در یک ماهی با روند سریع پیری، دارویی که برای دیابت تجویز می شود، توانست کلیه ها را جوان تر و سالم تر نگه دارد.

به گزارش ایسنا، یک ماهی با پیری سریع، فرصتی نادر به دانشمندان می دهد تا ببینند کلیه ها چگونه پیر می شوند و چگونه یک داروی معمول می تواند سرعت این روند را کاهش دهد. پژوهشگران دریافتند که مهارکننده های SGLT2 که به طور گسترده برای درمان دیابت و بیماری قلبی استفاده می شوند، ساختار کلیه، شبکه های خونی و تولید انرژی را در طول پیری حفظ می کنند و هم زمان التهاب را کاهش می دهند. این نتایج به توضیح این موضوع کمک می کند که چرا این داروها در انسان ها محافظت از کلیه ها و قلب را حتی فراتر از کنترل قند خون فراهم می کنند.

به نقل از ساینس دیلی، مطالعه ای که در مجله Kidney International منتشر شده، نشان می دهد که دسته ای از داروها به نام مهارکننده های SGLT2 می توانند از آسیب های ناشی از پیری در کلیه ها جلوگیری کنند. این پژوهش روی ماهی کِیلیفیش فیروزه ای آفریقایی انجام شد که یک مهره دار کوچک است که کل طول عمرش تنها چند ماه بوده و به همین دلیل مدل منحصربه فردی برای مطالعه پیری محسوب می شود. نتایج به روشن شدن فرآیندهای زیستی پشت حفاظت از کلیه و قلب در انسان ها کمک می کند، اثراتی که فراتر از هدف اولیه کاهش قند خون هستند.

کِیلیفیش فیروزه ای آفریقایی یکی از مهره دارانی است که سریع ترین کهولت سن را دارد و تنها چهار تا 6 ماه عمر می کند. در این مطالعه، گروه بین المللی متشکل از 13 دانشمند از آزمایشگاه زیست شناسی MDI، مدرسه پزشکی هانوفر و کالبی کالج، دریافتند که کلیه های این ماهی در طول زمان تغییراتی مشابه آنچه در کلیه های پیر انسان دیده می شود، تجربه می کنند.

با پیر شدن ماهی ها، کلیه ها دچار کاهش رگ های خونی ریز، آسیب به سد فیلتراسیون، افزایش التهاب و اختلال در تولید و تنظیم انرژی سلول ها شدند. این تغییرات، ویژگی های شناخته شده پیر شدن و بیماری کلیه در انسان ها هستند.

از آنجا که این فرآیندها در ماهی به سرعت رخ می دهند، پژوهشگران می توانند کل مسیر پیری کلیه را در مدت کوتاهی مشاهده کنند و درمان های احتمالی را بسیار سریع تر از حیوانات بلند عمر مانند موش ها آزمایش کنند.

پس از تأیید ماهی کِیلیفیش به عنوان مدل قابل اعتماد پیری، پژوهشگران توجه خود را به مهارکننده های SGLT2 معطوف کردند. این داروها معمولا برای درمان بیماری قلبی ناشی از دیابت و بیماری مزمن کلیه تجویز می شوند.

مطالعه نشان داد ماهی هایی که داروی SGLT2 دریافت کردند، کلیه های سالم تری داشتند: شبکه رگ های خونی فشرده تر، سد فیلتراسیون مقاوم تر و تولید انرژی سلولی پایدارتر باقی ماند.

این درمان همچنین ارتباط بین انواع مختلف سلول های کلیه را حفظ کرد و فعالیت های التهابی مرتبط با سن را در سطح ژنی کاهش داد.

در ماهی های درمان نشده، یکی از شاخص ترین نشانه های کاهش عملکرد کلیه، کاهش تدریجی رگ های خونی ریز بود (vascular rarefaction). با از بین رفتن این رگ ها، سلول های کلیه به جای تولید انرژی به روش مؤثر میتوکندریایی، بیشتر به سیستم های پشتیبان ناکارآمد متکی شدند.

ماهی هایی که داروی SGLT2 دریافت کردند، الگوی بسیار متفاوتی نشان دادند. کلیه های آن ها شبکه رگ های سالم تری داشت و فعالیت ژنی آن ها شبیه به حیوانات جوان تر بود. این الگوهای رونویسی جوانانه با متابولیسم بهتر انرژی و کاهش التهاب مرتبط بود.

با فشرده کردن دهه ها پیری کلیه در تنها چند ماه، این مدل راهی عملی برای ارزیابی اثر درمان های موجود و تجربی بر مقاومت اندام ها در طول زمان فراهم می کند و می تواند پژوهشگران را در شناسایی مؤثرترین درمان ها پیش از ورود به آزمایش های انسانی یاری دهد.

گروه تحقیقاتی قصد دارد مطالعات بعدی را برای بررسی اینکه آیا داروی SGLT2 می تواند پس از آسیب های مرتبط با سن، بافت کلیه را ترمیم کند، انجام دهد و همچنین بررسی کند که زمان بندی و مدت درمان چگونه بر نتایج بلندمدت تأثیر می گذارد.