در دو هفته گذشته شجاع خلیل زاده به دلایلی در بورس اخبار و حواشی فوتبال ایران بوده است. همان طور که می دانید و تصاویر هم کاملا گویا است، هفته هاست که بازیکنان لیگ برتری پس از به ثمر رساندن گل اقدام به شادی نمی کنند. دلیلش هم حوادث غم انگیزی است که در کشور رخ داده و خانواده های زیادی را اندوهگین کرده است. در این میان، تراکتور در بازی هفته هجدهم خود با یک گل دیرهنگام و مهم که توسط لوشکیا به ثمر رسید، آلومینیوم اراک را شکست داد. خود لوشکیا که بازیکن خارجی است و طبیعتا از او انتظاری دال بر خودداری از شادی کردن نمی رفت، اما در تصاویر تلویزیونی این طور به نظر می رسید که سایر بازیکنان تراکتور و از جمله خلیل زاده، شادی مفصلی انجام داده اند؛ آنچه خشم بخشی از افکار عمومی را برانگیخت.

به گزارش دنیای اقتصاد، پس از آن مسابقه، عکسی از شجاع منتشر شد که انگار سایر بازیکنان را به شادی کردن و پیوستن به حلقه جشن فرا می خواند. از آن بدتر، یک نقل قول عجیب بود که ناگهان در تیراژی وسیع از مدافع تراکتور در شبکه های اجتماعی منتشر شد؛ ادعایی با این مضمون که: چرا نباید شادی کنم؟ تیمم گل زده و برای قهرمانی آن تلاش می کنم. مسائل دیگر به من مربوط نیست. شجاع اما هر دو مورد ملتهب را تکذیب کرد؛ ابتدا با قاطعیت مدعی شد هیچ مصاحبه ای نکرده و انتشار آن نقل قول کار کسانی بوده که می خواستند خرابش کنند، بعد هم گفت عکس معروف از دعوت به شادی، قدیمی مربوط به بازی آسیایی تراکتوری ها می شده است.

نطق توفانی خلیل زاده اما پس از بازی با سپاهان و در میکس زون ورزشگاه یادگار تبریز ایراد شد. کاپیتان تراکتور پس از برتری یک برصفر تیمش در این بازی مهم، مطالبی با این مضمون به زبان آورد: بعضی ها خارج از کشور نشستند و برای ما نسخه می پیچند. به نظر من شما اول خانواده خودت را بفرست خیابان. من هم که اینجا هستم، مشکل اقتصادی دارم، با مردم زندگی می کنم و در جریان مشکلات آنها هستم. من هم اعتراض دارم. این مردم صبور هستند. خواهش می کنم کمک شان کنید و یک حالی به آنها بدهید.

با آن تصویر و نقل قولی جعلی از شجاع کاری نداریم و روشن است که انتصاب آنها به کاپیتان تراکتور، شیطنت آمیز بوده است. مشکل اما اینجاست که حتی همین اظهارنظر رسمی و علنی خلیل زاده هم چندان چنگی به دل نمی زند. سخنان او دست کم دو ایراد مهم دارد.

اشکال نخست؛ می دانیم که نیت گوینده بد نیست، اما مردم طفل صغیر و صدقه بگیر نیستند که لازم باشد کسی یک حالی به آنها بدهد. شاید اصلا همین ادبیات کمک و یارانه و کالابرگی کار ما را به اینجا رسانده باشد. مردم صاحبان این خانه و ولی نعمت مسوولان هستند. این خاک هم خاک زرخیزی است و بهانه ای برای این حجم از تنگنای زندگی وجود ندارد. کسانی که چنین انتقادهایی مطرح می کنند، حتما باید شأن مردم را رعایت کنند. حق ملت است که زندگی بسیار مرفه تری داشته باشند و هرگز نباید اصطلاحاتی به کار برود که مردم را در مسند اعانه بگیر و کمک خواه قرار بدهد. رییس، قاعدتا مردم باید باشند.

اشکال دوم؛ کسی که دغدغه معاش هموطمنانش را دارد، هنگام حضور رییس دولت در تمرینات تیم ملی، آن نطق مفصل و پرحرارت را فقط برای دریافت پاداش و جایزه بیشتر برای خودش و همبازیانش انجام نمی دهد. اگر آن روز یک کلمه هم از مشکلات مردم حرف می زدید، امروز حتما باورپذیرتر بودید آقای شجاع و البته سایر دوستان!