امیر جدیدی در یادداشتی در روزنامه هم میهن نوشت: شب گذشته پیتزافروشی های اطراف پنتاگون فروش شان به شکل چشمگیری بیشتر بوده است . جمله اول نوشته متن خبری است که این روزها بعد از هر بار حمله آمریکا به گوشه ای از عالم به عنوان شاخص پیتزا روی خط خبرگزاری ها می آید.

تصور کنید عده ای دور هم جمع می شوند پیتزا می خورند و روی سر مردم، شهرها و کشورهای دیگر بمب می اندازند. احتمالاً بعد از خواندن این خبر به این فکر کرده باشید که در بد زمانه ای به دنیا آمده ایم. واقعیت این است که روزگاری در این عالم، جنگیدن بیش از هر چیز به دل و جرأت جنگجویان دو طرف وابسته بود.

در نبرد تن به تن آدمیزاد دو پا، داشته و نداشته اش که جانش بود را کف دستش می گرفت و به میدان می رفت. در کنار این جان البته که شمشیر، نیزه، تبر، کمان و سپر هم بود که بسته به توانایی هر آدم به عنوان اکسسوری به جنگجو ضمیمه می شد. از یک جایی به بعد اسب و فیل و چهارپایان هم پایشان به میادین نبرد باز شد.

با این همه اما حرف اول را قدرت بدنی و مهارت و دل و جگر جنگجو می زد و سرنوشت هر نبرد را مشخص می کرد. از یک جایی به بعد و با ورود باروت شکل جنگیدن دوباره دستخوش تغییر شد. این بار سربازان بودند که در هر جبهه با فاصله از هم می ایستادند و به روی هم توپ می انداختند یا با تفنگ حریف را از پا در می آوردند.

از یک جایی به بعد و تقریباً بعد از انقلاب صنعتی اما تولید انبوه سلاح دوباره شکل جنگ ها را تغییر داد. از اینجا به بعد هر لشکری که امکانات بیشتر و پول بیشتر داشت پیروز میدان بود. جنگ جهانی اول و دوم اما کلاً شکل جنگ ها را عوض کرد. اینجا همان جایی بود که تانک، هواپیما، زیردریایی، بمب و ... وارد میدان شد. اینجا دیگر تنها سربازان نمی جنگیدند بلکه شهرها و غیرنظامیان هم به خاک و خون کشیده می شدند.

ایام در حال گذر بود که در اواخر جنگ جهانی و بعد از استفاده آمریکا از سلاح هسته ای و حجم تخریب این نکبت جنگی دوران جنگ سرد شروع شد. در این دوران از این سلاح عملاً به عنوان عامل بازدارنده استفاده شد و به نوعی جلوی جنگ های بزرگ را گرفت. البته ناگفته نماند که جنگ ها به شکل نیابتی و در کشورهایی که این عامل بازدارنده را نداشتند اتفاق می افتاد.

این روزها اما جنگیدن وارد مرحله عجیبی شده است. حضور فیزیکی در میدان عملاً محلی از اعراب ندارد. این روزها برای جنگیدن نیازی به دل، جرأت، قدرت بدنی و توانایی فردی نیست.

همین که ماهواره و پهپاد و موشک و هوش مصنوعی و ... داشته باشی می توانی در گوشه ای از عالم بنشینی پیتزایت را بخوری و روی سر مردمان بی گناه بمب بریزی. انگار کن که بازی های کامپیوتری دهه های اخیر امروز به مرحله واقعیت رسیده باشند. ما در بد زمانه ای زندگی می کنیم.