صابر گل عنبری در اطلاعات نوشت: پس از وقایع تلخ و جانسوز اخیر و در این سوگ و ماتم ملی، دوباره سایه جنگ بر سر ایران سنگینی می کند و ترامپ تهدید کرده است که زمان رو به پایان است . رییس جمهور آمریکا در مواضع و تهدیدهای چند روز اخیر خود بدون هیچ اشاره ای به مسائل دیگر، صرفا از توافقی می گوید که به گفته او اگر تهران به آن تن ندهد حمله صورت می گیرد.

موضوع این توافق هم حول محور سه پرونده کلیدی برنامه هسته ای، موشکی و سیاست های منطقه ای می چرخد. شروطی را هم که مطرح می کند حداکثری و بیشتر به منظور نه گفتن طرف مقابل است تا پذیرش آن و دستیابی به توافق.

اکنون این پرسش در ذهن همه نقش بسته است که سرانجام، حمله می شود یا خیر. واقعیت تلخ این است که هم اکنون هم جنگ سختی در جریان است و نشانه های آن را در دلار 162 هزار تومانی و بی ثباتی در بازارهای اقتصادی می توان دید. همین وضعیت اقتصادی و معیشتی صرف نظر از عوامل درونی و بیرونی آن خود شکلی مهم از اشکال یک جنگ ویرانگر است.

اما این که این جنگ، رنگ و بوی امنیتی و نظامی دیگری هم پیدا می کند یا نه، می توان تحرکات دیپلماتیک اخیر برای کاهش تنش را دیپلماسی لحظات آخر قبل از جنگ توصیف کرد. در این میان، رفتار ترامپ بیشتر شبیه همانی است که قبل از جنگ 12 روزه داشت. از این رو، به احتمال زیاد دیر یا زود حمله و اتفاقی مهم در راه است و اما آنچه نامشخص و مبهم می باشد؛ ماهیت و چند و چون حمله است.

واقعیت هم این است که امروز در چنین فضایی و در سایه این لشکرکشی، دیگر غافلگیری در اصل وقوع حمله نیست؛ بلکه غافلگیری در تاکتیک ها و شیوه هایی است که به کار خواهند گرفت. در واقع ترامپ به این تاکتیک ها به عنوان برگ برنده خود می نگرد.

آنچه واضح است این که دستکم در عرصه تصمیم گیری ترامپ به دنبال یک جنگ منطقه ای گسترده نیست؛ اما در عین حال، به دنبال اهدافی بزرگ و کلان است.

هنوز روشن نیست که ترامپ چگونه می خواهد با ضرباتی سهمگین و سریع در بازه زمانی محدود هم واکنش طرف مقابل را کنترل کند و در عین حال، مانع جنگی بزرگ و تبعات گسترده آن شود و نیز به اهداف خود برسد. ایجاد توازن در چنین معادله ای در نوع خود بسیار سخت و دشوار است.

اینجاست که ابهامات و سوالات زیادی شکل می گیرد و حل این معما می تواند ما را به تاکتیک غافلگیر کننده ای که ترامپ در پیش خواهد گرفت رهنمون کند.

در حقیقت کشاندن این همه نیرو و تجهیزات جنگی به منطقه و در نزدیکی ایران سوای این که قدرت آمریکا را به نمایش می گذارد، اما در عین حال هم آن ها را در تیررس حملات موشکی و پهپادی ایران قرار می دهد و اینجا این نیروها و تجهیزات از همان سطح چتر پدافندی چند لایه اسراییل در جنگ گذشته هم برخوردار نیستند.

با این حال، بعید است که ترامپ بدون حساب و کتابی کورکورانه این نیروها را به منطقه فرستاده باشد.

از این رو این پرسش مطرح می شود که این اطمینان خاطر ترامپ از کجاست؟ آیا از نوع واکنش از ایران یا سلب قدرت واکنش آن با به کارگیری تکنولوژی یا سلاح های خاصی مطمئن است؟ آیا اساسا تصمیمی برای درگیر کردن این نیروها ندارد؟ آیا فعلا به دنبال تشدید وضعیت جنگی با ایران و محدود کردن تجارت خارجی و به تبع آن تعمیق بی ثباتی اقتصادی است؟

آیا در سایه سکوت عجیب تل آویو، حمله اصلی را اسراییل می خواهد انجام دهد و گسیل این نیروها نوعی چتر حمایتی برای تاثیرگذاری بر سطح پاسخ تهران است؟ و چندین اما و اگر و پرسش دیگر.

در کل می توان گفت که حمله احتمالی ممکن است که در ابتدا ترکیبی از عملیات امنیتی و نظامی باشد. بعید نیست که در صورت شکل گیری معادله مد نظر آمریکا، پلان بعدی آن محاصره دریایی باشد و از این جهت هم به احتمال زیاد نیروی دریایی ایران جزو اهداف اصلی هر گونه حمله احتمالی باشد.

در چنین وضعیتی اما اگر چنانچه ترامپ برنامه ریزی کرده است، حمله اش نتواند واکنش احتمالی ایران را از قبل کنترل کند، ممکن است یک رویارویی سنگین رخ دهد و کار به جنگی منطقه ای کشیده شود.

در پایان هم ذکر این نکته خالی از اهمیت نیست که جنگ علیه ایران و گسترش حضور نظامی آمریکا در منطقه در پازل و بازی بزرگ تر، بخشی از راهبرد محاصره اقتصادی چین از دریایی کاراییب تا خلیج فارس است. در واقع، آمریکای ترامپ به دنبال تصاحب کانون های نفت و گاز جهان در چارچوب منازعه خود با چین است. احتمالا در آینده هم سراغ عراق و روابط نفتی عربستان و چین هم برود.