روزنامه کیهاندر سرمقاله خود نوشت: برخلاف پروپاگاندای غرب که هرگونه اقدام ایران در تنگه هرمز را نقض قوانین می خواند، بازخوانی دقیق کنوانسیون های بین المللی نشان می دهد که تهران برای بستن این آبراهه، حجت حقوقی تمام دارد.

هر چند شاید حقوقدانان غربی و سازمان های حقوقی که مزدور و جیره بگیر آمریکا هستند، جرئت بازخوانی آن را ندارند.

1- از کنوانسیون ژنو تا جاماییکا: بستن تنگه هرمز حق قانونی جمهوری اسلامی ایران است که در حقوق بین الملل با صراحت به آن تصریح شده است. توضیح آنکه مواد 14 تا 23 از کنوانسیون 1958 ژنو و مواد 17 تا 37 از کنوانسیون 1982 جاماییکا به موضوع دریای ساحلی و حق عبور کشتی ها اختصاص دارد. طبق بند 4 از ماده 14 کنوانسیون 1958، عبور و مرور تا جایی بی ضرر خواهد بود که به آرامش، نظم یا امنیت کشور ساحلی آسیب نرساند.

2- تشخیص با ایران است: نکته طلایی حقوقی اینجاست که طبق همین کنوانسیون ها، تشخیص بی ضرر بودن عبور کشتی ها بر عهده کشور ساحلی، یعنی ایران اسلامی، گذارده شده است. در بند یک از ماده 16 تصریح شده: کشور ساحلی می تواند اقدامات لازم را برای جلوگیری از عبور و مروری که بی ضرر نیست، به عمل آورد.

حال باید پرسید؛ وقتی آمریکا رسماً جنگ اقتصادی راه انداخته و صادرات نفت ما را تحریم می کند، و اخیراً جسارت کرده و با قشون کشی دریایی، چنگ و دندان نشان می دهد، آیا عبور نفتکش های حامی این جهان خوار از آب های ما، بی ضرر است؟ پاسخ قطعاً منفی است.

3- حق اقدام متقابل (REPRISAL): علاوه بر این، ایران می تواند با استناد به حق اقدام متقابل یا تلافی جویانه که در حقوق بین الملل به رسمیت شناخته شده است، تنگه هرمز را مسدود کند. وقتی دشمن شمشیر را از رو بسته، قرار نیست ما با لبخند دیپلماتیک از او پذیرایی کنیم. همان طور که دکتر ولایتی، مشاور رهبر انقلاب قبلاً در روسیه تاکید کردند: اگر ایران نتواند نفت خود را صادر کند، هیچ کشور دیگری در خلیج فارس هم قادر به صدور نفت خود نخواهد بود. این فرمول، هم قانونی است و هم انقلابی.

باید یادآور شد که پیشنهاد بستن تنگه هرمز، نه یک واکنش هیجانی و لحظه ای، بلکه راهبردی است که روزنامه کیهان بارها بر آن به عنوان یکی از گزینه های کلیدی و عقلانی ایران در مواجهه با تهدیدات نظامی و تروریسم اقتصادی آمریکا تأکید کرده است.

کیهان همواره در تحلیل های خود به این نکته مبنایی اشاره داشته است که وقتی دشمن با وقاحت تمام، تهدید نظامی می کند، دلیلی ندارد که امنیت انتقال انرژی برای متحدان و شرکای او فراهم باشد.