تصور کنید صبح زود است. جاده چالوس هنوز بیدار نشده، مه نازکی روی آسفالت نشسته و صدای رودخانه از پایین دره می آید. شما روی یک هوندا گلد وینگ نشسته اید؛ موتوری که بیشتر شبیه یک کشتی کروز زمینی است تا یک موتورسیکلت. استارت می زنید، پیشرانه شش سیلندر نرم و بی ادعا جان می گیرد، نه فریاد می کشد، نه عربده می زند؛ فقط نفس می کشد. اینجا دیگر بحث سرعت و شتاب نیست، اینجا داستان سفر است؛ سفری که خودِ مسیر، هدف اصلی آن است.

هوندا گلد وینگ از همان ابتدا برای همین فلسفه ساخته شد. فلسفه ای متفاوت با اکثر موتورسیکلت ها. اگر خیلی از موتورهای دنیا برای هیجان لحظه ای، شتاب ناگهانی و آدرنالین طراحی شده اند، گلد وینگ برای ادامه دادن ساخته شده؛ برای ساعت ها راندن، برای بلعیدن کیلومترها بدون خستگی، برای این که جاده تمام شود اما تو نه. این تفاوت، چیزی نیست که در کاتالوگ یا جدول مشخصات فنی کامل توضیح داده شود؛ باید سوارش شوی تا بفهمی.

داستان گلد وینگ به اوایل دهه 1970 میلادی برمی گردد؛ دورانی که بازار موتورهای تورینگ به شکل امروزی هنوز تعریف نشده بود. هوندا آن زمان بیشتر با موتورهای اسپرت، اقتصادی و چهارسیلندرهای انقلابی اش شناخته می شد. اما مهندسان هوندا ایده ای در سر داشتند: ساخت موتوری که بتواند با بهترین توررهای اروپایی رقابت کند، اما با روحیه ژاپنی؛ یعنی قابل اعتماد، نرم، کم استهلاک و دقیق.

نسخه های اولیه گلد وینگ هنوز آن چهره عظیم و فول آپشن امروزی را نداشتند. خبری از فلاپ های بزرگ، صندوق های جانبی فابریک یا صندلی های سلطنتی نبود. اما شاسی، پیشرانه و منطق مهندسی، پایه های چیزی را گذاشت که بعدها به پادشاه تورینگ معروف شد. در دهه 80 میلادی، گلد وینگ به تدریج بزرگ تر، مجهزتر و لوکس تر شد. هوندا فهمیده بود مخاطب این موتور، دنبال چیز دیگری است؛ دنبال آرامش، امنیت و اعتماد.

با معرفی GL1100 و سپس GL1200، مفهوم تورینگ در دنیای موتورسواری وارد مرحله جدیدی شد. موتور شش سیلندر هنوز نیامده بود، اما چهار سیلندرهای تخت هوندا آن قدر نرم و قابل اعتماد بودند که خیلی ها با آن ها دور دنیا را گشتند. گلد وینگ در این دوره تبدیل شد به موتوری که پلیس ها، جهانگردان و موتوربازهای باتجربه سراغش می رفتند؛ کسانی که از هیجان لحظه ای عبور کرده بودند و حالا دنبال عمق تجربه بودند.

نقطه عطف واقعی اما سال 1988 بود؛ زمانی که هوندا GL1500 را معرفی کرد. اینجا بود که گلد وینگ به شکل امروزی اش نزدیک شد. پیشرانه شش سیلندر تخت، حجم 1520 سی سی، نرمی خیره کننده و صدایی که بیشتر شبیه یک خودروی لوکس بود تا موتورسیکلت. این موتور عملاً تعریف جدیدی از نرمی ارائه داد. لرزش تقریباً صفر، گشتاور بالا در دورهای پایین و توانایی حرکت بی دردسر با بار کامل و ترک نشین، گلد وینگ را به یک استاندارد تبدیل کرد.

GL1500 فقط یک موتور قوی نبود؛ یک پلتفرم لوکس متحرک بود. کروز کنترل، سیستم صوتی، فضای بار گسترده، صندلی پهن و راحت، شیشه جلو بزرگ و محافظت عالی در برابر باد، همه و همه باعث شدند گلد وینگ از یک موتور، به یک وسیله سفر تبدیل شود. خیلی ها شوخی می کردند که تنها چیزی که در گلد وینگ کم است، تخت خواب است؛ شوخی ای که چندان هم بی راه نبود.

با ورود به دهه 2000، هوندا یک قدم دیگر جلو رفت. GL1800 معرفی شد؛ موتوری با پیشرانه شش سیلندر تخت 1832 سی سی، شاسی آلومینیومی، قدرت بیشتر و هندلینگی که برای چنین غولی واقعاً شگفت انگیز بود. اینجا بود که گلد وینگ به اوج بلوغ مهندسی خود رسید. با وجود وزن بالا، تعادل و پایداری آن در پیچ ها، حتی پیچ های کوهستانی، چیزی فراتر از انتظار بود.

