در حال حاضر از ناو فوجیان، به عنوان بزرگ ترین ناو هواپیمابر آسیا یاد می شود. این ناو چینی با بهره گیری از سیستم های پرتاب کاتوبار (CATOBAR)، و طراحی بومی از جهش بزرگی در توان نمایش قدرت چین خبر می دهد.

از سوی دیگر ناو یواس اس آبراهام لینکلن، یک ناو هسته ای از کلاس نیمیتز با برد عملیاتی جهانی و ناوگان هوایی بزرگ است. در این مقاله در نظر داریم تا این دو ناو هواپیمابر را از ابعاد مختلف با هم مقایسه کنیم.

فوجیان بزرگ ترین کشتی جنگی ساخته شده در تاریخ آسیا و بزرگ ترین ناو با پیشرانه غیرهسته ای متعارف در جهان است. ساخت این ناو چندین سال به طول انجامید و سیستم کاتوبار آن با پرتاب به کمک منجنیق و بازیابی با کابل مهار، برای اولین بار در چین جایگزین سکوهای Ski-jump که در ناوهای پیشین این کشور استفاده می شد، شده است.

ناو آبراهام لینکلن (CVN-72)، پنجمین ناو هواپیمابر هسته ای کلاس نیمیتز است که در سال 1989 میلادی وارد خدمت شد و با بیش از 90 فروند هواپیما و پنج هزار پرسنل در خدمت نیروی دریایی آمریکاست. این ناو با پیشرانه هسته ای می تواند بیش از 20 سال بدون سوخت گیری فعالیت کند.

فوجیان، سومین و بزرگ ترین ناو هواپیمابر نیروی دریایی ارتش چین و نخستین ناوی است که به طور کامل در داخل این کشور طراحی و ساخته شده و با وزن جابجایی تقریبی هشتاد تا 85 هزار تن و طول حدود 316 متر، از نظر اندازه، پیچیدگی و پتانسیل عملیاتی، از ناوهای لیائونینگ و شاندونگ پیشی گرفته است.

از سوی دیگر، ناو آبراهام لینکلن توسط شرکت کشتی سازی نیوپورت نیوز (هانتینگتون اینگالز فعلی) با استفاده از طراحی های آمریکا، رآکتورهای A4W وستینگهاوس و منجنیق های بخار ساخته شده که بازتاب دهنده مهندسی آمریکایی با زنجیره های تأمین جهانی است.

عملیات سوخت گیری و اورهال میان دوره ای (RCOH) که در سال 2017 میلادی انجام گرفت، این ناو را برای سازگاری با جنگنده های F-35C ارتقا داد.

ناو چینی دارای سه منجنیق الکترومغناطیسی است که ازنظر مفهومی مشابه سیستم EMALS به کار رفته در ناوهای کلاس جرالد آر. فورد آمریکاست. این منجنیق ها به فوجیان اجازه می دهد تا هواپیماهای سنگین تر و با سوخت کامل را به پرواز درآورد که به طور قابل توجهی باعث بهبود انعطاف پذیری مأموریت و تعداد دفعات برخاستن خواهد شدد. در سال 2025، چینی ها درعین حال جنگنده چندمنظوره J-15T، جنگنده پنهان کار J-35 و هواپیمای هشدار زودهنگام هوابرد KJ-600 را به پرواز درآوردند که این نشان دهنده آمادگی رزمی این ناو است.

در سوی دیگر، ناو آبراهام لینکلن دارای چهار منجنیق بخار است که توان جابجایی جت های سنگین تری مثل F/A-18 سوپر هورنت (با وزن برخاست 30 تن) و F-35C لایتنینگ 2 (31 تن)، به اضافه هواپیماهای C-2 گری هاند و E-2 هاوک آی را دارد.

سیستم پرتاب الکترومغناطیسی (EMALS) هم در جریان عملیات سوخت گیری و اورهال میان دوره ای به آن اضافه شد که پرتاب دقیق محموله های متنوع تا مجموع جابجایی 45 هزار کیلوگرم را امکان پذیر می سازد.

طراحی عرشه تخت و آشیانه های گسترش یافته فوجیان، امکان فرود بیش از 50 فروند هواپیما شامل جنگنده، هواپیمای هشدار زودهنگام، هلیکوپتر و پهپاد را برای این ناو چینی فراهم کرده است. بدین ترتیب این اولین باری است که چین می تواند یک بال هوایی واقعی را برای نمایش قدرت پایدار در فواصل دور از سواحل خود مستقر کند.

ناو آمریکایی از 60 تا 90 فروند هواپیما پشتیبانی می کند که شامل 44 جنگنده ضربتی سوپر هورنت و F-35C، 5 فروند هواپیمای جنگ الکترونیک EA-18G گرولر، 4 فروند E-2D هاوک آی، 9 فروند هلیکوپتر MH-60R/S سی هاک و هواپیماهای لجستیکی است و عرشه پروازی 4.5 هکتاری، 4 آسانسور و 2 آشیانه، انجام بیش از 120 سورتی پرواز روزانه از این ناو را میسر می سازد.

فوجیان درعین حال به رادارهای پیشرفته آرایه فازی فعال (AESA)، سیستم های جنگ الکترونیک و موشک های سطح به هوای کوتاه برد HQ-10 برای دفاع نزدیک مجهز است که توسط توپ های 30 میلی متری سیستم سلاح نزدیک (CIWS) پشتیبانی می شود. این ناو از سیستم پیشرانه متعارف (توربین های بخار با ژنراتورهای دیزل-الکتریک) استفاده می کند که پایداری و مداومت دریانوردی آن را محدود می کند.

عملیات سوخت گیری و اورهال میان دوره ای آبراهام لینکلن در سال 2017 علاوه بر توانمندسازی عملیات های F-35C، اتصال ماهواره ای استارلینک و یوتل ست (OneWeb LEO) با سرعت یک گیگابیت بر ثانیه را فراهم کرد. این ناو به عنوان اولین ناو مجهز به ترمینال های Kymeta u8، استانداردهای جدیدی را برای جنگ های ترکیبی در دریاهای مورد مناقشه تعیین کرده است.