در حالی که ما انسان ها با پزشکی، رژیم های غذایی و تغییر سبک زندگی به دنبال طول عمر هستیم، این حیوانات به شکل طبیعی و بدون تلاش زیاد، با متابولیسم کند، زیستگاه های سرد یا توانایی بازسازی، مدت زمان هایی بسیار طولانی زندگی می کنند.

با پیشرفت علم در پژوهش های مربوط به رازهای پیری، داستان های آن ها هر بار با کشفیات جدید ما را شگفت زده می کند. از اعماق اقیانوس تا شن های بیابان، این حیوانات با زمان مقابله می کنند و یادآور می شوند که سرعت زندگی در موجودات بسیار متفاوت است.

در ادامه چند حیوان را معرفی کردیم که نه تنها یادگارهای زنده هستند، بلکه صدها سال بیشتر از انسان ها عمر می کنند:

کوسه های گرینلند در آب های قطب شمال زندگی می کنند و عمر آن ها به 400 تا 500 سال می رسد که طولانی ترین عمر میان مهره داران است. سرما متابولیسم آن ها را کند می کند و سبب می شود دیر بالغ شوند؛ ماده ها در 150 سالگی شروع به تولیدمثل می کنند. مطالعه ای در سال 2016 یکی از آن ها را با استفاده از پروتیین های لنز چشم 392ساله تخمین زد. حداکثر عمر انسان ها 122 سال است که در برابر این غول های کند و آرام رنگ می بازند. راز طول عمر آن ها زندگی در آب های سرد است که روند پیری را کند می کند.

یک صدف مینگ در زمان کشف و مرگش در سال 2006 حدودا 507 ساله بود. این صدف های دوکفه ای در دریاهای سرد به آرامی رشد می کنند، شکارچیان و استرس را کاهش می دهند. متابولیسم پایین و تولیدمثل نادر طول عمر آن ها را افزایش می دهد. آن ها در عمق 100 متری زندگی می کنند و به آرامی از فیلتر کردن غذا تغذیه می کنند. برخلاف میانگین 80 سال عمر انسان، آن ها قرن ها بدون دغدغه زندگی می کنند.

توتیاهای دریایی سرخ در سواحل کالیفرنیا به 200 سال عمر می رسند. لوله های ریز بدن آن ها را در برابر پوسیدگی محافظت می کند و متابولیسم کُند همراه با توانایی بازسازی، روند پیری را مهار می کند. مطالعه ای در سال 2003 روی توتیاهای بریتیش کلمبیا نشان داد عمر آن ها به 200 سال می رسد. آن ها بی وقفه جلبک ها را می خورند و به راحتی از انسان ها عمر طولانی تری دارند.

این موجودات 150 تا 200 سال عمر می کنند. اندازه بزرگ آن ها متابولیسم شان را کُند می کند و کمبود شکارچیان به بقاء آن ها کمک می کند. داروین توجه زیادی به شادابی آن ها داشت.

نهنگ های قطبی بیش از 200 سال عمر می کنند و بسیاری از پستانداران را پشت سر می گذارند. دانشمندان پروتیین های چشم یکی از آن ها را 211ساله تخمین زدند. شرایط زیستی مانند آب های سرد و ذخایر چربی به کُند شدن پیری آن ها کمک می کند. آن ها دیر متولد می شوند و آهسته زندگی می کنند. انسان ها در مقایسه با این غول های آرامی که در دریاهای یخی حرکت می کنند، بسیار عقب تر هستند.