آخرین ارزیابی ها نشان می دهد ماهواره کوثر پس از تثبیت پایداری مداری و ارتقای لینک های مخابراتی، وارد فاز مدیریت انرژی و بهره برداری عملیاتی شده است و تیم فنی این پروژه، پروژه کوثر 1.7 را نیز با هدف ارتقای دوربین و توسعه فناوری های ماهواره ای به طور همزمان در دست اجرا قرار دادند.

به گزارش ایسنا، دکتر حسین شهرابی، مدیرعامل یک شرکت دانش بنیان و مجری پروژه های فضایی، درباره آخرین وضعیت ماهواره کوثر گفت: شرایط نسخه ارتقایافته ماهواره کوثر از نظر لینک های ارتباطی به طور قابل توجهی بهبود یافته است؛ به گونه ای که ارتباط ما در حوزه دریافت اطلاعات ماهواره به صورت تله متری ارتقاء پیدا کرده و هم زمان شاهد بهبود محسوسی در ارسال داده و فرمان به ماهواره هستیم.

وی اظهار کرد: تقریباً در هر بازه ای که امکان رؤیت ماهواره فراهم بوده، توانسته ایم هم داده های تله متری را دریافت کنیم و هم فرامین لازم را ارسال کنیم. حجم داده های دریافت شده تا این مقطع، به مراتب بیشتر از پرتاب های قبلی ما بوده است.

شهرابی با اشاره به فرآیند کنترل وضعیت ماهواره کوثر، افزود: با اعمال فرمان های کنترلی، چرخش های ناخواسته ماهواره حذف شده و از این منظر، پایداری مداری ماهواره تثبیت شده است. این پایداری عمدتاً ناشی از کنترل صحیح جهت گیری و جلوگیری از حرکات اضافی ماهواره است.

وی درباره مراحل بعدی این مأموریت، گفت: گام بعدی، تنظیم دقیق ماهواره به سمت زمین و هم زمان حفظ تراز انرژی است. تیم فنی در این بازه، فرآیند کالیبراسیون جهت گیری ماهواره را انجام می دهد تا از بروز ناترازی انرژی جلوگیری شود و پایداری به طور کامل حفظ شود.

وی افزود: بر همین اساس، تیم فنی در حال مدیریت دقیق وضعیت انرژی است و آخرین اقدام انجام شده، قرار دادن ماهواره در مود شارژ بوده است. پس از تکمیل این مرحله، فرآیندهای بهره برداری و درگیری عملیاتی دوباره از سر گرفته می شود.

شهرابی در پاسخ به پرسشی درباره تدابیر اندیشیده شده برای جلوگیری از ناترازی انرژی در نسخه ارتقایافته کوثر، گفت: نسبت به گزینه های قبلی، کل بدنه ماهواره به سلول های خورشیدی مجهز شده است و این اقدام کمک کرده مشکل ناترازی انرژی که در پروژه های پیشین وجود داشت، تا حد زیادی برطرف شود، هرچند این شرایط به طور صددرصدی ایده آل نیست.

وی افزود: همچنان لازم است قرارگیری ماهواره به سمت زمین به گونه ای تنظیم شود که در حین انجام مأموریت، از نظر تأمین توان الکتریکی مشکلی ایجاد نشود.

مدیرعامل این شرکت دانش بنیان در پاسخ به این پرسش که دریافت داده ها صرفاً از ایستگاه زمینی این مجموعه انجام شده یا از شبکه ایستگاه های زمینی کشور، گفت: دریافت داده ها هم از ایستگاه زمینی خودمان انجام شده و هم به صورت ترکیبی از سایر ایستگاه های زمینی کشور استفاده کرده ایم.

وی در ادامه درباره برنامه های آتی پروژه های فضایی، افزود: به صورت هم زمان، پروژه کوثر 1.7 را نیز پیش می بریم که در آن بهبود تفکیک پذیری سامانه دوربین و برخی مؤلفه های انتقال مداری مدنظر قرار دارد.

شهرابی گفت: به طور موازی، موضوع تکثیر ماهواره ها را نیز دنبال می کنیم و تلاش داریم مقدمات لازم برای عملیاتی شدن این فرآیند را فراهم کنیم.

وی با تأکید بر اینکه ماهواره های پرتاب شده صرفاً جنبه تحقیقاتی ندارند، اظهار کرد: ما این مأموریت ها را نمایش فناوری در مدار و در عین حال فناوری ماهواره عملیاتی می دانیم. به این معنا که هرچند احتمال بروز برخی ایرادها وجود دارد، اما پیش از هر چیز تلاش می کنیم این ایرادهای احتمالی شناسایی و برطرف شوند.

شهرابی افزود: همین ماهواره ای که اکنون در مدار قرار دارد، برای ما تعهد عملیاتی ایجاد کرده و خود را موظف می دانیم مأموریت آن را به طور کامل اجرا کنیم.

مدیرعامل این شرکت دانش بنیان تصریح کرد: البته باید واقع بین بود؛ این پروژه ها بدون ریسک نیستند و همانند پروژه های تحقیقاتی، ریسک های خاص خود را دارند، اما هدف نهایی، دستیابی به فناوری عملیاتی است.

وی درباره هزینه های پرتاب ماهواره ها، گفت: تلاش کرده ایم گزینه هایی را انتخاب کنیم که از نظر اقتصادی مقرون به صرفه باشند و این موضوع یکی از معیارهای اصلی ما بوده است.

شهرابی افزود: قراردادهای این حوزه توسط خود مجموعه منعقد شده و حمایت مستقیمی دریافت نکرده ایم، اما موضوع تضمین خرید تصاویر ماهواره ای که از سوی سازمان فضایی مطرح شده، همچنان برای ماهواره کوثر در حال پیگیری است.

یکشنبه 7 دی 1404 (28 دسامبر 2025)، جمهوری اسلامی ایران یکی از بزرگترین و مهمترین مأموریت های فضایی خود را رقم زد؛ همزمان سه ماهواره ایرانی نسخه ارتقا ءیافته کوثر ، ظفر2 و پایا را از پایگاه فضایی وستوچنی در روسیه با استفاده از ماهواره بر روسی سایوز به فضا پرتاب کرد. این پرتاب در پایگاه فضایی وستوچنی در دورترین نقطه شرقی روسیه انجام شد.

این ماهواره ها در ارتفاع حدود 500 کیلومتر از سطح زمین قرار گرفتند؛ مداری که برای سنجش از دور، تصویربرداری زمینی و داده های کاربردی مناسب است و در عین حال امکان ارتباط و انتقال داده های سریع با ایستگاه های زمینی را فراهم می کند.