| ظریف با انتقاد از نگرش مبتنی بر دشمن سازی و تولید تهدید گفت: مزیت نسبی ایران با هم کار کردن و قرار گرفتن در حلقه وصل است، نه زیستن در منطق دشمنی و حذف. به گزارش مهر، جواد ظریف در نخستین کنگره حزب عهد ایران سخنرانی داشت. وی وزیر خارجه اسبق (در دولت روحانی) و معاون سابق رییس جمهوری (دولت پزشکیان) است. بخش هایی از این سخنرانی به این شرح است: به باور من، جهان دستخوش تغییرات عمیق و گسترده ای شده است؛ تغییراتی که در سطوح جهانی، منطقه ای و داخلی به وضوح قابل مشاهده اند. دنیای امروز دیگر دنیای بلوک بندی های کلاسیک و اتحادهای دائمی نیست. امید بستن به متحدان پایدار، دیگر معنای گذشته را ندارد و اگر کسی در این جهان به دنبال اتحاد ثابت باشد، بیش از آنکه دیگری را سرزنش کند، باید در نگرش خود تجدیدنظر کند. جهان امروز، جهان شبکه هاست؛ شبکه هایی به هم پیوسته که در آن ائتلاف های موضوعی شکل می گیرند و حتی در برخی موارد، کنشگرانی که پیش تر دشمن تلقی می شدند، در کنار یکدیگر قرار می گیرند. نگرش مبتنی بر دشمن سازی، کنشگران را از بهره گیری از همه ظرفیت ها محروم می کند. این منطق، همان قدر که در عرصه جهانی صادق است، در عرصه داخلی نیز صدق می کند؛ چراکه حذف در جهان به حذف ایران می انجامد و حذف در ایران، به حذف گروه ها و بخش هایی از جامعه. از این رو، باید مبنا را بر خیر جمعی، ائتلاف های موضوعی و رهایی از گذشته ای بگذاریم که دیگر وجود ندارد. این به معنای فراموشی گذشته نیست، بلکه به معنای درس گرفتن از آن و زندانی نشدن در آن است؛ لِکَیْلَا تَأْسَوْا عَلَیٰ مَا فَاتَکُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکُمْ . نه باید اسیر حسرت گذشته باشیم و نه در پی بازسازی افتخاراتی که بازتولیدشدنی نیستند. دنیای امروز نه دنیای هخامنشی است و نه دنیای صفوی. ما بر یک پایه تمدنی عمیق و ریشه دار ایستاده ایم و باید به آن افتخار کنیم، اما نگاه مان باید معطوف به آینده باشد. گرفتار ماندن در گذشته، ما را به تکرار الگوهایی می کشاند که در جهان امروز کارآمدی ندارند؛ از جمله بازی حاصل جمع صفر، سیاست مبتنی بر تهدید و منطق دشمن سازی. بازی مبتنی بر تهدید، چه متوجه یک حزب سیاسی باشد، چه یک کشور، چه یک نسل، چه زنان، چه بخش خصوصی یا هر پدیده اجتماعی دیگر، محصول ذهنیتی است که پیش از وقوع در جهان بیرون، در ذهن ما شکل می گیرد. ما توان بالایی در تولید تهدید داریم، زیرا پیش از هر چیز، تهدید را در ذهن خود می سازیم. اگر زنان را تهدید بدانیم، نحوه پوشش آنان تهدید خواهد شد؛ اگر جوانان، اینترنت یا ارتباط با جهان را تهدید تلقی کنیم، دقیقاً همان ها به تهدید بدل می شوند. آنچه در ذهن ما تهدید تلقی شود، دیر یا زود در واقعیت نیز به بحران تبدیل خواهد شد. در علوم انسانی، ما به این پدیده پیشگویی های خودکامبتی می گوییم و در اصطلاح دینی نیز در فرمایش پیامبر آمده است: تفعلوا بالخیر تجدوه ؛ یعنی هرگاه به خیر عمل کنیم، نتیجه آن در آینده ظاهر خواهد شد. امید