محل ورودی تنها هرم شناور مصر که به نام فرعون مصری، سنوسرت دوم نام گذاری شده، بیش از نیم قرن باستان شناسان را سردرگم کرده بود، اما آنچه در روستای کارگرانِ نزدیک به آن کشف شد، در واقع داستان اصلی را شکل می دهد.

این مجموعه ی هرمی در الاهون در 80 کیلومتری جنوب قاهره قرار دارد و در دوران دودمان دوازدهم برای فرعون سنوسرت دوم ساخته شد. سازه ی هرم از خشت خام تشکیل شده و دارای هسته ای از دیوارهای سنگی برای تضمین پایداری و ستون هایی از سنگ آهک است.

بقایای هرم سنوسرت دوم

پیرامون این هرم خندقی عظیم حفر شده بود که به گفته ی پژوهشگران با آب پر می شده است. این کار جلوه ای ایجاد می کرد که گویی سازه به تنهایی در میان پهنه ای از آب قرار دارد، حال آنکه در واقع این خندق برای جلوگیری از نفوذ آب به هرم طراحی شده بود و با شن پر می شد تا آب باران را جذب کند.

هرم سنوسرت دوم نخستین بار در دهه ی 1840 میلادی، در قالب پژوهش های علمی، توسط کارل ریچارد لپسیوس، مصرشناس پروسی بازدید شد که بررسی کوتاه باستان شناختی از این منطقه انجام داد. اما تا 50 سال بعد، کاوش های کامل در این محل انجام نشد. این کاوش ها را فلیندِرز پتری، مصرشناس بریتانیایی انجام داد که ماه ها به طور ناموفق در جست وجوی ورودی هرم در جبهه ی شمالی سازه بود.

تابوت سنوسرت دوم در اتاقک تدفین

با این حال، فرعون مصری گویا به دلایل مذهبی و برای بازداشتن غارتگران مقبره ها، به جای پیروی از سنت همیشگی دوره ی پادشاهی کهن، یعنی ساخت راهرویی در سمت شمال، ورودی باریک و عمودی هرم را زیر آرامگاه یک شاهزاده در شرقِ ضلع جنوبی هرم ایجاد کرده بود.

سازندگان هرم عظیم سنوسرت دوم حتی معبد کوچک و متداولی را هم در جبهه ی شمالی بنا کرده بودند؛ بخشی که همواره ورودی را پنهان می کرد. پتری سرانجام ورودی را یافت، زمانی که کارگرانی که مشغول پاک سازی مقبره های اشراف در آن نزدیکی بودند، به تونل کوچکی در انتهای چاهی به عمق 12 متر برخوردند، تونلی که به تالار تدفین سلطنتی راه داشت.

هرم سنوسرت دوم یا هرم شناور

شاید مهم ترین کشفی که پتری و گروهش انجام دادند، نه ورودی هرم، بلکه روستای مجاور آن بود؛ روستایی که محل سکونت کارگرانی بود که سازه ی عظیم سنوسرت دوم را بنا کردند و آیین تدفینی شاه را پشتیبانی می کردند.

این روستا که پتری آن را کاهون نامید، کمابیش800 متر با هرم فرعون فاصله دارد. هنگام کشف، بیشتر ساختمان های آن تا ارتفاع سقف سالم مانده بودند.

با این حال، تمامی ساختمان ها در جریان حفاری تخریب شدند؛ حفاری ای که به شکل نوارهای متوالی در امتداد طول روستا انجام شد. پس از پاک سازی، نقشه برداری و ترسیم هر نوار، نوار بعدی حفاری می شد و آوار آن در نوار قبلی ریخته می شد. در نتیجه، امروزه این محوطه چیز زیادی برای نمایش ندارد.

این کاوش ها در دو مرحله انجام شدند: مرحله ی نخست از سال 1888 تا 1890 و مرحله ی دوم در سال 1914. در این حفاری ها شمار بسیار زیادی از اشیاء مربوط به زندگی روزمره ی خانه های کارگران از جمله ابزارها کشف شدند.

از جمله یافته ها، جعبه های چوبی بود که زیر کف خانه ها دفن شده بودند. هنگامی که این جعبه ها باز شدند، درون شان اسکلت نوزادان یافت شد؛ گاه دو یا سه نوزاد در یک جعبه که سن آن ها در زمان مرگ تنها چند ماه بود. این باور وجود دارد که پتری این بقایا را دوباره در بیابان به خاک سپرده است.