فرارو- اگرچه بسیاری از والدین نگران فاصله گرفتن فرزندانشان در نوجوانی و بزرگسالی هستند، یافته ها نشان می دهد رفتارهای ساده اما آگاهانه در کودکی می تواند پایه ی رابطه ای نزدیک و ماندگار را بسازد.

به نقل از سی ان بی سی، تقریباً همه ی والدین آرزو دارند فرزندشان سال ها بعد هم با آن ها در ارتباط بماند؛ برای دیدار و وقت گذرانی، برای گفتن موفقیت ها و شکست ها و برای گرفتن راهنمایی در بزنگاه های زندگی. این نزدیکیِ پایدار، برخلاف تصور رایج، اتفاقی یا صرفاً حاصل خوش شانسی نیست، بلکه ریشه در سال های اولیه ی رشد کودک دارد.

پژوهش ها در حوزه ی فرزندپروری آگاهانه نشان می دهد صمیمیت عمیق میان والد و فرزند، از دل لحظه های کوچک و روزمره شکل می گیرد؛ لحظه هایی که به کودک می آموزند آیا می تواند در کنار والدینش، همان طور که هست، احساس امنیت کند یا نه. تجربه ی کار با صدها کودک و خانواده نشان می دهد رابطه ای که تا نوجوانی و بزرگسالی دوام می آورد، حاصل مجموعه ای از رفتارهای ساده اما پیوسته است.

در ادامه، هفت اصل کلیدی مطرح می شود که اگر از سنین پایین در فرزندپروری جدی گرفته شوند، می توانند پایه ی رابطه ای سالم، امن و ماندگار را بسازند.

کودکان معمولاً در حد انتظاری که از آن ها می رود رشد می کنند. وقتی والدین مدام رفتار کودک را کنترل، اصلاح یا زیر ذره بین می برند، نتیجه اغلب چیزی جز دلخوری، مقاومت یا پنهان کاری نیست. در مقابل، اعتماد زودهنگام و مداوم به کودک پیام روشنی می دهد: تو توانمند هستی و من به تو باور دارم.

جملاتی ساده مثل بهت اعتماد دارم یا اگر جایی به مشکل خوردی، می تونی بیای پیش من به تدریج تبدیل به ستون اصلی رابطه می شود؛ ستونی که در سال های پیچیده تر زندگی، کودک (و بعدتر نوجوان و بزرگسال) به آن تکیه خواهد کرد.

اگر می خواهید فرزندتان در نوجوانی هم سراغ شما بیاید، باید از همان ابتدا یاد بگیرد که دنیای درونی اش نزد شما امن است. وقتی گریه، ترس، خشم یا ناامیدی کودک سرکوب می شود یا بی اهمیت جلوه داده می شود، او کم کم یاد می گیرد این احساسات را پنهان کند.

اعتباردادن به احساسات می تواند با جمله هایی ساده آغاز شود: هر احساسی که داری این جا پذیرفته است. امنیت عاطفی امروز، زمینه ساز صراحت و نزدیکی عاطفی در آینده خواهد بود.

بسیاری از کودکان زمانی از والدین فاصله می گیرند که احساس می کنند زیر فشار انتظارات آن ها خفه شده اند. تلاش برای قالب ریزی شخصیت کودک بر اساس خواسته ها یا رؤیاهای والدین، اغلب نتیجه ی معکوس دارد.

به کودک اجازه دهید کنجکاو، پرسر وصدا یا حتی عجیب باشد. کودکانی که احساس می کنند اجازه دارند خودشان باشند، در سال های بعد هم ارتباط نزدیک تری با والدینی حفظ می کنند که این آزادی را به آن ها داده اند.

پذیرش به معنای موافقت با همه چیز نیست. پذیرش یعنی انتقال این پیام که تو همان طور که هستی، دوست داشتنی و پذیرفته شده ای . کودکانی که فقط بخش های راحت شخصیتشان پذیرفته می شود، یاد می گیرند بخش های دیگر خود را پنهان کنند.

وقتی کودک از همان ابتدا احساس کند تمام هویت او جا دارد، در آینده کمتر نیاز به پنهان کاری یا فاصله گرفتن خواهد داشت.

قوی ترین روابط والد فرزندی بر پایه ی ترمیم ساخته می شوند، نه بی نقص بودن. به جای جمله هایی مثل متأسفم که این طور احساس می کنی ، مسئولیت واقعی را بپذیرید: ببخشید، حق با تو بود، سزاوار این برخورد نبودی. سعی می کنم بهتر عمل کنم.

چنین رفتاری به کودک می آموزد که اشتباه ها رابطه را نابود نمی کنند و می توان بعد از تنش، دوباره به هم نزدیک شد.

کودکان زمانی که احساس می کنند شنیده نمی شوند، به تدریج سکوت را ترجیح می دهند. اغلب وقتی کودک از ترس یا ناراحتی حرف می زند، دنبال راه حل فوری نیست؛ او به دنبال ارتباط است.

به جای ارائه ی سریع نصیحت یا راهکار، جمله ای ساده اما قدرتمند بگویید: بیشتر برام توضیح بده. همین گوش دادن فعال پلی می سازد که کودک در سال های بعد هم حاضر است بارها از آن عبور کند.

اگر کودک یاد بگیرد که مخالفت با والدین مساوی است با تنبیه، دعوا یا قطع محبت، در آینده صداقت را کنار می گذارد. نزدیکی سالم نیازمند آزادی عاطفی است.

وقتی فرزندتان نظر متفاوتی دارد، به جای کنترل، با کنجکاوی واکنش نشان دهید. به او بیاموزید که گفتن حقیقت امن است و هرگز پیوند عاطفی شما را تهدید نمی کند.

در نهایت، رابطه ای که تا بزرگسالی دوام می آورد، نه با اقتدار افراطی ساخته می شود و نه با رهاشدگی، بلکه با اعتماد، پذیرش و امنیت عاطفی. این سرمایه گذاریِ آرام و پیوسته در سال های اولیه، ثمره ای می دهد که دهه ها بعد هم ادامه خواهد داشت.