به آینده، محصول تلاش ها و تجربه های گذشته است. ما نمی توانیم برای 500 سال آینده، هخامنشی شویم؛ دنیای امروز، دنیای دیگری است. حتی ایالات متحده که امسال قرار است یک تریلیون دلار بودجه نظامی صرف کند، توان ایجاد هژمونی جهانی ندارد. بنابراین نه صفویه بازخواهد گشت و نه هخامنشیان؛ تلاش برای بازتولید گذشته و بازسازی افتخارات تاریخی بیهوده است. نباید دوباره مانند جنگ دوم ایران و روس، با امید آزادی قفقاز شمالی، سربازان را به میدان آورد و پس از آن به قراردادها متوسل شد و صلحای گذشته را خائن نامید. با این حال، جنگ آفرینان و قهرمانان گذشته، همچنان شایسته احترام هستند. در آستانه سالروز شهادت بزرگ مرد ایران، سردار قاسم سلیمانی، و همچنین وفات مرد بزرگ دیگری، آیت الله هاشمی رفسنجانی، لازم است از این بزرگان تقدیر کنیم. همزمان باید بدانیم دنیا به سمت جلو حرکت می کند و هیچ گاه به عقب بازنمی گردد. ما نباید در زندان اشتباهات و ناکامی های گذشته گرفتار بمانیم. ملت ایران قدرتمند است و توانمندی های زیادی دارد؛ مهم ترین سرمایه این کشور، مردم آن هستند. مردم ایران در طول هزاره ها از حمله اسکندر، چنگیز، تیمور و دیگران آسیب ندیده اند و هرگز سلطه آنان را نپذیرفته اند. حتی حمله رژیم صهیونیستی نیز توانایی سلطه بر مردم ایران را نداشت. ما در گذشته با تهدیدهای متنوعی مواجه بوده ایم و در برابر آن ها ایستادگی کرده ایم. امروز نیز نباید تهدیدها را فراموش کنیم، اما باید فرصت های آینده را در ذهنمان پرورش دهیم. اگر تمرکزمان بر فرصت ها باشد، قادر خواهیم بود از شرایطی که برخی آن را بن بست داخلی، خارجی یا منطقه ای می دانند، استفاده کنیم و ایران جدیدی بسازیم؛ ایرانی که محل گفتگو، حلقه بحث و راه عبور کاروان ها از شرق به غرب و جنوب باشد. حتی در سخت ترین مسائل، مانند فلسطین، می توانیم به جای اقدامات تند و خشونت آمیز، نقش صلح آفرین داشته باشیم و دیگران را دور خود جمع کنیم. تجربه گفتگوهای تمدن ها نشان داده است که ایران می تواند به محور تعامل جهانی تبدیل شود؛ چه با مولانا، سعدی، حافظ و فردوسی، چه با پیام امام خمینی، که حتی در اوج فشارهای جهانی، الهام بخش مردم اروپا و آفریقا شد و باعث تشکیل جنبش هایی مانند حزب الله، حماس و جهاد اسلامی گردید. این موفقیت ها حاصل قدرت معنایی و ارزش گذاری بر توانمندی های واقعی مردم است. هیچ گاه نباید تصور کنیم که به آخر خط رسیده ایم، زیرا پایان خط وجود ندارد. اگر جرأت کنیم از گذشته آزاد شویم و به آینده بیندیشیم، خواهیم توانست آینده ای متفاوت بسازیم. تمرکز ما باید بر ساختن آینده باشد؛ آینده ای که مبتنی بر آرمان گرایی واقع گرایانه است. بدون آرمان، زندگی و هدف معنایی نخواهد داشت؛ اما این آرمان ها باید با واقعیات سازگار باشند. اگر آرمان ها بر اساس آرزوهای محض بنا شوند، نتیجه آن تکرار شکست ها و بازسازی گذشته خواهد بود. هرگاه به آرزوهای خود نرسیم، باید هزینه و تلاش بیشتری کنیم تا به اهداف واقعی و عملی دست یابیم. واقع گرایی به ما می گوید آرمان داشته باش، اما زمین را هم ببین. با استواری بر واقعیت ها حرکت کن. توانمندی های ما آن قدر کم نیست که بخواهیم صرفاً با آرزو زندگی کنیم؛ کسی به آرزو پناه می برد که از توانمندی بی بهره باشد. ما با این نیروی انسانی، با این منابع سرشار و با این ظرفیت ها، چرا باید از تحولات جهانی عقب بمانیم؟ امروز دیگر در جهان، ژئوپلیتیک حرف اول را نمی زند؛ حتی آنان که همچنان به ژئوپلیتیک باور دارند، در ژئوپلیتیک نوین بر این نکته تأکید می کنند که ارتباطات تعیین کننده است. البته ما در حوزه ژئوپلیتیک نیز کمبود نداریم؛ منابع داریم، جغرافیا داریم و دسترسی های مهمی در اختیار ماست. اما اگر در گذشته و ناکامی های آن بمانیم و نگاه تهدیدمحور را محور تحلیل خود قرار دهیم، دیگران در کنار گوش ما مراکز داده می سازند، شبکه ها را به هم متصل می کنند و ما همچنان در پیچ یک کوچه متوقف می مانیم. این نتیجه آن است که به جای دیدن فرصت ها، صرفاً تهدیدها را می بینیم. بیایید به تعبیر سهراب، چشم ها را بشوییم و جور دیگر ببینیم . شاید دانستن یک نکته جالب باشد؛ نورولوژیست ها می گویند وقتی به پدیده ای نگاه می کنیم، تنها 15 درصد آنچه می بینیم از چشم وارد می شود و 85 درصد آن در مغز ما شکل می گیرد. به همین دلیل است که من و شما می توانیم یک واقعیت واحد را ببینیم، اما برداشت های متفاوتی داشته باشیم. پس باید از مطلق انگاری فاصله بگیریم و بپذیریم که دیگران نیز ممکن است درست ببینند. می توان جور دیگری دید و نگاه تازه ای داشت. این توانمندی ها باید بر این باور استوار شود که نه تنها در ایران، بلکه در جهان، همه ما در یک کشتی نشسته ایم. جزیره ثباتی در دریای متلاطم وجود ندارد. فقر در کنار توانگری، و بی عدالتی در کنار توانمندی، هر دو ویرانگرند. ناامنی برای یک فرد، یک کشور، یک منطقه یا یک گروه، در نهایت به ناامنی همگانی می انجامد. بازی حاصل جمع صفر به شکست همگانی منتهی می شود. از شما می پرسم: کدام جنگ را سراغ دارید که در آن یک طرف واقعاً پیروز شده باشد؟ در هیچ جنگی یک طرف پیروز مطلق نیست؛ هر دو طرف می بازند، فقط یکی کمتر از دیگری. این سخن به معنای نادیده گرفتن ضرورت دفاع از کشور نیست؛ بلکه به این معناست که باید از همه ظرفیت های خود استفاده کنیم و ظرفیت هایی را که در آن ها مزیت نسبی داریم، فدای حوزه هایی نکنیم که توان رقابت در آن ها را نداریم. مسئله، مسئله اولویت هاست. اولویت های ما باید روشن باشد. مزیت نسبی ایران با هم کار کردن و قرار گرفتن در حلقه وصل است، نه زیستن در منطق دشمنی و حذف. با این ظرفیت می توان حرکت کرد. نگویید اقلیت هستیم؛ اجازه بدهید سخنم را با شعر مولانا به پایان ببرم: تو مگو همه بجنگند و ز صلح من چه آید؛ تو یکی نه ای، هزاری؛ تو چراغ خود برافروز . | 
پیروزی تیمملی امید ایران مقابل چین قبل از جام ملتها
ماجرای سقوط مجسمه رییسی در اردبیل
برای اولین بار دو پهپاد رزمی ترکیه پروازی کاملاً خودمختار انجام دادند