داود مختاریانی در اطلاعات نوشت: مافیا یک واژه بین المللی است که همه کشورهای دنیا چه فقیر باشند و چه غنی، به نوعی با آن درگیر هستند. مافیای مواد مخدر، مافیای اقتصادی، مافیای نفت و…

نکته جالب این است که در بین مافیاهای بین المللی، کمتر به واژه هایی مانند مافیای شکر، مافیای نهاده های دامی، مافیای گندم یا مافیای گوشت برمی خوریم، در حالی که در خبرهای داخلی، این اسامی بارها شنیده می شود و جالب تر اینکه، هم مردم و هم دولتمردان از قدرت و نفوذ این مافیاها شکایت دارند. حال سئوال اینجاست که چرا دولت ما درگیر مافیاهایی است که در کشورهای دیگر یا وجود ندارند یا اگر باشند، حوزه فعالیتشان آنقدر وسیع نیست که بتوانند در سیاست های کلان اقتصادی کشور و معیشت مردم تأثیر بگذارند؟

پاسخ به این سئوال بسیار ساده است. سیاستگذاری و بودجه بندی سایر دولت ها به گونه ای است که معیشت مردم خط قرمز محسوب می شود و هزینه اجرای برنامه ها، خللی در معیشت مردم ایجاد نمی کند.

شکی نیست که در اداره کشور چه در حوزه داخلی و چه در عرصه روابط بین الملل، سیاست های کلانی وجود دارد که امکان تشریح آن برای مردم وجود ندارد و مربوط به مدیریت کلان کشور است.

دولت ها در صورتی می توانند روی برنامه ریزی و اجرای سیاست های کشور تمرکز کنند که درگیر امور معیشتی مردم نباشند و متقابلاً اکثر مردم هم در صورتی که دغدغه معیشتی نداشته باشند، روی سیاست های دولت کمتردقیق می شوند و به امور روزانه خود می پردازند. مردم وقتی روی سیاست های کلان دولت حساس می شوند که احساس کنند این سیاست ها، معیشت شان را به خطر انداخته است.

در سال های گذشته به دلیل تحریم های اعمال شده از سوی آمریکا و اروپا، وضعیت خاصی در اداره کشور حاکم بوده و هر دولتی که برسرکار آمده برای دور زدن تحریم ها مسیری را طی کرده که به جای رفع شر تحریم، شر جدیدی به نام کاسبان تحریم را به وجود آورده و از همه بدتر، اصرار دولت ها برای ادامه این مسیر، آسیب های تحریم را چند برابر کرده است.

به نظر می رسد حال که دولت تصمیم گرفته است با حذف ارز ترجیحی، این مسیر اشتباه را ادامه ندهد، باید منتظر کارشکنی هایی باشد، زیرا کاسبان تحریم چنان اختاپوس وار در بدنه دستگاه های دولتی رسوخ کرده اند که حتی دولتمردان با احتیاط درباره آن ها حرف می زنند. مافیاهای مختلف، به دلیل قدرت و نفوذی که به دست آورده اند، اجازه هیچ اقدام سازنده ای را نمی دهند، مگر اینکه مسئولان ملاحظه ها را کنار گذاشته و بهای این تصمیم سرنوشت ساز را بپردازند.

اکنون نیز با توجه به شرایطی که درآن قرارداریم، باید سیاستگذاری ها و برنامه ریزی بودجه به گونه ای باشد که برای کالاهایی که ارتباط مستقیم با معیشت مردم دارند مافیا شکل نگیرد. درغیراین صورت باید به اصلاح سیاست ها پرداخت. باید دانست وجود آرامش در کشورها لزوماً به معنی رضایت کامل مردم از عملکرد دولت نیست بلکه دلیل اصلی آن عبور نکردن دولت از خط قرمزی به نام معیشت مردم است.

سالهاست مستعمرات فرانسه خواهان جدایی و استقلال از این کشور هستند و در داخل فرانسه هم بین سیاستمداران بر سر این موضوع اختلاف جدی وجود دارد، زیرا حاکمیت فرانسه بر این جزایر را بی فایده و پرهزینه می دانند، ولی دولت فرانسه بنا به دلایلی توجهی به این موضوع نمی کند. با این حال جنجال و درگیری خاصی در کار نیست، زیرا مردمی که بیشترشان دغدغه معیشت ندارند علاقه ای هم به سرک کشیدن در سیاست های کلان دولت نشان نمی دهند.

اگر روزی دولت فرانسه اعلام کند که می خواهد برای تامین بودجه این مستعمرات، از هزینه معیشتی مردم فرانسه استفاده کند، شک نکنید چنان آشوبی در کشورش به پا می شود که تمام ارکان فرهنگی این مدعی مهد دموکراسی و ژست های روشنفکری دولتمردان فرانسوی به لرزه در می آید.