تصاویر تازه ای که به تازگی منتشر شده اند، پرده از یکی از جاه طلبانه ترین پروژه های نظامی چین برداشته اند؛ هواپیمایی رادارگریز و بدون سرنشین که به نظر می رسد برای ایفای نقش یک بمب افکن دوربرد میان قاره ای طراحی شده و می تواند معادلات بازدارندگی جهانی را دستخوش تغییر کند.

آنچه تا دیروز تنها در حد گمانه زنی تحلیلگران نظامی بود، حالا با شواهد جدیدی رنگ واقعیت گرفته است. نخستین تصاویر واضح از این پرنده مرموز، وجود دو محفظه داخلی حمل سلاح را تایید می کنند که نشانه ای آشکار از ماموریت تهاجمی و راهبردی آن است. این هواپیما نخستین بار در اواسط ماه ژوئن و در تصاویر ماهواره ای از یک پایگاه آزمایشی نیروی هوایی چین در نزدیکی مالان در استان سین کیانگ شناسایی شد و در 19 اکتبر برای اولین بار در حال پرواز دیده شد.

به نظر می رسد که این بمب افکن بدون سرنشین عصاره سال ها سرمایه گذاری چین در حوزه فناوری رادارگریزی باشد. پیشرفت هایی که پیش تر در جنگنده های نسل پنجم J-20 و J-35، پروژه های در حال آزمایش نسل ششم و همچنین پهپادهای بال دیس دوربردی مانند CH-7 دیده شده بودند، حالا در قالب یک پلتفرم راهبردی دوربرد تجمیع شده اند. طراحی بال دیس و بدنه یکپارچه نشان می دهد که پنهان ماندن از دید رادارها یکی از اولویت های اصلی این پروژه بوده است.

چین تاکنون فاقد یک بمب افکن واقعی میان قاره ای بوده و ستون فقرات ناوگان بمب افکن خود را بر مدل میان برد H-6 بنا کرده است. هرچند H-6 توان شلیک موشک های دوربردی را دارد که حتی می توانند اهدافی در خاک ایالات متحده را تهدید کنند، اما ذات این هواپیما همچنان محدود به یک پلتفرم قدیمی تر است.

افزایش برد عملیاتی H-6 با موتورهای کم مصرف تر، پشتیبانی تانکرهای سوخت رسان YY-20 و حتی استفاده از پایگاه های روسیه برای سوخت گیری، تنها راه حل های موقت بوده اند. دستیابی به یک بمب افکن میان قاره ای رادارگریز این وابستگی ها را کاهش داده و توان بازدارندگی هسته ای و متعارف چین را به سطحی کاملا جدید ارتقا می دهد.

در حال حاضر، تنها بمب افکن میان قاره ای که به طور انبوه تولید می شود، Tu-160M روسیه است؛ هواپیمایی قدرتمند که فاقد ویژگی های پیشرفته پنهان کاری است. با ورود بمب افکن های بال دیس و رادارگریز چین و آمریکا به صحنه، این غول روسی به تدریج از نظر فناوری در حاشیه قرار خواهد گرفت.

برتری اصلی این نسل جدید نه فقط در برد و ظرفیت حمل سلاح، بلکه در کاهش احتمال شناسایی، افزایش بقا در عمق خاک دشمن و کوتاه کردن زمان هشدار در حملات راهبردی نهفته است؛ مزایایی که نقش تعیین کننده ای در جنگ های مدرن دارند.

ایالات متحده در حال حاضر تنها بمب افکن رادارگریز عملیاتی خود، یعنی B-2 Spirit را در اختیار دارد؛ هواپیمایی که فناوری آن به دهه 1980 بازمی گردد. تعداد محدود، هزینه نگهداری بالا و نرخ آمادگی نه چندان مطلوب، کارایی این ناوگان را کاهش داده است.

جایگزین آن، B-21 Raider، اگرچه مدرن تر و مقرون به صرفه تر طراحی شده، اما ابعاد کوچک تر و ظرفیت حمل سلاح و برد کمتر آن نتیجه مصالحه هایی است که برای تولید انبوه و کاهش هزینه ها انجام شده اند. در این میان، بمب افکن بدون سرنشین چین ظاهرا مسیری متفاوت را برگزیده است.

بر اساس برآوردها، این پرنده جدید چینی تنها یک بمب افکن ساده نخواهد بود. انتظار می رود همانند B-21 توانایی انجام ماموریت های متنوعی از جمله شناسایی، پشتیبانی ارتباطی و حتی نقش هایی در نبرد هوایی و عملیات های دریایی دوربرد را داشته باشد.

نکته قابل توجه ابعاد بزرگ تر آن است؛ طول بال هایی هم تراز با B-2 و ظرفیتی که احتمالا از همتای آمریکایی اش فراتر می رود. هنوز مشخص نیست که آیا این هواپیما تنها گزینه دوربرد چین خواهد بود یا نسخه ای سرنشین دار نیز به طور موازی در حال توسعه است، اما آنچه مسلم است، پکن با این پروژه گامی بلند برای تثبیت جایگاه خود در باشگاه قدرت های بمب افکن میان قاره ای برداشته است.