فرارو- سریال محکوم به پایان خود رسید و اخیرا قسمت آخر آن منتشر شد.

به گزارش فرارو، این سریال با شروع خوبی که داشت می توانست اثری جذاب در ژانر جنایی باشد. با این حال خرده روایات بیهوده، اتفاقات تکراری و شخصیت پردازی ضعیف باعث شده تا محکوم در پایان اثری باشد که مخاطب به راحتی آن را فراموش کند.

سریال با توجه به قصه توانست فضا را از لحاظ پالت رنگی به درستی بسازد. رنگ ها تیره و سردند. موسیقی نیز به خوبی مخاطب را با فضا همسو کرد. با این حال در مورد گریم نمی توان چیزی گفت چرا که ادیب فروتن با بازی پژمان جمشیدی در هر قسمت گریم صورتش فرق می کرد.

سریال محکوم در هر قسمت پایان های حساب شده ای داشت و تا انت ها توانست گره ها را حفظ کند اما از سطح مشخصی بالاتر نرفت. این سوال در ذهن مخاطب به وجود می آورد که چه کسی دختر را کشت یا سرنوشت مهیار به کجا رسید اما ایراد جایی که در طول اپیزودها شخصیت جذابی شکل نمی گیرد. بیننده با گسترش داستان درگیر نمی شود. همچنین برخی از خرده روایت ها آنقدر اضافی بودند که کسل کننده می شدند. برخی از ایده های سریال نخ نما و بوی کهنگی می دادند. به همین دلیل بیننده با آن ها همراه نمی شد. چرا که قبلا در سایر سریال های این ژانر دیده بود.

آشفتگی در نگاه کاراکترها، بازی ها و روایت در سریال تا پایان بیشتر می شد. محکوم به جای ساختن تجربه ای درونی از شخصیت ها مدام خودش را نمایش می داد. نتیجه چیزی جز شخصیت نمایی نبود که مخاطب را از ماجرا دور می کرد. موقعیت ها، قاب بندی، بازی های تصنعی به این معناست که مخاطب کاراکتر را نمی دید بلکه در حال مشاهده تابلویی زشت از شخصیت ها بود.

همچنین رفتار شخصیت ها با موقعیت ها هماهنگ نبود، واکنش پسری که حکم قصاص گرفته یا دختری که پدرش به قتل رسیده با واقعیت های جامعه همسو نبود. همین خلا باعث می شد که بازی ها ماندگار و باورپذیر نباشند. بازی ها در این سریال بالا و پایین زیادی داشتند. برخی از بازیگران در لحظاتی به بهترین شکل ایفای نقش می کردند. با این حال در سکانس هایی نیز بازی بدی از خود ارائه می دادند. این مورد را مخاطب به وضوح در بازی ساره بیات و کوروش تهامی می بیند. پژمان جمشیدی بازی قابل قبولی از خود ارائه می داد. در مقابل مهران غفوریان ایفای نقش ضعیفی داشت که کپی از کاراکترش در زخم کاری بود.

در ژانر معمایی و جنایی کشف حقیقت به مراحل پیوسته و منطقی نیاز دارد. محکوم در ابتدا به درستی آن را انجام داد، اما هر چه جلوتر رفت این روند را رها کرد. جست وجوی قاتل و مهیار به موضوعی دم دستی تبدیل شد. سازندگان تلاش کردند تا در دل داستان اصلی، ماجراهای دیگری را برای جذابیت روایت کنند، اما آنقدر این کار را ناهماهنگ انجام می دادند که تماشاگر با داستان همراه نشد مانند عشق نسرین به ادیب. مخاطب نمی فهمد چگونه یک نفر به این سرعت می تواند از عشق فارغ شود و دوباره عاشق شود. در واقع خرده روایات جای داستان اصلی را می گیرند. با این حال در قسمت های پایانی دوباره به سراغ قاتل و مهیار رفت اما نتیجه چیزی جز سکانس های بدون جذابیت از انواع قتل ها نیست.

در محکوم تا انتهای مسیر پیشرفتی در روایت نداشت. تکرار موقعیت ها و نبود سازماندهی در کنش ها باعث شد سریال ایستا باشد و نتواند مخاطب را جذب کند.در نهایت محکوم تا پایان فقط یک تراژدی سنگین بود که اثری چشم گیر نشد. سریالی که با شروع خوب نوید اثری جذاب در ژانر معمایی را می داد اما در انتها چیزی برای ارائه نداشت.