با GL1800 یا نسخه های جدیدترش، وارد پیچ های نرم و پی درپی می شوید. وزن موتور روی کاغذ زیاد است، اما در عمل، پایین بودن مرکز ثقل و توزیع وزن، باعث می شود موتور خیلی مطمئن تر از چیزی که فکر می کنید بخوابد. نه عجله دارید، نه استرس. پیچ ها را یکی یکی می بلعید و موتور، مثل یک قطار روی ریل، مسیرش را حفظ می کند.

نسل های جدید گلد وینگ، به ویژه پس از 2018، وارد عصر تازه ای شدند. هوندا تصمیم گرفت کمی از وزن بکاهد و در عوض تکنولوژی را به اوج برساند. پیشرانه شش سیلندر همچنان حفظ شد، اما شاسی سبک تر، سیستم تعلیق جلو از نوع دوبل جناقی، گیربکس دوکلاچه DCT، حالت های مختلف رانندگی، سیستم ناوبری، نمایشگر TFT بزرگ، اپل کارپلی، گرم کن صندلی و دسته ها، سیستم صوتی پیشرفته و حتی کیلس استارت، گلد وینگ را به یکی از پیشرفته ترین موتورسیکلت های تولیدی دنیا تبدیل کرد.

از نظر فنی، پیشرانه گلد وینگ یک شاهکار است. موتور شش سیلندر تخت با زاویه 180 درجه، تعادل ذاتی دارد. پیستون ها روبه روی هم حرکت می کنند و نیروهای اینرسی یکدیگر را خنثی می کنند. نتیجه؟ نرمی مثال زدنی. گشتاور بالا در دور پایین باعث می شود حتی با بار کامل و ترک نشین، نیازی به فشار آوردن به موتور نداشته باشید. این موتور برای دویدن ساخته نشده؛ برای رفتن ساخته شده.

گیربکس DCT در نسخه های جدید، تجربه ای متفاوت ایجاد می کند. خیلی از موتورسوارهای سنتی در ابتدا به آن شک دارند، اما وقتی وارد ترافیک، جاده های طولانی یا مسیرهای کوهستانی می شوند، می فهمند که این گیربکس چقدر از خستگی می کاهد. تعویض دنده نرم، دقیق و هوشمند انجام می شود، اما همچنان امکان کنترل دستی هم وجود دارد.

آپشن های گلد وینگ فقط تجملی نیستند؛ کاربردی اند. کروز کنترل در مسیرهای طولانی، گرم کن ها در هوای سرد، سیستم صوتی برای شکستن سکوت جاده، ناوبری برای گم نشدن در مسیرهای ناشناخته و محافظت عالی بدنه در برابر باد و باران، همه باعث می شوند راننده تمرکزش روی لذت سفر باشد، نه جنگیدن با شرایط.

مدل های مختلف گلد وینگ در طول سال ها، هرکدام شخصیت خاص خودشان را دارند. از GL1000 کلاسیک و جمع وجور گرفته تا GL1500 عظیم و راحت، و GL1800 مدرن و تکنولوژیک. حتی نسخه های Tour با فلاپ کامل و نسخه های ساده تر بدون فلاپ بزرگ، برای سلیقه های مختلف طراحی شده اند. اما روح همه آن ها یکی است: سفر بی دردسر.

گلد وینگ موتوری نیست که همه دوستش داشته باشند. اگر دنبال وِیلی، شتاب انفجاری یا هیجان لحظه ای هستید، شاید انتخاب شما نباشد. اما اگر به نقطه ای از موتورسواری رسیده اید که می خواهید مسیر را حس کنید، نه فقط انتهایش را، آن وقت گلد وینگ معنا پیدا می کند. این موتور برای کسانی است که فهمیده اند لذت، همیشه در سرعت بیشتر نیست؛ گاهی در آرام تر رفتن است.

حالا فکر کنید پشت گلدوینگ در جاده چالوس هستید ، در جاده چالوس، با هوندا گلد وینگ، شما عجله ندارید. ماشین ها می آیند و می روند، پیچ ها تمام می شوند، ولی شما همچنان در حال حرکتید. صدای موتور، مثل یک موسیقی پس زمینه آرام، همراهتان است. اینجا دیگر موتورسواری، یک مسابقه نیست؛ یک مراقبه متحرک است.

هوندا گلد وینگ، بیش از چهار دهه است که یک مفهوم را ثابت کرده: مهندسی وقتی به اوج می رسد که به انسان فکر کند. نه فقط به عدد، نه فقط به قدرت. گلد وینگ نتیجه همین نگاه است؛ نگاهی که موتور را از ابزار، به همراه تبدیل می کند. موتوری که اگر سوارش شوی، دیگر جاده برایت کوتاه نمی شود؛ فقط سفرهایت طولانی تر می شوند.