خودروی مرسدس بنز 170 H که با نام خودروی موتور عقب شناخته می شود، یکی از مدل های منحصربه فرد در تاریخ صنعت خودرو است. نسخه ای از مدل کابریا-لیموزین این خودرو هم اکنون در موزه ملی اتومبیل و در قالب مجموعه مشهور شلومپف در شهر مولوز فرانسه نگهداری می شود.

این خودرو مجهز به یک پیشرانه 4 سیلندر 4 زمانه با حجم دقیق 1697 سی سی است. موتور مذکور توانایی تولید 38 اسب بخار قدرت را دارد که مرسدس بنز 170 H را به حداکثر سرعت 110 کیلومتر بر ساعت می رساند. ساختار موتور عقب در این مدل، تلاشی برای بهبود فضای داخلی و توزیع وزن در دهه 1930 میلادی بود.

تولید مرسدس بنز 170 H در بازه زمانی سال های 1935 تا 1939 انجام شد. در این دوره پنج ساله، تنها 1507 دستگاه از این خودرو ساخته و به بازار عرضه گردید. کمیاب بودن این مدل در کنار طراحی خاص بدنه در نسخه کابریا-لیموزین، آن را به یکی از سوژه های مورد علاقه مجموعه داران و پژوهشگران تاریخ معماری خودرو تبدیل کرده است.

موزه ملی اتومبیل فرانسه با نگهداری از این مدل، بخشی از تکامل مهندسی مرسدس بنز پیش از جنگ جهانی دوم را به نمایش گذاشته است. مدل 170 H در کنار سایر خودروهای کلاسیک این موزه، نشان دهنده دوران گذار طراحی بدنه از سبک های سنتی به فرم های آیرودینامیک تر در میانه قرن بیستم است.

این شباهت به هیچ عنوان تصادفی نیست زیرا فردیناند پورشه (طراح بیتل) قبل از پروژه فولکس واگن؛ برای مرسدس-بنز کار می کرد. روی خودروهای موتور عقب و آیرودینامیک تحقیق داشت و ایده هایی که در 170H دیده می شوند در واقع ادامه همان خط فکری هستند که بعدها در بیتل به بلوغ رسیدند.

زمان بندی معرفی این دو خودرو بسیار به هم نزدیک است؛ مرسدس بنز 170H در سال 1935 به تولید رسید، در حالی که پروژه فولکس واگن بیتل با نام KdF-Wagen در سال 1938 معرفی شد. این فاصله زمانی کوتاه نشان می دهد که مرسدس بنز عملاً چند سال زودتر ایده بدنه گرد و آیرودینامیک با موتور عقب را به صورت یک خودروی تولیدی آزمایش کرده بود؛ مفهومی که بعدها در فولکس واگن بیتل به شکلی کامل تر و موفق تر به ثمر نشست.