خبرگزاری فارس نوشته: پوشیدن پیراهن تیم ملی همیشه برای من بزرگ ترین افتخار بوده و هست؛ اما این روزها حالِ دلِ مردم خوب نیست و نمی توانم بی تفاوت از کنار این غم عبور کنم .

این را بهنام یخچالی، بازیکن تیم ملی بسکتبال در پستی اینستاگرامی نوشته و اعلام کرده که از تیم ملی کناره گیری می کند.

اما واقعاً نرفتن به تیم ملی راهی برای همدلی و احترام به مردم است؟

در سال های اخیر شبکه های ضدایرانی تمام تلاششان را برای دوری مردم از تیم های ملی ایران انجام داده اند. تاکتیکی که پشت آن هدفی بزرگ است: ازبین بردن تمام نقاطی که مردم ایران را کنار هم نگه می دارد. اینجا در عرصه ورزش هدف اول حملات، تیم های ملی هستند.

برچسب حکومتی به تیم ها و بازیکنان ملی از همین جا شکل گرفت. جایی که تلاش شد تا حس همدلی با آن ها از بین برود و بیننده با دیدن موفقیتشان نه احساس غرور، افتخار و پیروزی بلکه احساس ناراحتی و عذاب وجدان بکند.

درحالی که تیم های ملی در همه جای دنیا فارغ از نوع حکومتشان برای همه مردم است. کمااینکه بازیکنان ایالات باسک و کاتالونیا که رسماً جدایی طلب هستند زیر پرچم اسپانیا برای موفقیت اسپانیا، کشورشان می جنگند و اختلافاتشان را هر چقدر که بنیادی هم باشد، کنار می گذارند.

تلاش برای دوقطبی سازی در جامعه و در اینجا ورزش، دقیقاً هدف گرفتن همان نخی است که دانه های تسبیح یک ملت را کنار هم نگه می دارد. وقتی ورزشکار ملی در دوراهی تیم ملی یا مردم قرار داده می شود، در واقع دوگانه کاذب طراحی شده.

اگر پیراهن تیم ملی بزرگ ترین افتخار است، پس این افتخار متعلق به جغرافیای ایران و تاریخ آن است، نه لزوماً یک حکومت. کناره گیری از تیم ملی به بهانه غم مردم، در لایه های عمیق تر، محروم کردن همان مردم از دلخوشی است.

همدلی با مردم در نرفتن نیست. در ماندن برای نام ایران است. تریبونی که با کناره گیری، پیشکش کسانی می شود که آرزوی خاموشی ایران را دارند.