توان موشکی، نفوذ منطقه ای و شبکه متحدان ایران، این کشور را به بازیگری تبدیل کرده که هرگونه رویارویی نظامی با آن، برای آمریکا و متحدانش هزینه های سنگین و غیرقابل پیش بینی به همراه خواهد داشت، هزینه هایی که با حمله اخیر آمریکا به ونزوئلا قابل مقایسه نیست.

به گزارش ایسنا، نیویورک تایمز با این مقدمه نوشته است: تهدیدهای اخیر دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا علیه ایران، در مقایسه با اقدامات پیشین ایالات متحده علیه ونزوئلا، با مخاطرات به مراتب بیشتری همراه است و این مسئله نشان دهنده وزن راهبردی ایران و توان این کشور برای تحمیل هزینه های سنگین در هرگونه رویارویی نظامی است.

این رزونامه آمریکایی در گزارش خود آورده است تلاش ترامپ برای مقایسه ایران با پرونده ونزوئلا، تفاوت های بنیادینی را نادیده می گیرد که ایران را به بازیگری بسیار پیچیده تر و خطرناک تر تبدیل می کند.

بر اساس این گزارش، ترامپ عملاً به مقام های ایرانی یک ضرب الاجل داده و از تهران خواسته است برنامه هسته ای خود را متوقف کند، تولید موشک هایی را که توان رسیدن به اراضی اشغالی دارند کنار بگذارد و همه حمایت های خود از جنبش های مقاومت در منطقه را قطع کند. ترامپ این فشار را با تهدیدهای علنی تشدید کرده و هشدار داده است که ناوگانی عظیم به سمت ایران در حرکت است و آمریکا، مشابه آنچه در ونزوئلا انجام داد، آماده استفاده از زور در صورت لزوم خواهد بود!

با این حال، نیویورک تایمز تأکید می کند که ایران، ونزوئلا نیست و این قیاس، گمراه کننده است. اگرچه هر دو کشور سال ها تحت تحریم بوده و با قدرت آمریکا در تقابل قرار داشته اند، اما ایران از توانمندی های نظامی، فناورانه و منطقه ای بسیار گسترده تری برخوردار است. به نوشته این روزنامه، همین قابلیت ها باعث شده است که توان ایران برای هدف قرار دادن شهرهای رژیم صهیونیستی و نفوذ گسترده در غرب آسیا معادله راهبردی را به طور اساسی تغییر دهد و دلیل اصلی تردید ترامپ و مشاوران ارشدش برای عملی کردن تهدیدهای نظامی باشد.

این مقاله می افزاید که قدرت بازدارندگی ایران صرفاً به تجهیزات نظامی متعارف محدود نمی شود، بلکه در گستره نفوذ منطقه ای آن نیز ریشه دارد. موشک های بالستیک دوربرد ایران با بردی تا حدود 2000 کیلومتر، بخش عمده ای از غرب آسیا را در تیررس قرار می دهند و مقام های ایرانی هشدار داده اند که هرگونه حمله، با پاسخ متقابل علیه رژیم صهیونیستی و نیروهای آمریکایی در منطقه همراه خواهد بود. نیویورک تایمز می نویسد این توانمندی ها، ایران را قادر می سازد میدان نبرد را فراتر از مرزهای خود شکل دهد و خطر تبدیل یک درگیری محدود به جنگی منطقه ای را افزایش دهد.

نیویورک تایمز همچنین اشاره می کند که برخلاف ادعاها درباره تضعیف ایران، تحولات اخیر ممکن است احتمال تشدید تنش را افزایش دهد. هرچند برخی از متحدان منطقه ای ایران متحمل ضربات سنگین شده اند و حملات پیشین آمریکا و رژیم اشغالگر به بخش هایی از زیرساخت های موشکی و هسته ای ایران آسیب زده است، اما این مقاله استدلال می کند که رهبران ایران شرایط کنونی را وجودی تلقی می کنند. به نوشته این روزنامه، مقام های ایرانی این پیام را منتقل کرده اند که هر حمله ای به ایران به منزله نبردی برای بقا تلقی خواهد شد و می تواند به گسترش درگیری در سطح منطقه منجر شود.

این مقاله در ادامه می نویسد شبکه نیروهای هم پیمان ایران، محاسبات آمریکا را بیش از پیش پیچیده می کند. جنبش مقاومت در عراق اعلام کرده است در صورت حمله، به دفاع از ایران خواهد پرداخت؛ امری که خطر درگیری مستقیم با نیروهای آمریکایی و بی ثباتی گسترده تر را افزایش می دهد. همچنین گروه هایی در یمن می توانند مسیرهای حیاتی کشتیرانی را هدف قرار دهند و تجارت جهانی و جریان انرژی را با تهدید مواجه سازند. به نوشته نیویورک تایمز، این عوامل به ایران گزینه های متعددی برای پاسخ می دهد که ونزوئلا هرگز از آن ها برخوردار نبود.

در بخش دیگری از این تحلیل آمده است که یکی از ضعف های اصلی رویکرد ترامپ، نبود هدف سیاسی یا نظامی روشن است. این مقاله می پرسد آیا هدف واشنگتن تغییر نظام سیاسی ایران است، یا مهار توان موشکی، یا از میان برداشتن کامل برنامه هسته ای؟ نیویورک تایمز تأکید می کند که اقدام نظامی لزوماً به تحقق این اهداف منجر نخواهد شد و می نویسد مقام های آمریکایی در پاسخ به پرسش ها، توضیحاتی متناقض و متغیر ارائه کرده اند که از سردرگمی راهبردی حکایت دارد.