عبدالجواد موسوی در یادداشتی در روزنامه هم میهن نوشت: اگر مادورو چیزی بود شبیه آلنده، یعنی از دل یک انتخابات سالم و پایگاهی حقیقتاً مردمی بیرون می آمد، آیا بازهم ما در مقابل ربودن او این قدر خاموش می ماندیم؟ در پلشتی و نکبت دونالد ترامپ و دولت فاشیستی اش، جای تردیدی نیست اما گاهی آدمیزاد به حکم دفع افسد به فاسد یا فاسد به افسد یا اصلاً به حکم سزای مغز کافر پتک ملحد؛ همچین بدش نمی آید که ناکسی بزند دخل یکی دیگر را بیاورد.

این اتفاق دست کم برای ما ایرانی ها بارها و بارها تکرار شده. چقدر دلمان می خواست انتقام دیپلمات های ایرانی را از طالبان بگیریم؟ وقتی بوش زد پدر طالبان را در افغانستان درآورد، چقدر ذوق کردیم؟

وقتی آمریکایی ها در سوریه و عراق هم وحوش داعش را لت و پار می کردند، چنین حالی داشتیم. اگرچه خیلی هایمان معتقد بوده و هستیم که نطفه داعش به دست آمریکایی ها و اسراییلی ها بسته شده اما وقتی داعش داشت در نزدیکی های مرز ایران جولان می داد، دیگر مهم نبود ساخته و پرداخته چه کسانی است.

آمریکا داشت کسانی را از بین می برد که ماهم با آن ها در جنگ بودیم و قصد نابودیشان را داشتیم. البته مادورو به ظاهر دوست و رفیق استراتژیک ما بود. چنان که کره شمالی نیز گاهی به حمایت از ما کارهایی می کند که مجبوریم خوشمان بیاید، اما ته دلمان راضی نیستیم. اینکه سیاست ساحت دوست داشتن و رضایت قلبی نیست را خوب می فهمیم، اما با خودمان می گوییم ای کاش کشوری مدافع ما و سیاست های ما بود که در آن دموکراسی وجود داشت. کشوری که رأی مردم اش را به رسمیت می شناخت و برای آنان رفاه، امنیت و آزادی حداقلی به ارمغان می آورد.

کره شمالی هرچقدر هم که در مقابل سیاست های امپریالیستی دولت آمریکا سینه سپر کند، از آن جایی که خودش ناقض حقوق اولیه مردم کره شمالی است، شعارها و عملکرد سیاسی اش مفت نمی ارزد. دروغ چرا، من با همه نفرتی که از دولت فاشیستی و نژادپرست ترامپ دارم اگر همین امشب بشنوم که کماندوهای آمریکایی حاکم متوهم کره شمالی را از توی رختخواب بلند کرده اند و برده اند به گوانتانامو از ته دل خوشحال می شوم.

البته که می دانم آمریکایی ها نه با دیکتاتوری مشکل دارند، نه با توحش طالبان و داعش و هرجا که پا گذاشته اند، جز جنگ و سیاهی و نکبت چیزی به ارمغان نیاوردند اما بالاخره نمی توانم احساساتم را پنهان کنم. البته ازآن طرف هم بدم نمی آید که حاکم کره شمالی به وسوسه چینی ها و روس ها بزند به سیم آخر و بلایی به سر ترامپ و دولت آمریکا بیاورد تا مرغان هوا به حالشان زار بزنند.

اما فراموش نکنیم که ترامپ و امثال او با همه پلشتی شان دست کم برای مردم خودشان اهمیت قائلند. علت نفرت گسترده مردم از دیکتاتورهای جهان سومی این است که آن ها بیشترین ستم را در حق مردم خویش روا می دارند. شعارهای ضدظلم سر می دهند اما خودشان ظالم ترینند و تازه شانس آوردیم که قدرتی در حد و اندازه های ایالات متحده ندارند.

یک لحظه فکر کنید صدام، بشار اسد، طالبان و بقیه از قدرتی در حد آمریکای امروز برخوردار بودند. آیا جنبنده ای را در روی زمین به جز دار و دسته خودشان باقی می گذاشتند؟ خیلی بد است. اینکه کثیری از مردم که خواهان عدالتند از توفیق دولتی سرتاپا فاسد و عدالت ستیز خوشحال شوند، اما مقصر اصلی چنین وضعیتی حاکمانی هستند که خودشان اولین نقض کنندگان عدالتند.

نمی دانم یادتان هست یا نه؟ چندسال پیش درست در وقتی که ونزوئلا در حال سپری کردن یکی از بدترین بحران های اقتصادی اش بود و اکثر مردم برای تهیه مایحتاج روزانه شان مشکل داشتند همین آقای مادورو و همسرش در یکی از رستوران های گران قیمت استانبول مشغول خوردن غذایی لاکچری بودند. از شانس بد آقای مادوروی آمریکاستیز، عدالت طلب و چپ نما فیلم آن شکم چرانی منتشر شد و غوغایی در ونزوئلا برپا شد.

شک ندارم همه آن هایی که این یکی، دو شبه در کاراکاس و دیگر شهرهای ونزوئلا بیرون آمدند و دستگیری رییس جمهورشان را به دست یانکی ها جشن گرفتند، همان هایی بودند که در آن روز از دست ریاکاری و تناقض های آقای مادورو به خشم آمده بودند. نمی توان مردم را به زهد و پارسایی دعوت کرد، اما برای خود و اطرافیان چاپلوس استثنا قائل شد.

داستان مادورو و آنچه در ونزوئلا اتفاق افتاد، برای همه جهانیان به ویژه برای دوستان عدالت طلب و آزادی خواه عبرت های بسیار دارد.