فرارو- سریال محکوم با همه نقاط ضعف و قوت به پایان رسید، با این حال بازی بازیگران را نه می توان ضعیف دانست و نه قوی. ساره بیات یکی از مهم ترین بازیگران این سریال بود که می توانست به ستون اصلی قصه تبدیل شود.

او در این سریال نقشی را بر عهده دارد که از نظر پتانسیل درام می توانست به یکی از نقاط قوت سریال تبدیل شود، شخصیت درگیر با بحران های روانی که میان مرز باریک تصمیم های درست و غلط گیر کرده، نقش که با وجود ضعف در داستان محکوم آنقدر تکرار شده که دیگر جذاب نیست.

ساره بیات در این سریال نقش زنی به اسم نسرین را دارد که می خواهد ازدواج کند. ازدواجی که به مذاق پسرش خوش نیامده. با این حال او به حرف کسی گوش نمی کند و مراسم عقد برگزار می شود. عقدی که پایانی تلخ و دردناک برای همه رقم می زند.

اضطراب نگاه ساره بیات در این سریال به شدت مخاطب را یاد فیلم سینمایی جدایی نادر از سیمین می اندازد، او در این فیلم بیشتر از همه کارهایش درخشید و تمام بازی های بعدی اش یک کپی خوب یا ضعیف از آن بود. ساره بیات تلاش می کند نسرین را نماینده گروهی از زنان نشان دهد که برای رسیدن به هر چیزی مبارزه کرده اند. اما نوع نگاه بازیگر و ادای دیالوگ ها هیچ شباهتی به این زنان ندارد. بازی این بازیگر گاهی به خوبی می تواند نقش یک مادر نگران را بازی کند. با این حال او به جای تناسب موقعیت های مختلف در قصه در اکثر لحظات سرد و بی تفاوت است. نگاه های نسرین در برخی اوقات درتضاد با وظیفه مادری اش است، به همین دلیل مخاطب او را به عنوان مادر نمی پذیرد.

او در آثار پیشینش نیز نقش زنی را با خانواده درگیر است را ایفا کرده، تقریبا وجه اشتراک همه این کاراکترها افسردگی و عصبی بودن است، البته ساره بیات با تکرار خودش به این شایعه ها دامن زده است. در محکوم با پسرش درگیر است نقشی که در عمل و اجرا تفاوتی با سایر کاراکترها ندارد. حتی در اوایل سریال که همه چیز گل و بلبل بود. در کنار بازی تکراری، فیلمنامه ضعیف نیز باعث شد تا بازی ساره بیات جذاب نباشد. در واقع تلاش های این بازیگر برای ایفای نقش مادری دلسوز و در عین حال قدرتمند به بیراهه ختم شد.