در سال 2007، تویوتا استرالیا با هدف به چالش کشیدن دو غول بومی یعنی فورد فالکون و هولدن کومودور، پروژه ای متفاوت را کلید زد. به جای طراحی یک سدان کاملا جدید، مهندسان به سراغ آریون رفتند؛ خودرویی بر پایه کمری که ذاتا آرام و خانوادگی بود. اما وقتی این سدان به دست بخش توسعه مسابقه ای تویوتا یا همان TRD سپرده شد، نتیجه چیزی شد که کمتر کسی از تویوتا انتظارش را داشت.

آریون TRD حاصل نگاه متفاوت تویوتا به مفهوم سدان اسپرت بود. درون شرکت، از این خودرو با عنوان تویوتا پلاس یاد می شد؛ مدلی که قرار بود بدون قربانی کردن کیفیت و دوام همیشگی برند، چهره ای خشن تر و هیجان انگیزتر از تویوتا نشان دهد. به گفته مدیران وقت، دخالت TRD باعث شد که آریون نه تنها سریع تر، بلکه از نظر هندلینگ و پایداری هم جدی تر شود.

اگرچه آریون هرگز به بازار آمریکای شمالی نرسید، اما در اصل همان کمری با چهره ای کمی تهاجمی تر و تغییراتی محدود در طراحی بود. قلب تپنده آن یک موتور 3٫5 لیتری V6 بود؛ موتوری که TRD با افزودن یک سوپرشارژر Eaton، آن را از یک پیشرانه معمولی به سلاحی واقعی تبدیل کرد. خروجی نهایی به 323 اسب بخار قدرت و 400 نیوتن متر گشتاور رسید؛ اعدادی که برای یک سدان دیفرانسیل جلو در آن زمان کاملا چشمگیر بودند.

نکته جذاب تر این بود که آریون TRD نخستین خودروی تولیدی جهان محسوب می شد که از سوپرشارژر Twin Vortices ایتون بهره می برد. تویوتا وعده داده بود که این فناوری جدید، عملکرد نرم تر، صدای کمتر و واکنش سریع تری نسبت به نمونه های قبلی دارد. نیروی تولیدی هم از طریق یک گیربکس 6 سرعته اتوماتیک با حالت تعویض دستی به چرخ های جلو منتقل می شد.

در زمان عرضه، آریون TRD نه تنها اولین محصول رسمی TRD در استرالیا بود، بلکه عنوان قدرتمندترین تویوتای بازار این کشور را هم یدک می کشید. شتاب صفر تا صد 6٫1 ثانیه ای، حداکثر سرعت 250 کیلومتر بر ساعت و ثبت زمان 14٫2 ثانیه در مسیر 400 متر، آن را در جمع سدان های سریع زمان خود قرار می داد.

اگرچه این اعداد امروز شاید عادی به نظر برسند، اما نباید فراموش کرد که تمام این عملکرد از طریق چرخ های جلو به زمین منتقل می شد؛ موضوعی که آریون TRD را از نظر شتاب در حد و اندازه هاچ بک های داغ امروزی مثل سیویک تایپ R قرار می داد.

TRD تنها به افزایش قدرت بسنده نکرد. سیستم تعلیق بازطراحی شد و ارتفاع خودرو 12 میلی متر کاهش یافت تا مرکز ثقل پایین تر بیاید. با تغییر زاویه کمبر چرخ ها، فرمان پذیری تیزتر شد و رینگ های 19 اینچی در کنار ترمزهای بزرگ تر با کالیپرهای دوپیستونه جلو، توان مهار این قدرت اضافه را فراهم کردند.

تویوتا، آریون TRD را در دو نسخه روانه بازار کرد. تیپ 3500S بیشتر روی حس اسپرت تمرکز داشت، در حالی که نسخه 3500SL ترکیبی از قدرت و تجمل را ارائه می داد. تودوزی چرمی، سیستم ورود و استارت بدون کلید، تهویه مطبوع دوگانه، سنسور پارک و صندلی های برقی پیشرفته تر، SL را به انتخابی لوکس تر تبدیل می کرد.

هر دو نسخه در کابین از صندلی های اسپرت، فرمان چرمی ویژه TRD و پدال های آلومینیومی بهره می بردند. قیمت ها اما ارزان نبود: حدود 57 هزار دلار استرالیا برای مدل S و بیش از 61 هزار دلار برای SL.

با وجود توان فنی قابل احترام، آریون TRD هرگز نتوانست دل بازار را به دست بیاورد. دیفرانسیل جلو بودن آن در برابر رقبای سنتی دیفرانسیل عقب با موتورهای V8، یک نقطه ضعف جدی محسوب می شد. از سوی دیگر، تصویر محافظه کار و خانوادگی برند تویوتا، مانع جذب خریداران جوان و هیجان طلب شد.

در نهایت، این سدان عضلانی ژاپنی در سال 2009 و تنها پس از کمتر از دو سال حضور در بازار، بی سر و صدا از خط تولید کنار رفت؛ خودرویی که ثابت کرد تویوتا هم می تواند سراغ افراط برود، حتی اگر بازار آماده پذیرش آن نباشد.