روزنامه فرهیختگان در مطلبی ضمن اشاره به اعتراضات اخیر، به احتمال مداخله نظامی آمریکا علیه ایران پرداخته است.

این روزنامه آورده است: آنچه در روزهای اخیر در کشور رخ داد، در ظاهر با اعتراضات مسالمت آمیز صنفی و مطالبات به حق بازاریان آغاز شد، اما از روز سوم به بعد، مسیر خود را به طور محسوسی تغییر داد و به بستری برای آشوب های خیابانی بدل شد.

شواهد میدانی و گزارش نهادهای امنیتی نشان می دهد که گروه هایی سازمان یافته، با برنامه ریزی قبلی و در هماهنگی با سرشبکه های متصل به سرویس های اطلاعاتی آمریکا و رژیم صهیونیستی، با نفوذ هدفمند در تجمعات مردمی، تلاش کردند مطالبات واقعی مردم را به حاشیه رانده و فضا را به سمت بی ثباتی سوق دهند.

این تحولات را باید در امتداد همان پروژه نیمه تمام جنگ هیبریدی 12روزه تحلیل کرد؛ جنگی که این بار دشمن کوشید نه از مسیر غافلگیری نظامی، بلکه از طریق دستکاری ناجوانمردانه در مؤلفه های اقتصادی و معیشتی کشور آن را پیش ببرد. سناریوی اجراشده از حیث ماهیت تفاوتی با حوادث خردادماه نداشت و تنها ترتیب مراحل آن تغییر کرده بود. در آن مقطع، ابتدا فاز نظامی فعال شد و سپس تلاش کردند بستر آشوب های داخلی را فراهم آورند؛ اما این بار برنامه بر آن بود که ابتدا کشور را دچار آشفتگی داخلی کنند و پس از تضعیف حاکمیت، به سمت فاز نظامی حرکت کنند.

با این حال، همانند تجربه های پیشین، هوشیاری مردم و تفکیک صف معترضان واقعی از عوامل آشوب طلب، این پروژه را نیز به شکست کشاند. ناکامی در ایجاد بی ثباتی فراگیر، عملاً امکان زمینه سازی برای مداخله نظامی را از دشمن سلب کرد و فتنه در همین مرحله عقیم ماند.

پس از این شکست، اکنون شاهد انتقال میدان تقابل از عرصه میدانی به عرصه فشارهای سیاسی، حقوقی و رسانه ای هستیم. یکی از مهم ترین ابزارهای این مرحله، باز کردن پرونده جان باختگان حوادث اخیر و تبدیل آن به یک پیوست حقوق بشری برای پروژه شکست خورده آشوب است. از شورای حقوق بشر سازمان ملل گرفته تا شورای امنیت، پارلمان اروپا و حتی مجامعی مانند مجمع جهانی اقتصاد در داووس، همگی به صحنه هایی برای اعمال فشار حداکثری علیه جمهوری اسلامی بدل شده اند. این فشارها با عملیات سنگین رسانه ای و ارائه آمارهای ساختگی و متناقض از تعداد جان باختگان همراه شده است؛ اعدادی که گاه 12 هزار، گاه 40 هزار و حتی 80 هزار نفر اعلام می شود، درحالی که آمار رسمی اعلام شده از سوی دولت اندکی بیش از سه هزار نفر است.

بی تردید جان باختن حتی یک نفر نیز سنگین و دردآور است؛ اما این کشته سازی آماری نه از سر دلسوزی برای جان انسان ها، بلکه بخشی از یک جنگ روانی و رسانه ای سازمان یافته است. جنگی که از یک سو با هدف مشروعیت زدایی از جمهوری اسلامی در افکار عمومی جهان دنبال می شود و از سوی دیگر، تلاشی آگاهانه برای منحرف کردن تمرکز افکار عمومی بین المللی از جنایات گسترده رژیم صهیونیستی در غزه به شمار می رود.

با این حال، دشمن با یک مانع جدی مواجه است و آن محبوبیت فزاینده جمهوری اسلامی در میان ملت های آزاده جهان به دلیل حمایت قاطع از مردم مظلوم غزه، به ویژه پس از عملیات طوفان الاقصی است. برخلاف انتظار سردمداران غربی، بلافاصله پس از حوادث ایران، بسیاری از رسانه های مستقل، کانال های پرمخاطب یوتیوبی و کاربران اثرگذار در شبکه های اجتماعی، روایت های جریان اصلی رسانه ای غرب را به چالش کشیدند و در کنار ایران ایستادند.

در مجموع، می توان گفت این مرحله از فتنه آمریکایی صهیونیستی، نه تنها در داخل کشور بلکه در عرصه خارجی نیز با شکست مواجه شده است. با این حال، پرسش اصلی آن است که دشمن در ادامه مسیر، چگونه از ابزارهایی مانند پرونده های حقوق بشری برای تداوم فشار استفاده خواهد کرد و آیا می تواند با این بهانه ها زمینه سازی برای یک درگیری نظامی را فراهم آورد یا خیر.

بسیاری از صاحب نظران بر این باورند که اگر آمریکا توان یا اراده ورود به یک جنگ تمام عیار علیه ایران را داشت، بهترین زمان آن همین مقطع بود؛ زمانی که با اعزام ناوها و تجهیزات نظامی به منطقه، ژست تهاجمی نیز به خود گرفته است. عقب نشینی از این موضع، نه تنها به معنای توقف تهدید ایران، بلکه نشانه ای از یک آبروریزی راهبردی برای آمریکا خواهد بود؛ موضوعی که خود می تواند معادلات آینده منطقه را بیش از پیش به ضرر واشنگتن تغییر دهد.