ستاره شناسان برای اولین بار جرم سیاره ای بدون ستاره را اندازه گیری کردند.

به گزارش ایسنا ، همه سیارات به اندازه کافی خوش شانس نیستند که در فضایی مانند منظومه شمسی ما زندگی کنند و برخی از آنها محکوم به تنها پرسه زدن در کیهان هستند.

ستاره شناسان اکنون برای اولین بار، جرم و فاصله یکی از این جهان های تنها را اندازه گیری کرده اند. این سیاره حدود یک پنجم مشتری جرم دارد و کمی کمتر از 10 هزار سال نوری از زمین به سمت مرکز کهکشان راه شیری فاصله دارد.

این اندازه نشان می دهد که به احتمال زیاد به عنوان بخشی از یک منظومه سیاره ای تشکیل شده است، قبل از اینکه توسط یک بازی بیلیارد گرانشی تبعید شود.

این سیارات سرگردان به دلیل کوچک و کم نور بودن، به طور مستقیم قابل مشاهده نیستند. در عوض، ستاره شناسان معمولاً آنها را به دلیل تأثیراتشان بر نور دور مشاهده می کنند. هنگامی که آنها از بین ما و یک جرم پس زمینه روشن مانند یک ستاره عبور می کنند، تأثیر گرانشی سیاره مانند یک عدسی عمل می کند و به طور خلاصه نور را بزرگنمایی یا منحرف می کند.

برای تعیین جرم یک جسم همگرا، معمولاً باید بدانید که چقدر از شما دور است و سیاره ای که به تنهایی پرواز می کند، سرنخ های زمینه ای کمی ارائه می دهد، بنابراین محاسبه فاصله آن دشوار است، اما در این مورد، ستاره شناسان خوش شانس بودند.

رویداد اولیه همگرایی به طور مستقل توسط چندین تلسکوپ زمینی در شیلی، آفریقای جنوبی و استرالیا در تاریخ 3 مه 2024 مشاهده شد. همچنین توسط تلسکوپ فضایی گایا که اکنون بازنشسته شده است، 6 بار در یک دوره 16 ساعته رصد شد.

نکته جالب اینجاست که گایا در زمان رویداد این ریزهمگرایی در فاصله 1.5 میلیون کیلومتری از زمین قرار داشت و از تلسکوپ های روی زمین، منظره آسمانی کمی متفاوت به آن می دادند.

نور ستاره در زمان های مختلف به هر ناظر می رسد و این به ستاره شناسان اجازه داد تا فاصله تا جرم همگرا و به طور کلی، جرم آن را تقریباً مانند نحوه درک مغز ما از فاصله از ورودی های کمی انحرافی که از طریق دو چشم دریافت می کنیم، تخمین بزنند.

این تیم محاسبه کرد که این سیاره در فاصله حدود 9785 سال نوری از زمین قرار دارد و جرمی حدود 22 درصد مشتری دارد.

در یک مقاله مرتبط، گوین کولمن(Gavin Coleman)، اخترفیزیکدان دانشگاه کویین مری لندن گفت که این تکنیک پس از پرتاب تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن در سال 2027 می تواند به ویژه برای مطالعه سیارات سرگردان مفید باشد.

وی افزود: این یافته نشان می دهد که چگونه مشاهدات هماهنگ می تواند بر مشکلات تعیین موقعیت و جرم یک سیاره سرگردان غلبه کند و درک چگونگی شکل گیری این سیارات را بهبود بخشد.

این تلسکوپ قدرتمند جدید، بخش های وسیعی از آسمان را 1000 برابر سریع تر از تلسکوپ هابل بررسی خواهد کرد و شانس ما را برای ثبت یک رویداد عدسی گرانشی دیگر مانند این افزایش می دهد.

این پژوهش در مجله Science منتشر شده است.