بن سلمان به پزشکیان گفته عربستان اجازه نخواهد داد از فضای هوایی یا خاکش برای هرگونه عملیات نظامی استفاده شود. عربستان اجازه هیچ گونه حمله ای از سوی هر طرفی، بدون توجه به مقصد آن، را نخواهد داد.

به گزارش انتخاب به نقل از الشرق الاوسط، در ادامه این مطلب آمده: عبدالرحمن الراشد، روزنامه نگار سعودی، سردبیر پیشین روزنامه الشرق الأوسط و مجله المجله و مدیر سابق شبکه العربیه در روزنامه الشرق الاوسط نوشت: خاکِ منطقه ی ما به اندازه ای از مین های قدیمی در خود دفن کرده که برای انفجارهای ناخواسته کافی است. منظور از این سخن، اختلاف عربستان و امارات در جنوب یمن نیست — هرچند آن هم یکی از پرونده های ملتهبِ امروز است که می توان با گفت وگوی مستقیم حل وفصلش کرد.

اما فراتر از مین ها، آنچه خطرناک تر است افزایش احتمال جنگ آمریکا و ایران و پیامدهای آن برای محیط پیرامونی ماست؛ به ویژه کشورهای شورای همکاری خلیج فارس که در صف اولِ صحنه ی این جنگ نشسته اند.

برای یادآوری باید گفت که این شورا بیش از چهار دهه پیش دقیقاً برای مقابله با همین خطر شکل گرفت. اما کشورهای عضو تصمیم گرفتند اهداف آن را از همکاری دفاعی فراتر ببرند و تقریباً به همه چیز گسترش دهند، حتی جزییات کوچکی مثل برچسب های شست وشوی لباس و پریزهای برق. این شورا تا حد زیادی تنها تجمع منطقه ای موفق به شمار می آید، هرچند این واقعیت مانع بروز اختلافات سیاسی نشده است.

روزی یکی از پژوهشگران با من بحث می کرد و می گفت این شورا بر پایه نفرت از ایران بنا شده است! البته این دقیق نیست. شورا در واقع در پس زمینه تهدیدهای تهران علیه کشورهای خلیج فارس و آغاز جنگ میان او و عراق تأسیس شد. با این حال، منطقه ی مشرف به ساحل غربی خلیج فارس به چارچوبی برای تنظیم روابط میان شش کشور خود نیاز داشت، حتی اگر خطر خارجی هم وجود نداشت؛ و کارهای بزرگ گاه در شرایطی ناخواسته متولد می شوند.

اتحادیه اروپا با توافقی بر سر زغال سنگ میان آلمان و فرانسه آغاز شد. اتحاد زغال سنگ دروازه ای برای توسعه روابط پس از جنگ جهانی بود و بعدها به شکل گیری اتحادیه بزرگ اروپا انجامید. کشورهای خلیج فارس هم بر سر همه چیز توافق نخواهند کرد، اما منفعت مشترک شان حفظ امنیت جمعی است. خطر ایران همواره نقشی در تقویت روابط درونی میان کشورهای شورا ایفا کرده است.

بیش از چهل سال طول کشید تا جمهوری اسلامی مسیر خود را اصلاح کند و به دنبال آشتی با ریاض برود. امروز تهران با خطری وجودی روبه روست که آن را میان دو گزینه قرار می دهد: یا دست کشیدن از پروژه 1979 که همان صدور انقلاب و رویارویی با جهان بود، یا پذیرش ریسک رویارویی سنگین.

شش پایتخت خلیج فارس می دانند که در جایگاهی نیستند که بتوانند از تهران حمایت کنند یا آن را تغییر دهند؛ موضوع بزرگ تر از آن هاست، اما پیامدهایش برایشان بسیار خطرناک است. اگر جنگی دربگیرد، سناریوهای زیادی ممکن است رخ دهد. خطرات عظیم است و حتی قابل مقایسه با حمله به عراق که سریع و آسان انجام شد، نیست. اگر حکومت ایران دوام بیاورد، با قدرت بازخواهد گشت.

همه دولت های خلیج فارس تصمیم گرفته اند در این روند وارد نشوند. این موضوع برای متحد آمریکایی شان ناامیدکننده نیست؛ چرا که ایالات متحده پایگاه های نظامی و توافقاتی با کشورهای شورا دارد و خود نیز ترجیح می دهد جبهه جنگ را گسترش ندهد، زیرا این کار مستلزم تلاش های دفاعی بیشتری خواهد بود. با وجود اشاره های ایران به احتمال هدف قرار دادن تأسیسات در کشورهای خلیج فارس، این سناریو بعید است اما غیرممکن نیست.