روزنامه هم میهن در سرمقاله خود نوشت: آقای پزشکیان هر ایرادی داشته باشد نوعی صداقت گفتاری دارد که به همان اندازه که مردم از آن استقبال می کنند، مورد پسند فضای رسمی سیاست در ایران نیست. فضای رسمی به پوشاندن بسیاری از واقعیت هایی که نامطلوب شناخته می شوند، عادت دارد. آنان گمان می کنند گفتن واقعیت سیاه نمایی است و به اصطلاح خودشان، بیان آنها توی دل مردم را خالی می کند و به سود دشمنان است.

این ذهنیت بغایت پس افتاده و ساده انگارانه است. این استدلال در شرایط خاص و استثنایی قابل پذیرش است؛ ولی متولیان سیاست رسمی آن را تعمیم می دهند و یکی از علل محدودیت دسترسی مردم به اطلاعات همین نگاه زیان بار است. پزشکیان تا حدی این فرهنگ و رفتار را نقض کرده است.

وی روز گذشته گفت: رشد دو درصدی بودجه به این معناست که دولت تا حد ممکن هزینه های خود را فشرده کرده است. ازیک سو، انتظار افزایش حقوق وجود دارد و از سوی دیگر، تأکید می شود مالیات افزایش نیابد، درحالیکه منابع درآمدی کشور محدود است و فروش نفت نیز با تحریم ها مواجه شده است. در چنین شرایطی، اگر واقع بینانه تصمیم نگیریم، خودمان کشور را به سمت بحران سوق می دهیم و سپس از پیامدهای آن گلایه می کنیم.

آقای پزشکیان صادقانه وضع موجود خود را گفته است، ولی این پذیرفتنی نیست. به این علت که ایشان محدودیت فروش نفت و تحریم ها را مفروض گرفته است، گویی که کاری برای آنها انجام نخواهد داد یا نمی تواند انجام دهد.

بله؛ این درست است که دولت پول ندارد و علت هم فروش نفت بر اثر تحریم و سایر عوارض تحریم است. ولی بیان این نکته رافع مسئولیت آقای رییس جمهور نیست البته ایشان مثل نمایندگانی نیستند که شانه خویش را از زیر بار مسئولیت تورم خالی کنند و غیرمسئولانه بگویند: ما هم معترض گرانی افسارگسیخته هستیم و دولت باید برای بهبود وضعیت مردم تلاش کند. معنای این حرف نمایندگان چنین است که مجلس در کشور آن اندازه بی خاصیت شده است که حتی نمی تواند مسئولیت سیاست مالی و پولی کشور را به عهده بگیرد.

با همین منطق، متقابلاً آقای پزشکیان نیز نمی توانند از زیر بار کوشش برای رفع تحریم ها شانه خالی کنند. هنگامی که وزیرخارجه این دولت از برکات تحریم سخن می گوید، طبیعی است که در ذهن مردم نیز چیزی جز مسئولیت ناپذیری و انفعال و نداشتن برنامه نقش نبندد. دولت باید برای حل روابط خارجی برنامه داشته باشد.

سیاست خارجی دیم نداریم که به انتظار باران حوادث نشسته اید. ایران برای احیای خود حتی چند ماه هم وقت ندارد؛ چه رسد به اینکه بخواهد به انتظار پایان دوره ترامپ بنشیند. مسئله این نیست که طرح پیشنهادی شما برای گفت وگو و حل مسائل موفق می شود یا نه؛ وظیفه حکومت است که فعال برخورد کند. درحالیکه نتانیاهو با فاصله های نه چندان زیاد در حال دیدار با ترامپ است؛ وزیرخارجه شما مشغول ایرانگردی و برشمردن منافع تحریم است.

بنابراین، انتظار می رود که خیلی رک و صریح درباره مهم ترین مسائل کشور به ویژه معضل سیاست خارجی و تحریم حرف بزنید. مسئله را به تسلیم تقلیل ندهید. آیا فکر می کنید زیان این بودجه ها کمتر از چیزی است که آن را تسلیم نامیده اید؟ مذاکرات دیپلماتیک صفر و یک نیست. مردم باید اعتماد کنند که درصدد حل مسئله هستید. به قول شاعر: به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل/ وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم.

بنابراین، باید با مردم صادق بود؛ ولی نه در موضوعات محدود. تاکید بر بخشی از حقیقت و نادیده گرفتن بخش های دیگر از صداقت به دور است. کمال صداقت در دروغ نگفتن نیست، دروغ نگفتن جزیی از صداقت است.

صداقت یعنی دروغ نگوییم، به علاوه همه حقیقت را بگوییم. اگر این گونه به صداقت نگاه کنیم، انتظار می رود که آقای پزشکیان حقایقی که به سیاست های رسمی در رفع تحریم ایران مربوط است را هم بگویند. رفع تحریم و حل روابط خارجی یکی از اهداف و وعده های گفتاری و انتخاباتی ایشان بوده است. برجسته کردن مسائل و امور دیگر، فرعی و کم اثر است.