جعفر گلابی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: پس از تحمیل بدترین و گسترده ترین تحریم های اقتصادی تاریخ به مردم شریف ایران توسط امریکا، تحمیل جدید دیگری صورت گرفته است که هم تکمیل کننده تحریم های قبلی است و هم فشار اصلی آن متوجه ذهن و روان مردم است. پس از جنگ 12 روزه، اسراییل با استفاده از انواع رسانه های وابسته و همراهی غول های تبلیغاتی جهانی تلاش آشکاری می کند که سایه جنگ از سر کشورمان بر نیفتد. افزون بر آن وقتی احساس می کند تبلیغاتش در حال رنگ باختن است دست به تحرکات نمایشی و دیپلماتیک می زند، هواپیمایی به هوا می فرستد، سفری به امریکا صورت می دهد و خلاصه پیام جنگ را زنده نگه می دارد. این معنا خسارات اقتصادی روشنی به همراه دارد، ضمن اینکه به روح و روان مردم آسیب می زند.

به نظر نمی رسد در ایران کسی چنین شرایطی را بپسندد و متوجه خسارات بسیارش نباشد، لذا باید با قدرت به این جنگ روانی خاتمه داد. اما چگونه؟ آقای ظریف چند هفته پیش در کنفرانسی در دوحه به درستی اعلام کرد که ما از دوستان عرب خود گلایه داریم. در مقابل هزینه کردهای ما در حمایت از گروه های مقاومت فلسطینی هیچ تیری به نفع ما شلیک نشد... واقعا ما این درد را کجا ببریم که تهدید اصلی و تاریخی اسراییل متوجه اعراب است، بر بخشی از سرزمین های عربی ازجمله اردن، سوریه، مصر، عربستان و عراق ادعای ارضی دارد و ایران تنها کشور غیر عرب است که از زمان تشکیل این کشور عملا به کمک اعراب شتافته و با این حال انواع بی مهری ها و حتی دشمنی ها را از آنها دیده است؟

اسراییل افزون بر ترور های ناجوانمردانه دانشمندان مان طی 12 روز با همراهی و پشتیبانی امریکا و ناتو هزاران بمب و موشک بر سر کشورمان فرو ریخت اما اعراب به جز محکومیت لفظی چه کردند؟ آنها جرات حمایت نظامی را نداشته و ندارند، آیا توانستند حریم هوایی خود را روی هواپیماهای متجاوز اسراییل و امریکا ببندند؟ این کار پیشکش، آیا در اوج تحریم های اقتصادی کمک مالی به ایران کردند؟ مال شان ارزانی خودشان آیا اجازه دادند در کشورهای عربی مردم در حمایت از ایران راهپیمایی کنند؟

در چنین شرایطی گلایه آقای ظریف از برادران عرب ابعاد عظیم تاریخی به خود می گیرد و این سوال توفانی را ایجاد می کند که در برابر این همه ناجوانمردی کنش اخلاقی ملت ایران تا کجا باید ادامه پیدا کند و یک ملت بزرگ و شریف و مقتدر اما تنها تا کجا باید فداکاری کند؟ راستی تاکنون دولت های عرب از خود پرسیده اند که اگر مانع بزرگ ایران در مقابل اسراییل نبود صهیونیست ها تاکنون چه بلایی بر سرشان می آوردند؟ در همین لبنان مگر تا چند دهه پیش هر وقت ارتش اسراییل اراده می کرد با استارت زدن به تانک هایش تا بیروت پیش نمی رفت؟ حالا وزیر خارجه لبنان که وجود دولتش مدیون ایران است برای آمدن به تهران ناز می کند!! آیا رفتار کنونی اسراییل با سوریه، اعراب را به فکر وانمی دارد، اینان کی باید قدر ایران بزرگ را بدانند؟

بگذریم، ملت ایران تا همین جا بیش از وظیفه اخلاقی و اسلامی خود در صیانت از ملت های منطقه کوشیده و هزینه داده است. اکنون آرامشی که حق اوست باید استیفا شود.

ما باید ترک مخاصمه را به اسراییل تحمیل کنیم. من جوانب حقوق بین المللش را نمی دانم ولی وزارت خارجه می تواند طی طرحی با هدف رفع حالت نه جنگ، نه صلح به سازمان های بین المللی مراجعه کند واراده تهران را به تل آویو تحمیل نماید. رهبر فقید انقلاب هیچ گاه به کار گیری نیروی نظامی برای حل همیشگی معضل اسراییل را در کلام شان نیاورد و رهبر انقلاب هم راه حل نهایی مشکل را همه پرسی از همه ساکنان بومی منطقه فلسطین اعلام کرده اند.

