فرارو- تئاتر در ایران روزگار پرفرازونشیبی را پشت سر گذاشته است. درعین حال، رشد این هنر در ایران وابسته به مجاهدت عده ای از هنرمندان ایرانی بوده و هست؛ دراین بین، نام اکبر رادی یکی از مهم ترین اسامی است.

به گزارش فرارو، اکبر رادی، یکی از مهم ترین نویسندگان تئاتر در تاریخ ایران است. آثار او تاثیر بسیار زیادی بر تثبیت هنر نمایش در ایران داشته است. به سبب تاثیری که رادی بر هنر نمایش در ایران گذاشته، از وی به عنوان پدر نمایشنامه نویسی نوین ایران یاد می شود.

روزگار کودکی اش را در رشت گذراند و در ادامه درحالی که روزگار نوجوانی را سپری می کرد به همراه خانواده به تهران رفت. معلم بود و در دانشگاه تهران در رشته علوم اجتماعی به تحصیل پرداخته بود. بااین حال، روح ماجراجو و ماجراساز رادی، وی را به سمت تئاتر برد.

ورود رادی به تئاتر، مصادف بود با رشد تعدادی از برجسته ترین چهره های تاریخ تئاتر ایران. در همین روزگار بود که بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی نیز کارشان را به عنوان نویسنده شروع کرده بودند. حالا تئاتر ایران چشم به راه سربرکشیدن سه تن از برترین نویسندگان تاریخش بود.

رادی نوشتن نمایش نامه را با نمایشنامه روزنه آبی آغاز کرد. ذهن وقاد او از همان روزهای نخست مورد توجه بخش زیادی از روشنفکران زمانه قرار گرفت. بااین حال، در دهه چهل بود که سه غول نمایشنامه نویسی ایران به هم برخورد کردند. ازطرفی رادی بود که با نمایشنامه های افول و ارثیه ایرانی ولوله ای در تئاتر آن روزگار ایران برپا کرده بود؛ و ازدیگرسو، غلامحسین ساعدی و بهرام بیضایی بودند که هرکدام با آثاری که خلق کردند، غنای تئاتر ایران در دهه 40 را افزایش دادند.

بیضایی در دهه چهل با نمایشنامه های آرش و عروسک ها و ضیافت و میراث و سطان مار و... ، ساعدی با نمایشنامه های آی باکلاه، آی بی کلاه و چوب به دست های ورزیل و... و رادی هم با افول و ارثیه ایرانی، رنگ وبوی دیگری به ادبیات نمایشی ایران بخشیدند. نمایش ایران در روزهای دهه چهل به اوج شکوفایی خود رسیده بود.

هرکدام از این سه تن، سبک خاص خود را داشتند و توانایی هایشان را خرج هدف خاصی می کردند. پربیراه نخواهد بود اگر دراین بین، عنوان سیاسی ترین نویسنده را به ساعدی، حماسی ترین را به بیضایی و اجتماعی ترین را به رادی بدهیم. رادی نبض جامعه را در دست گرفته بود و با نمایشنامه هایش پلی می زد بین زندگی مردم و تئاتر. بیضایی، روح حماسه را در جان مخاطبین نمایش هایش زنده می کرد و به این شکل یکی از ملی ترین نویسندگان معاصر ایران بود. ازسوی دیگر، ساعدی نیز سیاست را با آثارش در هم آمیخته، و تئاتر سیاسی را در ایران استعلا می بخشید.

از بین این سه نمایشنامه نویس بزرگ، بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی، مشغولیت های دیگری نیز داشتند. ساعدی داستان نویس بود و بیضایی هنرمندی همه کاره بود که علاوه بر انقلابی که در تئاتر ایران به وجود آورده بود، سینمای ایران را نیز دچار تحول کرد. بااین حال، اکبر رادی، صرف نظر از معدود داستان های کوتاهی که نوشت، تنها چهره این مثلث بود که همه توانش را برای نوشتن نمایشنامه صرف می کرد. ازاین منظر، پربیراه نخواهد بود که رادی را نمایشنامه نویسی تمام وقت بدانیم.

ساعدی زودتر از همه (سال 1364) با زندگی در جهان خاکی وداع کرد. رادی، در پنجمین روز از دی ماه 1386 از دنیا رفت و قریب به 18 سال بعد، بهرام بیضایی نیز در پنجم دی ماه رخت از جهان بربست تا این روز، محلی برای آرامش ابدی دو تن از بزرگترین نمایشنامه نویسان تاریخ ایران باشد.