زبان انگلیسی می گویند همه چیز خاکستری است دقیقاً منظورمان حس غم و نومیدی است. به بیان دیگر، لحظاتی که زندگی تمام رنگ و نشاط خود را از دست می دهد.

سیاه نمایانگر غم، فقدان و مالیخولیا است. سیاه رنگی است که وقتی مردم عزیزانشان را از دست می دهند انتخاب می کنند. مردم در واقع با این رنگ غم خود را نقاشی می کنند و احساسات تیز و دردناک اندوه و غم را بیان می کنند. سیاه نماد شب تاریک روح است، روبه رو شدن با ناشناخته تاریک. سیاه نه تنها حس فقدان را برمی انگیزد، بلکه از نظر فیزیکی نیز آن را به شکل نبودِ نور نشان می دهد، چون تمام طول موج های رنگی نور را جذب می کند. هرچند سیاه می تواند نمایانگر رمز و راز، ناشناخته و حتی ظرافت باشد، اما پیوندهای فرهنگی ما (مانند آیین های خاکسپاری) ارتباط آن با این احساسات و تجربه های دردناک را تقویت می کند.

در نهایت می توان گفت که اگرچه تعامل رنگ ها و احساسات امری بسیار شخصی است، اما اشتراکات فرهنگی در سراسر جهان نشان می دهد که اغلب مردم احساسات نسبتا مشابهی به رنگ هایی دارند که عموما در رده رنگ های غمگین و اندوهبار شناخته می شوند.