رقابت های نیم فصل دوم لیگ برتر ایران به زودی شروع خواهد شد و تیم ها، 15 هفته ای برای محقق شدن اهداف شان وقت خواهند داشت. طبیعی است با توجه به جایگاه آن ها در جدول، این اهداف، هرگز مشترک و واحد نخواهد بود؛ همان قدر که تعدادی در بالای جدول برای رسیدن به جام قهرمانی در تلاش خواهند بود، در پایین، فانوس به دستان برای رهایی از کابوسی که تهدیدشان می کنند، دست وپا خواهند زد. وقتی صحبت از دسته دوم می شود، مهم ترین چهره ای که خودنمایی می کند مجتبی جباری است. بازیکن سابق باشگاه استقلال که با درخشش در میانه میدان لقب زیدان آسیا را هم برای خود به ارمغان آورد، این روزها هدایت باشگاه مس رفسنجان را به عهده گرفته؛ قعرنشین لیگ که برای بقا در 15 هفته آتی، کار سختی پیش رو دارد.

می خواهم زنده بمانم

مجتبی جباری برای معرفی شدن به عنوان یکی از مربیان آینده دار فوتبال ایران، ماموریت دشواری در پیش خواهد داشت. او پیش تر با قبول هدایت باشگاه استقلال و قهرمان کردن این تیم در جام حذفی، آن هم در فصلی پر از بحران، انگیزه هایش برای موفقیت را به رخ کشیده. با این حال، قبول مسئولیت در مس رفسنجان، آن هم با علم به اینکه مسی ها یکی از کاندیدای جدی سقوط هستند، چالش سختی برایش خواهد بود. مجتبی برای عبور موفق از این چالش یک راه بیشتر ندارد: تغییر ذهنیت تیم و برنده شدن.

جباری در 3 هفته مانده به پایان رقابت های لیگ در نیم فصل نخست، سکان هدایت این باشگاه را به دست گرفته و در این مدت فقط یک امتیاز کسب کرده. البته که 3 بازی دشوار با تیم های فولاد، گل گهر و پرسپولیس داشته و شاید انتظاری غیر از همین نتایجی هم که گرفت از او نمی رفت. حالا ولی داستان عوض می شود؛ او 15 هفته دست نخورده به علاوه چند هفته فرصت احیای تیمش را خواهد داشت تا با مس نونوار شده پا به میدان بگذارد. هدف او ساده است: زنده ماندن. مجتبی جباری باید مس رفسنجان را از انتهای جدول جدا کرده و حاشیه امنی برای تیم و احتمالا خودش به وجود بیاورد.

ورود به بازار

برای رقم زدن چنین مهمی، جباری کارهایش را استارت زده؛ او این روزها به سمت تیم های مدعی چرخیده تا بازیکنان نیمکت نشین که شانسی برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی را ندارند، به رفسنجان بکشاند؛ یک استراتژی درست که می تواند سروشکلی نو به مسِ رنگ ورو رفته این روزها بدهد. جباری به خوبی می داند برای عبور از بحرانی که در آن گیر آمده نیاز به بازیکنانی با ذهنیت متفاوت دارند. البته که در این مسیر به سمت بازیکنانی چرخیده که فرصتی برای خودنمایی در تیم های خودی نداشته و حالا 15 هفته دست نخورده پیش رو دارند تا با درخشش در تیم جباری، ثابت کنند درباره آن ها اشتباه بزرگی صورت گرفته. این موضوع می تواند معادله ای برد-برد برای طرفین باشد؛ هم مجتبی هنر مربیگری اش را به رخ می کشد و هم بازیکنان جدید سروسامانی به دوران حرفه ای شان داده و از انگ نیمکت نشین بودن، رها می شوند.