بر این اساس ما می توانیم تا رسیدن به این نقطه و شکل گیری یک اجماع میان کشورهای اسلامی خطر تجاوزگری اسراییل علیه کشورمان را منتفی کنیم. حالت کنونی میان ایران و اسراییل که حتی یک آتش بس مکتوب نیست، نمی تواند در درازمدت ادامه پیدا کند. به نظر می رسد اگر وزارت خارجه ابتکار عمل تازه ای در این رابطه داشته باشد علاوه بر سندیت بخشیدن به عدم تعرض اسراییل به ایران می تواند امتیازاتی از قبیل رفع برخی تحریم ها را بگیرد. در اوج مشکلات اقتصادی و انواع خطرهای پیرامونی نیاز به ابتکار عمل و انعطاف هوشمندانه و مانور سیاسی یک انتخاب نیست، یک ضرورت است.

اگر تهران در این رابطه سیاستی هوشمندانه در پیش بگیرد در صورت تخطی اسراییل افزون بر همراهی افکار عمومی جهان خشم ملت ایران با قدرتی چندبرابر روزهای جنگ بر سرش فرود خواهد آمد. نباید اجازه داد اهدافی که اسراییل و امریکا از طریق جنگ نتوانستند به دست بیاورند از طریق افزودن فشارها و فرسایش منابع مادی و معنوی کشور حاصل کنند.

تحمیل و تضمین عدم تعرض نظامی خصوصا از طرف یک دولت متجاوز مستلزم شناسایی رسمی اسراییل نیست. کارشناسان حقوق بین الملل می توانند برای این حالت راهی قابل اتکا خصوصا با محوریت سازمان ملل پیدا کنند و تحمیل مضاعفی که ظالمانه بر ایران روا داشته می شود را برطرف سازند.

در برابر این همه ناجوانمردی کنش اخلاقی ملت ایران تا کجا باید ادامه پیدا کند و یک ملت بزرگ و شریف و مقتدر اما تنها تا کجا باید فداکاری کند؟ راستی تاکنون دولت های عرب از خود پرسیده اند که اگر مانع بزرگ ایران در مقابل اسراییل نبود صهیونیست ها تاکنون چه بلایی بر سرشان می آوردند؟ در همین لبنان مگر تا چند دهه پیش هر وقت ارتش اسراییل اراده می کرد با استارت زدن به تانک هایش تا بیروت پیش نمی رفت؟ حالا وزیر خارجه لبنان که وجود دولتش مدیون ایران است برای آمدن به تهران ناز می کند!! آیا رفتار کنونی اسراییل با سوریه، اعراب را به فکر وانمی دارد، اینان کی باید قدر ایران بزرگ را بدانند؟

بگذریم، ملت ایران تا همین جا بیش از وظیفه اخلاقی و اسلامی خود در صیانت از ملت های منطقه کوشیده و هزینه داده است. اکنون آرامشی که حق اوست باید استیفا شود.

ما باید ترک مخاصمه را به اسراییل تحمیل کنیم. من جوانب حقوق بین المللش را نمی دانم ولی وزارت خارجه می تواند طی طرحی با هدف رفع حالت نه جنگ، نه صلح به سازمان های بین المللی مراجعه کند واراده تهران را به تل آویو تحمیل نماید. رهبر فقید انقلاب هیچ گاه به کار گیری نیروی نظامی برای حل همیشگی معضل اسراییل را در کلام شان نیاورد و رهبر انقلاب هم راه حل نهایی مشکل را همه پرسی از همه ساکنان بومی منطقه فلسطین اعلام کرده اند. بر این اساس ما می توانیم تا رسیدن به این نقطه و شکل گیری یک اجماع میان کشورهای اسلامی خطر تجاوزگری اسراییل علیه کشورمان را منتفی کنیم. حالت کنونی میان ایران و اسراییل که حتی یک آتش بس مکتوب نیست، نمی تواند در درازمدت ادامه پیدا کند.

به نظر می رسد اگر وزارت خارجه ابتکار عمل تازه ای در این رابطه داشته باشد علاوه بر سندیت بخشیدن به عدم تعرض اسراییل به ایران می تواند امتیازاتی از قبیل رفع برخی تحریم ها را بگیرد. در اوج مشکلات اقتصادی و انواع خطرهای پیرامونی نیاز به ابتکار عمل و انعطاف هوشمندانه و مانور سیاسی یک انتخاب نیست، یک ضرورت است.

اگر تهران در این رابطه سیاستی هوشمندانه در پیش بگیرد در صورت تخطی اسراییل افزون بر همراهی افکار عمومی جهان خشم ملت ایران با قدرتی چندبرابر روزهای جنگ بر سرش فرود خواهد آمد. نباید اجازه داد اهدافی که اسراییل و امریکا از طریق جنگ نتوانستند به دست بیاورند از طریق افزودن فشارها و فرسایش منابع مادی و معنوی کشور حاصل کنند. تحمیل و تضمین عدم تعرض نظامی خصوصا از طرف یک دولت متجاوز مستلزم شناسایی رسمی اسراییل نیست. کارشناسان حقوق بین الملل می توانند برای این حالت راهی قابل اتکا خصوصا با محوریت سازمان ملل پیدا کنند و تحمیل مضاعفی که ظالمانه بر ایران روا داشته می شود را برطرف سازند.